Ο Αντετοκούνμπο είναι ο πλέι-μέικερ του 22ου αιώνα

Ο μάγος με τα φτερωτά ποδάρια

Αγουροξυπνημένος αλλά και συγκινημένος, ο Νίκος Παπαδογιάννης παραληρεί για την εκτόξευση του Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Ο μάγος με τα φτερωτά ποδάρια

Τα φετινά μου χαζοξενύχτια –και τα περυσινά και τα προπέρσινα- έχουν ονοματεπώνυμο: «Γιάννης Αντετοκούνμπο». Τους υπόλοιπους αγώνες της κανονικής περιόδου του ΝΒΑ τους προσπερνώ με βαριεστημένες ντρίμπλες, αλλά το Μιλγουόκι δεν το χάνω με τίποτε. Ακόμα κι αν η ώρα είναι βάρβαρη, δουλεύει βίντεο. Ο σκληρός δίσκος του αποκωδικοποιητή του OTE TV χωράει όλα τα καλά. Και αυτός, όμως, άρχισε να αγκομαχάει υπό το βάρος των κατορθωμάτων του Γιάννη μας…

Μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο, οι αγώνες των Μπακς μού άφηναν πικρόγλυκη γεύση στα χείλη. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, ο Τζέισον Κιντ ακροβόλιζε τον Αντετοκούνμπο στις γωνίες και τον άφηνε εκεί να περιμένει τη μπάλα, λες και είναι ο Κλέι Τόμπσον.

Σε πολλές περιπτώσεις, η επίθεση των Μπακς άρχιζε και τελείωνε με τον Γιάννη θεατή. Ο,τι πόντους έβαζε, τους έβαζε με εφόδιο το ένστικτο και τα εξωγήινα αθλητικά του προσόντα. Χωρίς καλά καλά να ακουμπήσει τη μπάλα, όπως έγραφα τον Νοέμβριο.  

Μόλις ο Μίντλετον ή κάποιος από τους υπόλοιπους έκανε την κίνησή του, ο Αντετοκούνμπο ορμούσε προς τα μέσα είτε για να παραλάβει κάποια αδέσποτη πάσα ή για να κυνηγήσει αμυντικό ριμπάουντ. Πρωταγωνιστικό ρόλο, είχε μόνο στον αιφνιδιασμό. Εκεί δεν τον φτάνει ούτε σπρίντερ με φτερωτά παπούτσια.

Στις επιθέσεις πέντε εναντίον πέντε, ο Γιάννης περίμενε αγκυροβολημένος στη γωνία της αδύνατης πλευράς, σαν να ήταν τιμωρία. Έβλεπα τους αγώνες με την τσίμπλα στο μάτι και φοβόμουν ότι η ανάπτυξη του Αντετοκούνμπο ήταν ναρκοθετημένη από τον ίδιο του τον προπονητή…

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ο Κιντ μπήκε στο νοσοκομείο για εγχείρηση στον γοφό. Ο ασίσταντ που ανέλαβε για ένα μήνα την ομάδα είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του. Η κακή πορεία των Μπακς και οι απελπιστικές επιδόσεις στην άμυνα, στα ριμπάουντ και στη δημιουργία έδωσαν στον Τζο Πράντι το δικαίωμα για πειραματισμούς.

Ο Αντετοκούνμπο αποσύρθηκε από τις σκοτεινές γωνίες του παρκέ και ανέλαβε ευθύνες, οργανωτικές και εκτελεστικές. Η μπάλα περνούσε από τα χέρια του όλο και περισσότερο, όχι βέβαια για σουτ από τα 7μ25, αλλά για διεισδύσεις που αναστατώνουν την αντίπαλη άμυνα, floaters, runners, πάσες στον ελεύθερο ψηλό, «σπασίματα» έξω στο τρίποντο, λέι-απ πάνω από το δάσος των χεριών, ένα ρεπερτόριο από άλλον πλανήτη.

Ο Γιάννης ανταποκρίθηκε στην πρόκληση, σαν να την περίμενε από καιρό. Όταν ο Κιντ επέστρεψε, βρήκε μία διαφορετική ομάδα, πιο δεμένη και πιο ανταγωνιστική. Και, μετά τη βολική για ανασυγκρότηση και ανασύνταξη διακοπή για το All-Star Game, πήρε τη μεγάλη απόφαση: «Τα κλειδιά στον Giannis. Είναι πλέον έτοιμος».

Στην τρυφερή ηλικία των 21 ετών...

Εδώ και δύο εβδομάδες, ο Αντετοκούνμπο παίζει πλέον καθαρός πλέι-μέικερ. Όλα ξεκινούν από τα δικά του χέρια. Οι Μπακς παίζουν συχνά με πεντάδες όπου ο μέσος όρος ύψους ξεπερνάει τα 2 μέτρα. Τα mis-match γίνονται εφιάλτης για τον αντίπαλο.

Και ο πιτσιρικάς που πριν από 3 χρόνια αγωνιζόταν στην Α2 της Ελλάδας κάνει το ΝΒΑ να παραμιλάει. Χειρίζεται τη μπάλα σαν γκαρντ, σουτάρει καλά από τον αγκώνα αν και υστερεί στο τρίποντο, κερδίζει τις βολές για πλάκα, μοιράζει τις ασίστ δέκα-δέκα, κλέβει μπάλες από τους αντίπαλους γκαρντ, μαζεύει και τα «σκουπίδια» σαν δαιμονισμένος.

Τι κι αν ξεκινάει από την περιφέρεια;  Η φόρα που έχει όταν τρέχει στο ριμπάουντ βγάζει τα χέρια του πιο ψηλά από των άλλων, σαν κλαδιά δέντρου.

Στις 2 Φεβρουαρίου, ο Γιάννης πέτυχε το πρώτο τριπλ-νταμπλ της καριέρας του, με 27 πόντους, 12 ριμπάουντ και 10 ασίστ (και 12/17 σουτ και 3 κλεψίματα και 4 τάπες) απέναντι στους Λέικερς. Σήμερα τα ξημερώματα επανέλαβε το κατόρθωμα με 18 πόντους, 17 ριμπάουντ, 11 ασίστ (και 4 κλεψίματα και 2 κοψίματα και 7/12 προσπάθειες) ενάντια στους Ρόκετς.

Στους τέσσερις τελευταίους αγώνες του, από τότε δηλαδή που χρεώθηκε τα ηνία των Μπακς, ο Αντετοκούνμπο έχει μοιράσει 36 ασίστ τετραπλασιάζοντας τον μέσο όρο της καριέρας του, ενώ τα λάθη του δεν ξεπέρασαν τα 11. 

Σιγά σιγά, η στραπατσαρισμένη αλλά γεμάτη μέλλον ομάδα άρχισε να κερδίζει. Τα πλέι-οφ δεν τα προλαβαίνει, αλλά τόσο το καλύτερο για την Εθνική μας και για την πατρίδα μας.

Είτε αρέσει στους φαιοχίτωνες είτε όχι, ο Γιάννης είναι πλέον εθνικό σύμβολο για την Ελλάδα. Ένα ζωντανό αγκάθι μήκους 213 εκατοστών στο μάτι των μισανθρώπων.…

Εάν ο Αντετοκούνμπο καθιερωθεί σε αυτή τη θέση, του «πόιντ-φόργουορντ», θα γράψει ιστορία στο ΝΒΑ. Ακόμη και ο ημίθεος Μάτζικ Τζόνσον ήταν 6-7 πόντους πιο κοντός και λιγότερο αθλητικός, ενώ μπήκε στη λίγκα με πρόσθετο εφόδιο τη χρυσή καριέρα του στο Μίσιγκαν.

Υπάρχουν στο ΝΒΑ καλύτεροι σκόρερ από τον Γιάννη, καλύτεροι πασέρ, καλύτεροι ριμπάουντερ, καλύτεροι αμυντικοί, αλλά κανένας δεν μπορεί να παρουσιάσει αυτό το πακέτο προσόντων και κανένας δεν έχει το προσωπικό του ταβάνι τοποθετημένο τόσο ψηλά. Το δικό μας παιδί είναι ο πλέι-μέικερ του 22ου αιώνα.

Ο Αντετοκούνμπο δίνει την εντύπωση ότι γίνεται κάθε μέρα και καλύτερος, ότι μαθαίνει κάτι καινούριο σε κάθε προπόνηση, σε κάθε αγώνα. Ολοι ανεξαιρέτως οι δείκτες της προσωπικής του στατιστικής είναι βελτιωμένοι σε σύγκριση με τους αντίστοιχους περυσινούς: πόντοι, ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα, τάπες, λεπτά, ευστοχία, τρίποντο, βολές, όλα.

Και αυτό χωρίς να σκίζεται ο Γιάννης στη δουλειά και χωρίς να έχει μεγαλώσει με βασιλικό ζωμό και κοκτέιλ βιταμίνων. Όταν πρωτοεμφανίστηκε σε γήπεδο μπάσκετ, πριν από 5-6 χρόνια στην Ελλάδα, ήταν τόσο υποσιτισμένος που χρειάστηκε ειδικό πρόγραμμα διατροφής για να συνέλθει και να νικήσει την αβιταμίνωση.    

Ειλικρινά, τον βλέπω και συγκινούμαι. Προσπαθώ να μπω στα παπούτσια του για μια στιγμή, αλλά μου είναι στενά. Με πονάνε και μόνο στη σκέψη. Δεν θα μπορούσα εγώ ο καλομαθημένος, να επιβιώσω νηστικός ως πάμπτωχος μετανάστης, στις βάρκες, στους δρόμους και στα ανήλιαγα υπόγεια.

Ούτε σε αυτό που ο Γιάννης βιώνει σήμερα θα άντεχα. Μέσα σε μερικούς μήνες, θα κατέληγα στο ψυχιατρείο, ντυμένος με ανάποδο γιλέκο. Πώς κατορθώνει αυτό το παιδί να συνδυάζει τις υψηλές πτήσεις με πόδια καρφωμένα στη γη, μου είναι απολύτως αδιανόητο. Δεν το χωράει το μυαλό.

Στον ξύπνιο του, το λιπόσαρκο παιδί που μέχρι πρόσφατα δεν είχε στον ήλιο μοίρα ζει ένα όνειρο, μαζί με τα εξίσου προικισμένα αδέλφια του και με τους ξένοιαστους πια γονείς του. Στον ύπνο του, βλέπει τον εαυτό του και την οικογένειά του να περπατάνε στην Εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης για να φτάσουν στο κολαστήριο της Ειδομένης και πετάγεται καταϊδρωμένος…

Best of internet