Ο Ολυμπιακός έχει άλλοθι για την "αποτυχία" του, αλλά το μεγάλο λάθος έγινε το καλοκαίρι

Mια ασπίδα από βαμβάκι

O Νίκος Παπαδογιάννης κλείνει την αυλαία της ευρωπαϊκής πορείας του Ολυμπιακού σημαδεύοντας πότε το καρφί και πότε το πέταλο.

Mια ασπίδα από βαμβάκι

To αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του Ολυμπιακού στη φετινή Ευρωλίγκα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε γιορτή αν πήγαιναν όλα δεξιά στους «ερυθρόλευκους» μέσα στο διήμερο (ή αν είχαν τρόπο να ρίξουν τον Παναθηναϊκό στα νύχια της αρκούδας), αλλά περισσότερο θύμιζε μνημόσυνο. Τι να την κάνεις μία νίκη επί της ΤΣΣΚΑ όταν μοναδικό αντίκρυσμα είναι το γόητρο; Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.

Η έλλειψη κινήτρου σε συνδυασμό με την απουσία του Γιώργου Πρίντεζη έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα. Ο αποκλεισμός είχε οριστικοποιηθεί από το βραδάκι της Πέμπτης.

Οι πληγωμένοι Ρώσοι, πάλι, είδαν το πεθαμένο ματσάκι ως άτυπη ρεβάνς της Μαδρίτης, του Λονδίνου και της Κωνσταντινούπολης. Δεν είχα καταλάβει πόσο κλόνισαν τον ψυχισμό τους εκείνες οι ήττες. Το πήραν τελικά, ωστόσο οι Σπανούλης-Λοτζέσκι φρόντισαν με τα τρίποντα να αναζωπυρώσουν τους εφιάλτες τριών φάιναλ-φορ...

Πέρασαν 11 χρόνια από την προηγούμενη φορά που ο νυν πρωταθλητής Ελλάδας παρακολούθησε τα ευρωπαϊκά πλέι-οφ από την τηλεόραση. Στην Ευρωλίγκα του 2004-5, ο Παναθηναϊκός τερμάτισε 3ος  μετά το φάιναλ-φορ της Μόσχας, η δυνατή ΑΕΚ αποκλείστηκε από τα προημιτελικά σε οδυνηρή τριπλή ισοβαθμία με τις Μπένετον, Εφές Πίλσεν, ενώ ο Ολυμπιακός τερμάτισε 7ος στην πρώτη φάση, πίσω από ομάδες όπως η Τσιμπόνα, η Πρόκομ και η Εστουδιάντες. Μάλιστα, έβδομος.

Και …8ος, ολογράφως όγδοος για να μη νομιστεί ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος, στο πρωτάθλημα της ελληνικής Α1. Με ρεκόρ 12-16. Τον πέρασε τότε ακόμα και ο Μακεδονικός. Οι αναμνήσεις χάνονται στα βάθη της αρχαιότητας…

Ο -αμούστακος τότε- Γιώργος Πρίντεζης και ο νυν ασίσταντ Μίλαν Τόμιτς είναι οι συνδετικοί κρίκοι της τωρινής ομάδας με εκείνη που έφτασε στο απόλυτο ναδίρ πριν από 11 χρόνια.

Ο Ολυμπιακός του 2005 είχε προπονητή τον Γιόνας Καζλάουσκας και παίκτες -κρατηθείτε- τους Κορωνιό, Ζορόσκι, Βούκτσεβιτς, Αγαδάκο, Σκλάβο, Καλαμπόκη, Παπανικολόπουλο, Πρίντεζη, Μισιακό, Τόμιτς, Νόρτνγκααρντ, Γκούλιας, Γκόρεντς, Οβτσίνα, Γιούρκοβιτς, Πέρι, Μέισον, Ποστέλ!

Οποιος έχει λιγότερες από 10 άγνωστες λέξεις στην προηγούμενη παράγραφο αντιλαμβάνεται ότι το 2016 δεν είναι καιρός για κόλλυβα και δάκρυα. Τις άναρθρες κραυγές ας τις μονοπωλήσουν οι κακομαθημένοι πανηγυρτζήδες, που είδαν κούπες και μπήκαν. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί ενδιαφέρονται κυρίως για το ελληνικό πρωτάθλημα. Kαι για το ποδόσφαιρο βεβαίως βεβαίως.

Η περίλαμπρη δεκαετία που μεσολάβησε από το 2005, με τους δύο ευρωπαϊκούς τίτλους, τα 5 φάιναλ-φορ, τις 10 απανωτές συμμετοχές στα προημιτελικά και την ανάκτηση στον εγχώριου στέμματος ήταν για τον Ολυμπιακό μία εκτόξευση στον κόσμο των ονείρων. Σχεδόν απρόσμενη, για όσους έδεσαν κόμπο τα πέτρινα χρόνια που προηγήθηκαν. 

Κατά πάσα πιθανότητα οι διακρίσεις θα συνεχιστούν του χρόνου, όπως συνεχίστηκαν για τον Παναθηναϊκό μετά το δυσάρεστο διάλειμμα του 2008 και του 2010 ή για την ΤΣΣΚΑ μετά την καταστροφική παρένθεση του 2011. Η Ρεάλ έφτασε στα προημιτελικά μόνο μία φορά μεταξύ 2001-9, ενώ η Μπαρτσελόνα έχει να θυμηθεί μόνο τα πυροτεχνήματα του '03 στο Σαντ Τζόρντι από την εξαετία 2000-6.

Δύο μόλις χρόνια μετά τον θρίαμβο του Μιλάνου, η Μακάμπι καταποντίστηκε τόσο στην Ευρωλίγκα όσο και στο Γιούροκαπ. Η Αρμάνι παλεύει και χρυσοπληρώνει εδώ και χρόνια, αλλά δεν βλέπει στον ήλιο μοίρα. Οι παραλήδες Τούρκοι έχουν μόλις δύο (άντε, δυόμισυ) συμμετοχές σε φάιναλ-φορ, με 15 χρόνια ανομβρίας να τις χωρίζουν. 

Όσο κλισέ και αν ακούγεται, συμβόλαιο με την επιτυχία δεν έχει κανένας. Χρειάστηκε να συμμαχήσουν θεοί και δαίμονες για να μείνει ο φετινός Ολυμπιακός εκτός προημιτελικών μετά από 11 χρόνια θριάμβων.

Οι δικαιολογίες για τη φετινή «αποτυχία» είναι γνωστές, ισχυρές και χωράνε μέσα σε 1-2 παραγράφους. Ορισμένες από αυτές οφείλονται στην κακοτυχία και πουθενά αλλού: ο κομμένος χιαστός του Γιανγκ, το πρόβλημα υγείας του Λοτζέσκι, οι τραυματισμοί των Πρίντεζη-Σπανούλη και άλλων βασικών παικτών.

Άλλες είχαν τη ρίζα τους σε δυσοίωνες συγκυρίες, όπως ο όμιλος ναρκοπέδιο που άφησε χωρίς ανταμοιβή τις πρωτιές της α’ φάσης. Ο Παναθηναϊκός τον απέφυγε με το μεγάλο του διπλό στο Κάουνας και νά τος τώρα καμαρωτός στα προημιτελικά, παρά τους κλυδωνισμούς του πρώτου τριμήνου!

Αστεία αστεία, οι επισκέψεις των δύο ομάδων μας στη Λιθουανία έκαναν τη διαφορά...

Υπάρχουν, όμως, και "κόκκινες" αστοχίες που εδράζονται σε κακούς χειρισμούς του προπονητή ή και της διοίκησης. Σφαιρόπουλος και Αγγελόπουλοι θα πρέπει να μοιραστούν το mea culpa.

Το ελαφρά τη καρδία διαζύγιο με τον σχεδόν αναντικατάστατο Κώστα Σλούκα. Τα ακατανόητα ήξεις-αφίξεις στο θέμα της αναπλήρωσης του Γιανγκ (και αργότερα του Τζέιμς).

Η δημιουργία μίας μονοδιάστατης ομάδας με υπερβολική έμφαση στην άμυνα και έλλειμμα επιθετικού ταλέντου. Η αγωνιστική ανακατωσούρα που προήλθε από τη διαρκή ανακατανομή των ρόλων.

Το απερίσκεπτο ποντάρισμα σε παίκτες που δεν άντεχαν το βάρος της φανέλας και της πρόκλησης.

Τέλος, υπάρχει ένας Χ-factor που αποδείχθηκε καθοριστικός για την πορεία της ομάδας, αλλά δεν σηκώνει αιτιάσεις και τεντωμένα δάχτυλα: η κόπωση του 34χρονου Βασίλη Σπανούλη.

Ο καταπονημένος αρχηγός του Ολυμπιακού έκανε τη χειρότερη ευρωπαϊκή σεζόν της καριέρας του, προφανώς επειδή τρέχει ασταμάτητα (και με τεράστιο βάρος στους ώμους) από τον περασμένο Αύγουστο. Δεν ήταν κακός φέτος, αλλά δεν ήταν και ο Σπανούλης της προηγούμενης τετραετίας. Εχει το μυαλό και την κλάση, αλλά του λείπουν τα "πόδια".

«Μπορεί να έχετε δίκαιο», θα πει ο ίδιος εάν ερωτηθεί, «αλλά η κούρασή μου οφείλεται στο Ευρωμπάσκετ». Όσο η «επίσημη αγαπημένη» προχωρούσε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, σχεδόν όλοι στο λιμάνι τραβούσαν τα μαλλιά τους.  

Στο δικό μου το μπλοκάκι, όμως, όποιος βάζει την Εθνική ομάδα πάνω από τα συμβόλαια και από το προσωπικό του συμφέρον κερδίζει το δικαίωμα να μένει στο απυρόβλητο.

Ο Σπανούλης χρειαζόταν φέτος μία σιδερόφραχτη ασπίδα προστασίας για να μείνει φρέσκος ως το τέλος. Ο Ολυμπιακός όφειλε να ενισχύσει το supporting cast και να ντύσει έτσι τον ηγέτη του με βαμβάκι.

Η φυγή του Σλούκα έβαλε την ομάδα σε εύθραυστες ράγες από το ξεκίνημα κιόλας της διαδρομής.  

Τελευταία Νέα