Το... Ελ Αλαμέιν της Εθνικής!

Δεν ξέρω εάν στον Φώτη Κατσικάρη αρέσει η στρατιωτική ιστορία, αλλά υποκύπτω στον πειρασμό να του φορέσω εδώ και τώρα τη στολή του Μπέρναρντ Μοντγκόμερι, με την μύχια προσδοκία, προϊόντος του χρόνου, να του περάσω και τα παράσημα του θρυλικού «Μόντι»!

Ας εξηγηθώ λοιπόν: ο Άγγλος στρατηγός Μοντγκόμερι ήταν εκείνος ο οποίος τον Νοέμβριο του 1942 στο Ελ Αλαμέιν οδήγησε τα συμμαχικά στρατεύματα στη νίκη επί των δυνάμεων του «Άξονα», που είχαν επικεφαλής τον Γερμανό στρατάρχη Ερβιν Ρόμελ.

Όταν πλέον έληξε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Γουίνστον Τσόρτσιλ είπε το εξής που νομίζω πως ταιριάζει γάντι στην προκειμένη μπασκετική περίπτωση: «Πριν από τη μάχη στο Αλ Αλαμέιν δεν είχαμε σημειώσει καμιά νίκη και μετά από αυτή δεν γνωρίσαμε καμιά ήττα. Το Ελ Αλαμέιν δεν έκρινε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά έδειξε σε όλους μας ότι ίσως τον χάσουν οι Γερμανοί»!

Τηρουμένων των αναλογιών και η νίκη της Εθνικής επί του Βελγίου δεν θα κρίνει το Εurobasket, δείχνει όμως σε όλους πως (η Ελλάδα) μπορεί να είναι μια από τις ομάδες που θα μοιράσουν τον κόσμο σε αυτή τη διοργάνωση!

Προτού μειδιάσετε, με ειρωνευθείτε και με κράξετε, διαβάστε, σας παρακαλώ, για ποιους λόγους θεωρώ ότι η σημερινή νίκη είναι-και θα μνημονεύεται-ως μία από τις σπουδαιότερες στα χρονικά της επίσημης αγαπημένης όλων των Ελλήνων!

Ναι, λόγω τιμής, ως τέτοια τη θεωρώ και ιδού πώς τεκμηριώνω αυτό το πόρισμα μου:

· Το στοιχειώδες: πρώτα και πάνω απ' όλα είναι μια νίκη, που κρατά την Εθνική αήττητη και αλώβητη στους έξι αγώνες, που έχει παίξει έως τώρα στο Ζάγκρεμπ και στη Λιλ.

· Δεύτερον, σφράγισε την πρόκριση της στην οκτάδα και γλίτωσε την... Αegean από μια πρόωρη πτήση aller retour από την Αθήνα στη Λιλ και τούμπαλιν!

· Τρίτον, ξόρκισε την κατάρα που την κατέτρυχε από τον προημιτελικό με την Τουρκία, στο Eurobasket του 2009, στο Κατοβίτσε. Έκτοτε σε πέντε διοργανώσεις η ελληνική ομάδα είχε αποτύχει να φτάσει στη ζώνη των μεταλλίων, γνωρίζοντας την ήττα σε τέσσερα «notomorrow» ματς: με την Ισπανία το 2010 στην Κωνσταντινούπολη, με τη Γαλλία, το 2011 στο Κάουνας, με τη Νιγηρία το 2012 στο Καράκας και με τη Σερβία το 2014 στη Μαδρίτη, ενώ το 2013 στη Λιουμπλιάνα τα μάζεψε και γύρισε πίσω αμέσως μετά τη δεύτερη φάση των ομίλων.

· Τέταρτον, η Εθνική πήρε... πράσινη κάρτα παραμονής στη Λιλ έως το τέλος του Τουρνουά και δεν θα επιστρέψει νωρίτερα και με την ουρά στα σκέλια, όπως συνέβη πέρυσι και πρόπερσι...

· Πέμπτον, θα έχει την ευκαιρία να διεκδικήσει καθ' οιονδήποτε τρόπο (είτε κατ' ευθείαν εδώ ή μέσω του προσεχούς Προολυμπιακού Τουρνουά) τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο.

· Έκτον, μπορεί μετά από έξι άγονα και πικρά χρόνια να σουλατσάρει και πάλι στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ και (μολονότι αυτή η κουβέντα δεν είναι ακόμη της παρούσης) να κατακτήσει ένα μετάλλιο.

· Υπάρχει κι ένα έβδομο (αλλά αναλώσιμο) όφελος από τη σημερινή νίκη πολλαπλών χρήσεων επί των Βέλγων: την Τρίτη θα βρει απέναντι της τους Ισπανούς και θα επιδιώξει να πετάξει από πάνω της την... μαιμού σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου! Πριν από δυο χρόνια, η Εθνική τους νίκησε στο πλαίσιο των ομίλων της Β' φάσης, αλλά το λάφυρο ενός προημιτελικού είναι στ' αλήθεια ανεκτίμητο! Απ΄' ότι αντιλαμβάνομαι κιόλας τόσο ο Κατσικάρης (που ζει, μαζί με την οικογένεια του και εργάζεται εκεί), όσο και οι πληγέντες στο παρελθόν παίκτες, προτιμούσαν αναφανδόν ως αντίπαλο στον προημιτελικό την Ισπανία έναντι της Πολωνίας. Κατόπιν τούτου, φίλτατοι, ιδού ο Ρούντι, ιδού και το πήδημα!

Πλάκα πλάκα με τη σημερινή νίκη της επί του Βελγίου η Εθνική (μου φαίνεται ότι) έσωσε πολύ περισσότερα πράγματα από ότι οι Σύμμαχοι στο Ελ Αλαμέιν! Τότε ο Μοντγκόμερι εμπόδισε τους Γερμανούς να καταλάβουν τη διώρυγα του Σουέζ και να αποκτήσουν πρόσβαση στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, ενώ σήμερα η Εθνική αποκόμισε τα 6+1 καλά της μοίρας της και επιφυλάσσεται δια τα περαιτέρω...

Κινούμενος σε... μιλιταριστική ατμόσφαιρα σκέπτομαι και κάτι άλλο που ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο την ίντριγκα. Αφού χθες η Εθνική επικράτησε στην μάχη του Ελ Αλαμέιν, τώρα γυαλίζει την πανοπλία της και σχεδιάζει τη δική της «απόβαση στη Νορμανδία». Απλώς αυτή η μπασκετική D-Day αντί για τις 6 Ιουνίου θα παιχτεί μεσούντος του Σεπτεμβρίου και όχι στην Καν και στο Χερβούργο, αλλά στη Λιλ...