Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΜΠΟΡΑΛ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ

Το στοιχειωμένο «Οakazo»! (pics)

Ο Παναθηναϊκός ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τη Λαμποράλ Κούτσα και ο Βασίλης Σκουντής ξεσκαλίζει το αμαρτωλό παρελθόν του κόντρα στους Βάσκους.

Το στοιχειωμένο «Οakazo»! (pics)

Kρίμα που το γαϊτανάκι του Παναθηναϊκού με τη Λαμποράλ Κούτσα αρχίζει την Τετάρτη και όχι από Δευτέρα κιόλας. Κρίμα διότι εάν η αυλαία της σειράς άνοιγε σαράντα οκτώ ώρες νωρίτερα θα έπεφτε ακριβώς πάνω στην εικοστή επέτειο από την πρώτη ενθρόνιση των «πρασίνων» και από την παρθενική αναρρίχηση του ελληνικού μπάσκετ στην έως τότε απάτητη κορυφή...

Είκοσι χρόνια από τότε, ασφαλώς τα καλύτερα μας χρόνια με τον Παναθηναϊκό, αρχής γενομένης από την Τετάρτη (13 Απριλίου) και όσο τραβήξει αυτή η σειρά με τους Βάσκους, να επιδίδεται σε μια αποστολή που ταιριάζει γάντι στον πρωτότυπο τίτλο της ταινίας του Σίντνεϊ Πόλακ…

Τhe way we were!

Aυτός ακριβώς είναι πλέον ο πόθος του Παναθηναϊκού: να ξαναγίνει όπως ήταν προτού υποστεί τη νομοτέλεια των πραγμάτων, που τον κράτησε εκτός νυμφώνος (Φάιναλ Φορ), τα τελευταία τρία χρόνια, όταν η Μπαρτσελόνα και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια στο δρόμο προς το Λονδίνο, το Μιλάνο και τη Μαδρίτη...

Μιας και το ΄φερε από τώρα η κουβέντα στα (μη) συγκρίσιμα μεγέθη, θαρρώ πως σε σχέση με τους Καταλανούς της σεζόν 2012-13 και τους Μοσχοβίτες των επόμενων δυο περιόδων, η Λαμποράλ Κούτσα μοιάζει πιο βατή και πιο γήινη, αλλά αυτή είναι απλώς μια υπόθεση εργασίας που θα υποβληθεί στη βάσανο τριών, τεσσάρων ή πέντε αγώνων, μέχρι να επιβεβαιωθεί ή να διαψευσθεί.  

Για να επιστρέψω στo πνεύμα του προλόγου μου, είναι επίσης κρίμα που η σειρά αρχίζει στις 13 Απριλίου και όχι μια ημέρα νωρίτερα; Πάλι δεν θα συνέπιπτε με την επέτειο του «Μπερσί», αλλά θα κόλλαγε γάντι στη σφοδρή επιθυμία του Παναθηναϊκού να πάρει το αίμα του πίσω για το... «Oakazo»!

Για να πω την αμαρτία μου ή δεν το είχα πάρει πρέφα τότε ή το λησμόνησα στα δέκα χρόνια που πέρασαν ότι, δηλαδή, την επική νίκη τους επί του Παναθηναϊκού με 74-71 στις 12 Απριλίου του 2006 οι Βάσκοι την είχαν αποκαλέσει «Οakazο», κατά παράφραση του «Maracanazo» (ή «Maracanaco») του 1950. Τότε, ως γνωστόν, στον τελικό του Μουντιάλ, η Ουρουγουάη νίκησε την οικοδέσποινα Βραζιλία, βύθισε μια ολόκληρη χώρα στο πένθος, οδήγησε δεκάδες ανθρώπους σε αυτοκτονίες και εκατοντάδες σε κατάθλιψη, ενώ έγινε η κατάρα που στοίχειωνε τον κατηγορούμενο ως ένοχο της μέχρι τη στιγμή που τον πήρε κοντά του ο Θεός και τον λύτρωσε!

Ποιος ήταν αυτός; Ο τερματοφύλακας της «Σελεσάο», ο Μοασίρ Μπαρμπόσα, ο οποίος επί μισό αιώνα (μέχρι τις 7 Απριλίου του 2000) υπέφερε των παθών του τον τάραχον: τον λοιδορούσαν, δεν του έδιναν καμιά δουλειά, του απαγόρευαν να εισέρχεται στα γήπεδα, όπου αγωνιζόταν η Εθνική Βραζιλίας, τον αντιμετώπιζαν σαν... λεπρό ο οποίος έπρεπε σώνει και καλά να ζει σε μια Σπιναλόγκα και τον άφησαν να πεθάνει στην ψάθα!

Μετά θάνατον βεβαίως ο Μπαρμπόσα εκδικήθηκε τους άδικους και άσπλαχνους συμπατριώτες του, διότι έμελλε στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 2014, στο Μπέλο Οριζόντε, η Βραζιλία να ταπεινωθεί με 7-1 από τη Γερμανία και να αναβιώσει το κάζο του Μαρακανά, με τη νέα εκδοχή του, ως «Mineirazo»!

Σε σχέση με τον δόλιο τον Μπαρμπόσα, ο κόσμος του Παναθηναϊκού και η ιστορική μνήμη φέρθηκαν πολύ πιο τρυφερά στον Φραγκίσκο Αλβέρτη, που τηρουμένων των αναλογιών, υπήρξε άθελα του, ο ένοχος του «Οakazo»!

Βεβαίως και το 1950 και το 2006, οι κανονικοί φταίχτες των δεινών της Βραζιλίας και του Παναθηναϊκού δεν ήταν ο Μπαρμπόσα και ο Αλβέρτης, αλλά αφενός ο Αλσίντες Γκίτζια, ως σκόρερ του νικητήριου γκολ της Ουρουγουάης και αφετέρου ο Τούρκος Σερκάν Ερντογάν ο οποίος κήδεψε τις ελπίδες των πρασίνων και άφησε στο humidor το πούρο που είχε κρατήσει κάβα από τη Μόσχα ο τότε αρχηγός του Παναθηναϊκού...

Αυτή είναι όντως μια  ενδιαφέρουσα ιστορία, που ωστόσο δεν είχε «happy end»! Το Σάββατο, μετά την ήττα του Παναθηναϊκού από τη Μακαμπί Τελ Αβίβ στον ημιτελικό του Φάιναλ Φορ της Μόσχας (2005), στην εκπομπή «Κερκίδα του Σαββάτου» στην ΕΤ-1 βγήκαμε ζωντανά με τον «Φράνκι» από το ξενοδοχείο στο οποίο διέμενε η αποστολή και για να τον παρηγορήσω, στον επίλογο, του χάρισα ένα πούρο και του ευχήθηκα να το ανάψει μετά από έναν χρόνο στην Πράγα...

Ο Αλβέρτης γέλασε και δεσμεύθηκε ότι θα το κρατήσει για το μελλοντικό επινίκιο γλέντι, μόνο που το πούρο ξεράθηκε εκείνο το μοιραίο βράδυ της 12ης Απριλίου του 2006, όταν έμελλε από το χέρι του ιδίου να γλιστρήσει η ευκαιρία της παράτασης και μιας δεύτερης ευκαιρίας για την πρόκριση στο Φάιναλ Φορ της Πράγας, προς την οποία είχαν ήδη αρχίσει να κατευθύνονται τα πράσινα καραβάνια!

Μικρή παρένθεση: δεν θυμάμαι σε κανένα άλλο απ’ όλα τα Φάιναλ Φορ από το 1988 και πέρα, να δίνουν παρών τόσοι πολλοί φίλαθλοι μιας ομάδας, η οποία δεν προκρίθηκε, άλλωστε αυτό είναι ένα από τα λιγοστά που διεξήχθη ερήμην ημών. Είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα στο «Γιαντ Ελιάου» η ίδια κακή μοίρα κτύπησε τον Ολυμπιακό και μάλιστα οι συμπτώσεις είναι τέτοιες που σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο: τρίτος αγώνας, παρεμφερή σκορ (Παναθηναϊκός – Ταού 71-74, Μακαμπί – Ολυμπιακός 77-73) και δυο  παίκτες να συνειδητοποιούν με πόνο τι σημαίνει «hommefatal»: το ένα βράδυ ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και το άλλο ο Μανώλης Παπαμακάριος!

Βεβαίως στο (εφεξής καλούμενο από τους Ισπανούς) «Οakazo», ο Αλβέρτης σούταρε κόντρα σε όλες τις πιθανότητες και εάν θυμάμαι καλά, ήταν σχεδόν airball. Το επόμενο πρωινό του έβγαλα το καπέλο, διότι ενώ σε τέτοιες περιπτώσεις, όλοι κρύβονται, ελόγου του είχε το θάρρος να βγει στην εκπομπή που έκανα στο ραδιόφωνο, να αναλάβει την ευθύνη ως αρχηγός και να τονίσει με το λακωνικό, αλλά πολύ ιδιαίτερο και πειστικό στιλ του ότι «καμιά ομάδα δεν τελειώνει σε ένα ματς και σε ένα σουτ»...

Εναν χρόνο αργότερα δικαιωνόταν με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, διότι ο Παναθηναϊκός στεφόταν πρωταθλητής Ευρώπης στο ΟΑΚΑ και πετύχαινε για πρώτη φορά το περιλάλητο «triple crown».

Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει τώρα, στα πλέι οφς της σεζόν 2005-06, ο Παναθηναϊκός είχε το πλεονέκτημα έδρας. Στον πρώτο αγώνα νίκησε με 84-72, η Ταού απάντησε στη Βιτόρια με 85-79, ενώ στον αλήστου μνήμης τρίτο προημιτελικό (όπως και στον αντίστοιχο της προηγούμενης σεζόν με την Εφές Πίλσεν) στο ΟΑΚΑ δεν έπεφτε καρφίτσα. Το ματς ωστόσο στράβωσε από την αρχή, καθώς οι Βάσκοι ήλεγξαν τον ρυθμό και πήραν από την αρχή το προβάδισμα. Οι «πράσινοι» είχαν ισοφαρίσει για πρώτη φορά σε 49-49 με ένα τρίποντο του Δημήτρη Διαμαντίδη και προηγήθηκαν στη λήξη της τρίτης περιόδου με 53-52.

Δώδεκα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη ο Ερντογάν με 2/2 βολές έκανε το σκορ 70-74, στα 3’’ ο Διαμαντίδης ευστόχησε στην πρώτη βολή (71-74), αστόχησε επίτηδες στη δεύτερη και στη διεκδίκηση η μπάλα έφυγε από τα χέρια του Ερντογάν. Στην επαναφορά, αυτή κατέληξε στα χέρια του Αλβέρτη που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε 4/7 τρίποντα, αλλά τότε δεν του έκανε το χατίρι...

Αυτό ήταν το τελευταίο ευρωπαϊκό ματς της πρώτης θητείας  του Βασίλη Σπανούλη (16 πόντοι, 6/8δ., 1/4τρ., 1/2β.) στον Παναθηναϊκό, αλλά και το «κύκνειο άσμα» του Γιάκα Λάκοβιτς (12π., 4/4δ., 0/3τρ., 4/5β.). Στην αντίπερα όχθη η Ταού μόστραρε  τρεις παίκτες οι οποίοι τώρα κάνουν καριέρα στο ΝΒΑ (Σκόλα, Πριτζιόνι, Σπλίτερ) και έναν Ούγγρο (Κορνέλ Νταβίντ), που προφανώς θα αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον συμπατριώτη και επίγονο του στην τωρινή ομάδα της Βιτόρια (Ανταμ Χάνγκα).

Αγωνίζονταν επίσης τότε στην Ταού ένας πρώην παίκτης της ΑΕΚ (Λάιονελ Τσάλμερς), ένας μετέπειτα του ΠΑΟΚ (Πρέντραγκ Ντόμπνιακ) και ένας που έμελλε να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού (Ρόκο Λένι Ούκιτς) και να συνδέσει το όνομα του και με μια δεύτερη κακιά στιγμή...

Α, να μην το ξεχάσω: όπως τώρα, ομοίως και τότε στον πάγκο της Ταού καθόταν ο Βέλιμιρ Περάσοβιτς ο οποίος αφενός έπαιξε σε αυτή την ομάδα (1993-97) και αφετέρου έχει διατελέσει δυο φορές προπονητής της (2005-07, 2015-).

Για την ιστορία (με την ευχή να μην επαναληφθεί ως φάρσα, που λένε σε τέτοιες περιπτώσεις) ιδού οι συνθέσεις των δυο ομάδων στον μοιραίο προημιτελικό:

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Αλβέρτης 12, Παπανικολαου, Λάκοβιτς 12, Μπατίστ 14, Φέμερλινγκ 2, Χατζηβρέττας, Σπανούλης 16, Τσαρτσαρής 4, Διαμαντίδης 5, Στσεπάνοβιτς, Τομάσεβιτς 6, Σάκοτα.

ΤΑΟΥ ΘΕΡΑΜΙΚΑ: Σκόλα 3, Πριτζιόνι 12, Χάνσεν 3, Τσάλμερς, Βιδάλ, Ούκιτς, Ερντογάν 24, Ντόμπνιακ, Νταβίντ, Σπλιτερ 11, Γιάκομπσεν 12

Τι απέγινε άραγε εκείνος ο Ερντογάν, που προκάλεσε τότε την αποπληξία στον Παναθηναϊκό; Στο συγκεκριμένο ματς ο λεγάμενος απόλαυσε αυτό που λένε οι Αμερικανοί «career night» (24 πόντοι με 3/5δ., 4/6τρ., 6/6β. σε 25 λεπτά), ενώ στα προηγούμενα δυο της σειράς είχε σούμα 16 πόντους (5+11) με 4/16 σουτ και 7/7 βολές και ο μέσος όρος του στη σεζόν ήταν 10.7 πόντοι με ποσοστό 28.9% στα τρίποντα (24/83).

Ο γεννημένος το 1978 Τούρκος γκαρντ έπαιξε για άλλη μια σεζόν στην Ταού και ύστερα αγωνίσθηκε στην Εφές Πίλσεν, στην Τουρκ Τέλεκομ, στην ισπανική Αλικάντε, στην Μπεσίκτας, στην Μπάνβιτ και στην Γκαζιαντέπ με προπονητή τον Γιούρι Ζντοβτς και ασίσταντ τον Στέφανο Δέδα. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2014, πέρυσι ήταν προπονητής στις ακαδημίες της Καρσίγιακα και εφέτος βρίσκεται στο επιτελείο της Τόφας στην Προύσα.

Παρεμπιπτόντως στο υποσυνείδητο του Ερντογάν μπορεί να υπήρχε εκείνο το βράδυ η επιθυμία της εκδίκησης όχι τόσο από τον Παναθηναϊκό, όσο από τον εαυτό του. Το γράφω αυτό διότι στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 ως παίκτης της Ούλκερ είχε πιαστεί ντοπαρισμένος με την απαγορευμένη αναβολική και στεροειδή ουσία ναδρολόνη, σε έλεγχο που διενεργήθηκε μετά τον νικηφόρο (87-79) εντός έδρας αγώνα της Σουπρολίγκας με τον Παναθηναϊκό.

Η δεύτερη κακιά στιγμή με τον Παναθηναϊκό, την (όπως κι αν ονομάζεται κατά καιρούς) ομάδα της Βιτόρια και τον Ούκιτς γράφτηκε στα κατάστιχα της Ιστορίας στις 7 Μαρτίου του 2014 για να δαιμονοποιηθεί έτι περαιτέρω το μεταξύ τους νταλαβέρι. Εκείνο το βράδυ οι δυο ομάδες αναμετρήθηκαν για τέταρτη φορά μέσα στην ίδια σεζόν (2013-14): ο Παναθηναϊκός τη βρήκε ελλιπή στον πρώτο γύρο στη Λευκωσία, όπου ο Σέρτζιο Σκαριόλο έπαιξε σαράντα λεπτά άμυνα ζώνης και την κατατρόπωσε με 95-74, σουτάροντας 17/28 τρίποντα! Ακολούθησαν άλλες δυο νίκες στη Βιτόρια (με 79-77 στον επαναληπτικό αγώνα της πρώτη φάσης και  72-64 στο Top 16), αλλά πίσω είχε πάλι η αχλάδα την ουρά!

Απροσδόκητα σε σχέση με την κατάσταση των δυο ομάδων, στις 7 Μαρτίου του 2014 οι Βάσκοι (παρόντων από την τωρινή ομάδα του Χάνγκα, του Κοσέρ, του Ντιόπ και του νυν παίκτη του Αρκαδικού, Ντέβον Φαν Οστρουμ) έκαναν ντου στο ΟΑΚΑ το οποίο άλωσαν (61-68) με πολιορκητικό κριό τον Αντρές Νοσιόνι. Η ήττα δεν υπήρξε καταδικαστική για τον Παναθηναϊκό (Ούκιτς 4 πόντοι σε 17 λεπτά) ο οποίος προκρίθηκε στα πλέι οφς, ωστόσο απέβη μοιραία για τον Πεδουλάκη! Από το ίδιο βράδυ άρχισε να βοά η πιάτσα ότι θα χάσει τη δουλειά του και οι φήμες επιβεβαιώθηκαν την Κυριακή το μεσημέρι όταν έλαβε την απανταχούσα από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο...

Ποιος τον διαδέχθηκε τότε στον πάγκο του Παναθηναϊκού κι ας μην του το ‘χε κανείς; Ο «άνθρωπος του» (από τότε που ήταν συμπαίκτες στον Παναθηναϊκό) Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο οποίος πήρε μετάθεση από το πόσο του ασίσταντ μάνατζερ και μπορεί να μην κατάφερε να πετύχει την υπέρβαση στη σειρά των πλέι οφς με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά νίκησε τον Ομπράντοβιτς και οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος.

Πέρυσι και εφέτος ο Παναθηναϊκός δεν έτυχε να αντιμετωπίσει τη Λαμποράλ Κούτσα την οποία ως επί το πλείστον...τρώει στη μάπα ο Ολυμπιακός. Θα αναμετρηθούν τώρα διεκδικώντας (όπως το 2006) το ένα από τα τέσσερα εισιτήρια του Φάιναλ Φορ, από το οποίο οι μεν «πράσινοι» έλειψαν τα προηγούμενα τρία χρόνια (Λονδίνο, Μιλάνο, Μαδρίτη), οι δε Βάσκοι το λαχταρούν από το 2008, όταν τους έφραξαν το δρόμο προς τον τελικό ο Παπαλουκάς και ο Ζήσης (ΤΣΣΚΑ Μόσχας).

·       ΥΓ-2 : Επιφυλάσσομαι να επανέλθω στην υπόθεση με τα (αγωνιστικά) δεδομένα και τα ζητούμενα της σειράς τα οποία πραγματικά παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον και πολλή ίντριγκα, που ξεπερνάει κατά πολύ την παρουσία του Γιάννη Μπουρούση. Ομοίως έχει μεγάλο ενδιαφέρον η (βάσει ιστορικής αναδρομής και στατιστικής) ανάλυση της σημασίας του περιβόητου πλεονεκτήματος έδρας...

Τελευταία Νέα