Για πρώτη φορά τούς είδα να διασκεδάζουν

Παιχνίδια όπως αυτό με τη Λιμόζ, αποτελούν πρώτης τάξης ευκαιρία για κάθε καλή ομάδα η οποία προβληματίζει, να ξεμπλοκάρει κάπως. Να νικήσει με μεγάλη διαφορά, να παίξουν καλά αρκετοί παίκτες της και γενικά να διορθώσει την ψυχολογία της.

Πριν ξεκινήσουν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις των Πειραιωτών είχα γράψει για την πίεση την οποία θα αντιμετωπίσουν αν ο Παναθηναϊκός έκανε το 2/2. Άποψή μου είναι πως για όλη αυτή την αμφισβήτηση και την πίεση ευθύνονται εκείνες οι δύο ήττες.

Αν ο Ολυμπιακός είχε πάρει το ένα ματς, ο Στρόμπερι δε θα ήταν τόσο κακός, με τον Αγραβάνη θα είχαμε περισσότερη υπομονή και στον τρόπο παιχνιδιού του Χάκετ θα ανακαλύπταμε περισσότερα θετικά στοιχεία. Όλα αυτά επαναλαμβάνω πως θα ήταν στο μυαλό μας διαφορετικά. Όχι στην πραγματικότητα.

Ο Ολυμπιακός με τους Γάλλους φρόντισε να ανεβάσει την ψυχολογία του. Στο πρώτο 20λεπτο το ματς θύμιζε Τσαγκαμίλεια. Δεν έπαιξαν μπάσκετ, έπαιξαν κάτι άλλο αμφότερες ο ομάδες.

Στο δεύτερο ημίχρονο όμως παρακολουθήσαμε εντυπωσιακό μπάσκετ. Αρχής γενομένης από την άμυνα. Ακολούθησε η επίθεση αφού τα πάντα ήταν πιο εύκολα.

Ο Γιανγκ μοίραζε κοψίματα και μάζευε ριμπάουντ. Ο Στρόμπερι βρήκε ανοικτό γήπεδο και σκόραρε εύκολους (αλλά σημαντικούς για την ψυχολογία του) πόντους. Ο Σπανούλης ισοφάρισε το προσωπικό του ρεκόρ σε ασίστ στη διοργάνωση με 10 τελικές πάσες. Ο Μάντζαρης αθόρυβα έκανε 22 ranking με 10 πόντους, 8 ριμπάουντ και 5 ασίστ. Και τέλος ο κορυφαίος «ερυθρόλευκος» του μήνα, Γιώργος Πρίντεζης έκανε τα πάντα. Όπως πάντα.

Το πιο σημαντικό στοιχείο της χθεσινής νίκης δεν είναι πάντως ούτε η καλή απόδοση ορισμένων παικτών, ούτε φυσικά η νίκη.

Μετά από ένα μήνα είδα τους παίκτες του Ολυμπιακού να το διασκεδάζουν. Να χαίρονται που βρίσκονται στο παρκέ και να χαμογελούν με τις φάσεις που έβγαζαν. Είδα να μοιράζουν high five , να ευχαριστιούνται το παιχνίδι τους.

Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο σημαντικό είναι για έναν αθλητή, να διασκεδάζει όταν παίζει. Και μέχρι τη Λιμόζ οι παίκτες του Ολυμπιακού δε διασκέδαζαν. Ακόμη και στις εύκολες νίκες με Αρκαδικό και Κολοσσό δεν είχαν σκάσει ούτε ένα χαμόγελο.

ΥΓ: Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι 12^ος παίκτης σε μία ομάδα. Χρειάζεται ιδιαίτερη διαχείριση για να μπορεί να το δεχτείς και να το αντιμετωπίσεις. Μπράβο λοιπόν στον Γιάννη Αθηναίου όχι μόνο για την απόδοσή του η οποία άλλαξε τη ροή του ματς, αλλά για τον τρόπο που διαχειρίζεται το γεγονός πως είναι ο 12^ος παίκτης.

ΥΓ 2: Ο Πρίντεζης με μπαταρίες παίζει. Φτου φτου…

ΥΓ 3: Εφές-Ολυμπιακός τώρα. Ο Ντούντα προέρχεται από δύο σερί ήττες και ως γνωστόν τίποτα δεν αφήνει στην τύχη του ο συγκεκριμένος coach…

ΥΓ 4: Καλή επιτυχία στον Παπανικολάου. Ηρέμησα κι εγώ (από το καθημερινό πρήξιμο), ηρέμησε κι αυτός (που βρήκε συμβόλαιο στο πρωτάθλημα που ήθελε).

ΥΓ 5: Έχω σοκαριστεί με τον Καμπιάσο. Όχι για τον τρόπο που πανηγύριζε τη νίκη σε ένα ματς στο οποίο δεν είχε αγωνιστεί. Γιατί ήταν ο μόνος μαζί με τον Μάρκο Σίλβα που την ώρα που έγινε το 2-1, έδινε οδηγίες στους παίκτες που αγωνίζονταν. Ο άνθρωπος έχει κατακτήσει τόσα τρόπαια. Θα μπορούσε να είναι «χαλασμένος» που δεν πάτησε χορτάρι. Ο Αργεντινός όχι μόνο δεν ξενέρωσε, αλλά φρόντισε να βοηθήσει σε μία στιγμή που όλοι οι συμπαίκτες του βρίσκονταν στα σύννεφα από το γκολ του Πάρντο και δεν ήταν συγκεντρωμένοι.