Έχει ήδη πετύχει το βασικό...

Ο Χρύσανθος Τσαλτίδης ξεφεύγει για λίγο στο blog του στο gazzetta.gr από τις συνηθισμένες αγωνιστικές αναλύσεις ή τις οπαδικές επιδοκιμασίες, καταγράφοντας μία πραγματικότητα για το μπάσκετ του Άρη.

 Έχει ήδη πετύχει το βασικό...

Είμαστε στο ημίχρονο με την Κηφισιά. Αναλύσεις και στατιστικά από το παιχνίδι έχω την αίσθηση ότι μπορεί κανείς να βρει παντού, πόσο μάλλον στο gazzetta.gr με το οποίο συνεργάζονται ουκ ολίγοι εκλεκτοί συνάδελφοι γνώστες της πορτοκαλί σπυριάρας.

Δεν θα γράψω πολλά πράγματα. Δεν θα μιλήσω για Γουάιτ, Μακνίλ, αν θέλουμε ψηλό, κοντό ή τριάρι. Για το ότι παίζει ακόμα και ο Τσούπκοβιτς στο παιχνίδι με την ομάδα της Αθήνας. Πάντα υπάρχει χρόνος και χώρος για όλα αυτά. Όπως επίσης και για τα μεταγραφικά σενάρια που φυσιολογικά απασχολούν το ρεπορτάζ του μπασκετικού ΑΡΗ.

Θα καταγράψω όμως ένα στοιχείο που πάντα ο Αρειανος το παρατηρεί, αλλά μερικές φορές έρχεται ένας φίλος άλλης ομάδας να το αναδείξει και να σου δώσει να καταλάβεις την τεράστια σημασία του. Με φίλο, φίλο του συμπολίτη (έχω και τέτοιους, αυτοί δεν καταλαβαίνω πως με αντέχουν) βλέπουμε τα μπασκετικά ματς live με το...φουρφούρι που λέω εγώ, τις ζωντανές συνδέσεις από γήπεδο σε γήπεδο δηλαδή.

Σε κάποια στιγμή ασυναίσθητα μου λέει.”Πόσο ζηλεύω ρε φίλε το γεμάτο γήπεδο με ομάδες...(σαν και αυτή της Κηφισιάς μη εμπορική θα γράψω εγώ γατί εδώ είναι δημόσιο βήμα, αλλά όλοι καταλάβατε τι είπε χωρίς καμία δόση διάθεσης υποβιβασμού της καλής ομάδας του Παπαθεοδώρου).

Χωρίς να το καταλάβει είπε μία αλήθεια-πραγματικότητα για το τι έχει ήδη πετύχει φέτος ο Λάσκαρης και οι συν αυτώ. Ο ΑΡΗΣ- παρά τις δεδομένες αδυναμίες του, τις πολύ μεγάλες προσδοκίες -που κάποια στιγμή συγκρούονται με το αγωνιστικό ταβάνι του υπάρχοντος ρόστερ-, αλλά και το ένδοξο τεράστιο Αυτοκρατορικό του παρελθόν, που πάντα αποτελεί ένα επιπρόσθετο βάρος για όσους φοράνε την φανέλα-πανοπλία, παίζει Τετάρτη, Σάββατο μπροστά σε γεμάτες κερκίδες ανεξάρτητα με το ποιος είναι ο αντίπαλος. Το γήπεδο έχει το λιγότερο πληρότητα 80-85% και φυσικά στα μεγάλα ματς έχει sold out και σε 2-3 παιχνίδια (ΠΑΟ, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ) είχε και κόσμο που έμεινε εκτός γηπέδου!!!

Θεωρώ ότι και για τα οικονομικά δεδομένα της κάθε οικογένειας, αυτό που συμβαίνει στο Nick Galis Hall είναι και άξιο σχολιασμού και σημείο αναφοράς. Αποτελεί όμως και οδηγό πέρα από το ελληνικό μπάσκετ και για τον ίδιο τον σύλλογο. Του τι πρέπει να κάνεις για να βρεθεί στο γήπεδο ο απλός φίλαθλος, που αγαπάει την ομάδα του και θέλει να παρακολουθήσει ωραίο θέαμα, φυσικά νίκες (στην Ελλάδα είμαστε όπου το αποτέλεσμα πάντα μετράει), αλλά πάνω από όλα νιώθει την ανάγκη να ΠΙΣΤΕΨΕΙ και να ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙ ένα πρότζεκτ, που μην ξεχνάτε βρίσκεται ακόμα στην αρχή. Το “Είναι μικρό το γήπεδο”, θα μας απασχολήσει 100% πολύ σύντομα, αλλά σε κάθε περίπτωση η διοίκηση Λάσκαρη έχει ήδη πετύχει τον πρώτο μεγάλο στόχο της...

ΥΓ1 Το ποδόσφαιρο ως τις 20 Δεκέμβρη πρέπει να ολοκληρώσει και τυπικά το θέμα της ανόδου και στην συνέχεια να ξεκινήσει η προετοιμασία για τη νέα χρονιά. Και στα ζητήματα προετοιμασίας δεν αναφέρομαι μόνο στα αγωνιστικά ζητήματα...

Best of internet