Τα κορόιδα του Γκάλη! (pics)

Καημό το 'χω εδώ και πέντε χρόνια να μην τριγυρίζω σαν την άδικη κατάρα (μαζί με κάμποσους ψωνισμένους συναδέλφους μου οι οποίοι, αγαπητέ μου Γιάννη Μπουρούση, πολύ πονάνε και καθόλου δεν χαίρονται με τις αποτυχίες της Εθνικής) πότε στην Κωνσταντινούπολη, πότε στο Καράκας, πότε στη Λιουμπλιάνα, πότε στη Μαδρίτη και πότε στη Λιλ...

Στ' αλήθεια πονάω που φεύγει η Εθνική και μένουμε πίσω οι δημοσιογράφοι, για να επιτελέσουμε το καθήκον μας, που δεν είναι θλιβερό, αλλά, διάβολε, θα ήταν πολύ πιο ευχάριστο εν τη παρουσία της...

Σήμερα πάντως καλοπέρασα. Ένιωσα νοσταλγία. Συγκινήθηκα. Αισθάνθηκα κιόλας μια ανατριχίλα να διαπερνάει το κορμί μου και μάλιστα εκ μεταγραφής από τις θύμησες του παλιόφιλου μου του Μαρτσουλιόνις!

Συναντηθήκαμε στην εκδήλωση για την εισαγωγή των νέων μελών στο «Hall of Fame» της FIBA και όταν ήρθε η κουβέντα στον αλήστου μνήμης τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1995 στο ΟΑΚΑ, δεν χρειαζόταν καν να τον τσιγκλίσω. «Ακόμη και τώρα που έχουν περάσει είκοσι χρόνια, κάθε φορά που φέρνω στη μνήμη μου εκείνο τον αγώνα, ακούω στα αυτιά μου την ιαχή «Λιέτουβα, Λιέτουβα» των Ελλήνων φιλάθλων και μου σηκώνεται η τρίχα. Να, ορίστε, δες το χέρι μου να καταλάβεις ότι δεν υπερβάλλω» μου είπε και μου έτεινε τη χερούκλα του, που ακόμη μοιάζει με τανάλια!

Πολύ το εκτίμησα που ο Σαρούνας θυμάται εκείνες τις στιγμές και αναγνωρίζει τη θερμή υποστήριξη που έτυχε η φάρα του (στον τελικό με τη Γιουγκοσλαβία, 90-96) από είκοσι χιλιάδες Έλληνες θεατές, ως απότοκο της εθνικής τσατίλας μας για την ήττα της Εθνικής από τη Γιουγκοσλαβία στον ημιτελικό της προηγούμενης ημέρας (60-52), αλλά και από τα σφυρίγματα εις βάρος των Λιθουανών. Το εκτίμησα, αλλά με το θάρρος της παλιάς γνωριμίας και ενός αλησμόνητου και... αμαρτωλού ξενυχτιού που είχαμε κάνει μερικά χρόνια νωρίτερα, παρέα και με τον Φασούλα, θέλησα να τον προβοκάρω...

«Πες αλεύρι, ο Τζόρτζεβιτς σε γυρεύει» του είπα και περίμενα με αγωνία την αντίδραση του, χώρια που κατά μία διαβολική σύμπτωση εκείνη ακριβώς τη στιγμή εμφανίστηκε σαν φάντης μπαστούνι μπροστά μας ο νυν προπονητής της Εθνικής Σερβίας και του Παναθηναϊκού!

«Τι εννοείς; Εάν νιώθω ένοχος που μας έβαλε 41 πόντους και μάλιστα 9 στα 12 τρίποντα ο Σάσα; Βεβαίως και νιώθω, αλλά τότε δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Θυμάμαι ότι στο ημίχρονο, την ώρα που πηγαίναμε προς τα αποδυτήρια γύρισα και του είπα «έχεις βάλει, 16-17 πόντους, τώρα μπορείς να χαλαρώσεις», αλλά δεν μου έδωσε καμιά σημασία και συνέχισε να μας βομβαρδίζει»...
Τον προβοκάρισα ξανά τον Σαρούνας, αυτή τη φορά για τον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987. «Πρέπει να βαρυστομάχιασες στην Αθήνα. Δεν εννοώ από τη μάσα, αλλά από τους πόντους που έφαγες. Το '87 σου έβαλε 40 πόντους ο Γκάλης και το '95 άλλους 41 ο Τζόρτζεβιτς»!

Ξαφνικά το πρόσωπο του έλαμψε και ενώ φοβόμουν μήπως τσαντιστεί και σηκωθεί να φύγει, αυτός έβαλε τα γέλια και συν τοις άλλοις αποδείχτηκε μαζοχιστής! «Όποτε βλέπω το dvd του τελικού με την Ελλάδα, αντί να ζοχαδιάζομαι, βάζω τα γέλια και αμέσως τηλεφωνώ στον Τιχονένκο. Ρε φίλε, του λέω, πάλι συνειδητοποιώ ότι ο Γκάλης μας έπιασε κορόιδα όλους μαζί. Ξαναβλέπω εκείνο το ματς και δεν μπορώ να καταλάβω πώς ενώ εγώ προσπαθώ να του κλέψω την μπάλα κι εσύ πηδάς δυο φορές για να τον κόψεις, αυτός στέκεται ακόμη στον αέρα!»

Δεν μου είπε τι του απαντά ο Βαλέρι, αλλά πιθανότατα, ακόμη και τώρα, μετά από 28 χρόνια, θα νιώθει κι αυτός την ίδια αμηχανία, όπως ο Μαρτσουλιόνις και ο Τκατσένκο!

Α, δεν σας τα 'πα; Είναι και ο θεόρατος Βλαντιμιρ εδώ. Ο Ρώσος αγαθός γίγας εισήχθη επίσης, ως μέλος της τάξης του 2015, στο «Hall ofFame» και όταν καθίσαμε στη... σκιά του, η κουβέντα πήγε πολύ φυσιολογικά στην αλησμόνητη αγκωνιά που έριξε άθελα του στον Γιαννάκη και τον έκανε να βλέπει άσπρες, κόκκινες και μπλε πεταλούδες!

Χαριτολογώντας ο «Δράκος», ο οποίος βρίσκεται εδώ στη Λιλ, αλλά δεν πρόλαβε να έλθει στο ξενοδοχείο «Casino» και να ξανασυναντήσει τον άνθρωπο που αποπειράθηκε να τον δολοφονήσει (sic) λέει πως όταν πιάνουν τα κρύα τον χειμώνα, νιώθει ενοχλήσεις στη μάπα του από εκείνο το κτύπημα! Ο ίδιος ο Τκατσένκο πάντως όχι μόνο θυμάται τη σκηνή, αλλά προέβη και στην αναπαράσταση της κι ευτυχώς που καθόμουν απέναντι του γιατί αλλιώς θα μ' έπαιρναν κι εμένα τα σκάγια!

Εάν δεν με πιστεύετε δείτε όλη την αναπαράσταση στην αποψινή μεταμεσονύκτια εκπομπή του OTE TV.

Είναι ωραία αυτά τα ξαφνικά και ανεπιτήδευτα reunions των θρύλων του μπάσκετ, που μας ξαναγυρίζουν στην εποχή της νιότης και της αθωότητας μας. Μας ξαναγυρίζουν επίσης στην εποχή των παπουτσιών «Pony» τα οποία φορούσε ο Γκάλης και ένα ζευγάρι από δαύτα τα χάρισε στη FIBA, όταν εισήχθη στο Hall of Fame, μεσούντος του Ευρωμπάσκετ του 2007 στην τελετή που είχε πραγματοποιηθεί στο Αλκομπέντας της Μαδρίτης.

Αυτό το ζευγάρι βρίσκεται σε περίοπτη θέση στον χώρο των εκθεμάτων που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της περίστασης στο ξενοδοχείο «Casino», μαζί με προσωπικά αντικείμενα και αναμνηστικά μερικών από τις θρυλικότερες φιγούρες του παγκόσμιου μπάσκετ. Ανάμεσα σε αυτές επρόκειτο να παρευρίσκεται ως νεοεισαχθέν μέλος του Hall of Fame και ο Μάικλ Τζόρνταν, αλλά δυστυχώς δεν μας έκανε τη χάρη να παραστεί αυτοπροσώπως...

Α, για να μην το ξεχάσω: ο Τζόρτζεβιτς δεν... συγχωρεί τον Μπογκντάνοβιτς ο οποίος αντί να σουτάρει τρίποντο στην τελευταία επίθεση των σέρβων στον χθεσινό ημιτελικό προτίμησε μια διείσδυση που απέβη απονενοημένο διάβημα. «Νομίζω ότι έπρεπε να σουτάρει τρίποντο, κύριε Τζόρτζεβιτς» του είπε με πολύ σοβαρό ύφος ένας δεκάχρονος πιτσιρίκος και ο Σάσα του χάιδεψε τρυφερά το κεφάλι και υπερθεμάτισε: «Ακριβώς μικρέ μου φίλε. Αυτό του είπα κι εγώ. Την επόμενη φορά που θα τύχει να σουτάρει, ελπίζω να κάνει τη σωστή επιλογή»!

· ΥΓ: Να βράσω το παλιό σύνθημα «Ελλάς, Γαλλία, συμμαχία» που συνομολόγησαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Βαλεί Ζισκάρ ντ' Εστέν. Να το βράσω διότι λες και θέλουν να παίξουν με τον πόνο μας, αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο οι διοργανωτές κάνουν την πρόβα ενόψει της αυριανής απονομής των μεταλλίων και τι φαντάζεστε πως τους ακούω να λένε; Νο 5 Γιάννης Μπουρούσης, Νο 6 Νίκος Ζήσης, Νο 7 Βασίλης Σπανούλης, Νο 8 Νικ Καλάθης και πάει λέγοντας...

Πάει λέγοντας και πάει κλαίγοντας για το χαμένο μετάλλιο...