Νίκο, Βασίλη, Γιάννη... alors, c'est la guerre*

Λοιπόν; Πώς σας φάνηκε η 1η φάση του Ζάγκρεμπ; Δεν ενθουσιάσαμε με την απόδοσή μας, αλλά δεν δυσκολευτήκαμε και ιδιαίτερα. Ήμασταν σοβαροί, υποψιασμένοι, διαστημικοί ανά 5λεπτα, μουδιασμένοι μετά την ανάπαυλα του ημίχρονο (κάτι τέτοιο ίσως αποβεί «μοιραίο» στα knock out), αλλά κυρίως ήμασταν μια ομάδα που πήγε στο Eurobasket γνωρίζοντας ότι αντίπαλοι όπως η Κροατία και η Σλοβενία είναι του «χεριού» της. Και το απέδειξε στο παρκέ!

Ήταν όμως τόσο εύκολος ο 3ος όμιλος; Σίγουρα, δεν ήταν δύσκολος, αλλά για να δώσουμε και τα απαραίτητα “credit” στον Κατσικάρη και τους παίκτες του, εμείς τον κάναμε να φαίνεται «βόλτα στο πάρκο». Από την 1η μέρα της προετοιμασίας, όταν «παλιοί», «νέοι» και «μπέμπηδες» μαζεύτηκαν στο ΟΑΚΑ, είχαν σημαδέψει τα δύο «χιαστί» στους «16» και στους «8» και αντιμετώπισαν -σωστά κατά τη γνώμη μου- τον όμιλο της Κροατίας ως αφορμή για να γίνει η 12άδα… ομάδα. Και έγινε!

Προφανώς, το Βέλγιο που συναντάμε στο πρώτο knock out του Σαββάτου δεν είναι… Ολλανδία, αλλά δεν είναι και «μεγαθήριο». Βέβαια, όταν από το 2012 σε έχουν «σκοτώσει» κατά σειρά η Νιγηρία και η Φινλανδία, είσαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίζεις τον Λοτζέσκι, τον Τάμπου και τον Ερβέλ όπως θα -έπρεπε να- αντιμετώπιζαν οι ποδοσφαιριστές μας τον Αζάρ, τον Λουκάκου και τον Φελαϊνί, της βελγικής εθνικής ποδοσφαίρου.

Ας επιστρέψουμε στο μπάσκετ όμως, γιατί η εποχή δεν είναι κατάλληλη για παραλληλισμούς με την την «προδομένη» (από τα στελέχη και τους φιλάθλους) ομάδα του ποδοσφαίρου.

Η Εθνική αγνοεί τη νίκη σε knock out από το 2009 και μετά (για την ακρίβεια είχαμε κερδίσει τους Σέρβους το 2011, στον αγώνα κατάταξης για τις θέσεις 5-8) και τα 5 χρόνια αυτά μας έχουν γεμίσει άγχος. Και νεύρα! Και εκνευρισμό! Και είναι και… λογικό. Ή μήπως δεν είναι;

Ποιος φοβάται;

Για σταθείτε λίγο! Η Ελλάδα αποτυγχάνει διαρκώς από το Eurobasket της Πολωνίας και μετά, αλλά στο ίδιο διάστημα οι Έλληνες παίκτες έχουν «καταδυναστεύσει» το ευρωπαϊκό και -σιγά σιγά- το παγκόσμιο μπάσκετ. Μπορεί εμείς, να βλέπουμε τους Ιταλούς και να τρελαινόμαστε με αυτά που βάζουν ο Μπελινέλι και ο Γκαλινάρι, να κοιτάμε τους Σέρβους και να θυμόμαστε τον τρόμο που προκαλούσαν οι πάλαι ποτέ Πλάβι επί 20 χρόνια, να βλέπουμε τον Γκασόλ και την παρέα του και να λέμε «όχι πάλι αυτοί», να χαζεύουμε το ρόστερ γεμάτο NBAers των Γάλλων, αλλά μια «βόλτα» στα social media, θα πείσει και τον πιο απαισιόδοξο ότι η εικόνα του Σπανούλη και της παρέας του φέρνει τους Ευρωπαίους μνήμες… Βερολίνου, Μαδρίτης, Κωνσταντινούπολης και Λονδίνου.

Η Εθνική δεν είναι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, αλλά οι παίκτες είναι οι ίδιοι. Το rotation έχει αποκτήσει πλέον νόημα και σκοπό. Υπάρχουν ρόλοι, υπάρχουν κατευθύνσεις, υπάρχουν «βασικοί» και «συμπληρωματικοί», υπάρχουν δηλώσεις όπως αυτή του Μάντζαρη και φωτογραφίες όπως αυτή του Παπανικολάου, που αποδεικνύουν ότι η ομάδα τον βρήκε τον δρόμο της. Αν θα καταφέρει να κερδίσει τα δύο επόμενα knock out και να μπει στα μετάλλια, δεν μπορεί να το προδικάσει κανείς, αλλά… αν όχι τώρα πότε; Αν όχι αυτό το ρόστερ; Ποιο;

Το έχω πει στις εκπομπές που κάνουμε στο Gazzetta, το έχω γράψει πολλάκις, το «φωνάζω» και στα social media, ότι με την Εθνική δεν είμαι ούτε αντικειμενικός, ούτε ψύχραιμος. Νομίζω, το ίδιο ισχύει για τους περισσότερους μπασκετικούς. Αγαπάω αυτήν την ομάδα, όπως την αγαπάει και ο κόσμος, γεγονός που με κάνει να ενθουσιάζομαι όταν όλα πάνε καλά και να είμαι -αθεράπευτα- αισιόδοξος ότι κάτι στραβώνει.

Μου είναι αδύνατο πάντως, να σκεφτώ ότι η Ελλάδα μπορεί να κινδυνεύσει από το Βέλγιο! «Μα ρε άνθρωπε, χάσαμε από τη Φινλανδία και τη Νιγηρία, χειρότερο είναι το Βέλγιο», μου έλεγε προχθές ο Στέφανος, αλλά όλα έχουν και ένα όριο. Είμαστε πολύ καλύτεροι από το (σοβαρότατο και μαχητικότατο) Βέλγιο και θα κερδίσουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και μετά στους «8», είτε βρούμε τον Γκασόλ και τον Ρούντι που μας έχουν γεμίσει με «πελατειακά σύνδρομα», είτε τον Γκορτάτ, είναι στο δικό μας χέρι να αποδείξουμε ότι ο τροχός γύρισε επιτέλους!

Ήταν χρονιές, που η Εθνική για να πάει ψηλά έπρεπε να κάνει υπέρβαση! Το 2006, το 2007, το 2009, το 2010 και πέρσι στο Μουντομπάσκετ. Φέτος, δεν πρέπει να κάνουμε υπέρβαση! Μας αρκεί να παίξουμε… υποφερτά. Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο ήταν το 2010, όταν και πάλι οι Ισπανοί μας «πέταξαν» έξω από το Μουντομπάσκετ. Το ρόστερ της χρονιάς εκείνης ήταν ίσως το καλύτερο στην ιστορία μας. Διαμαντίδης, Σπανούλης, Καλάθης, Ζήσης, Περπέρογλου, Καϊμακόγλου, Τσαρτσαρής, Πρίντεζης, Φώτσης, Σχορτσανίτης, Μπουρούσης και Βουγιούκας απέτυχαν παταγωδώς να διαχειριστούν τον τίτλο του «φαβορί». Εκτιμώ ότι 5 χρόνια μετά, δεν θα την «πατήσουμε» με τον ίδιο τρόπο. Τώρα τα χαμόγελα είναι λιγότερα, οι δηλώσεις πιο συγκρατημένες, το κλίμα λιγότερο πανηγυρικό και οι παίκτες -πολύ- πιο «ψημένοι» στα δύσκολα!

Σεβασμός για το Βέλγιο και… ρεαλισμός για την Ελλάδα!

«Στα knock out θα δείξουμε τι ομάδα είμαστε» λέει και ξαναλέει ο Ζήσης εδώ και εβδομάδες. Ο Ζήσης, που για μια ακόμα φορά, σε όλους τους αγώνες παίρνει 9 στις 10 φορές τη σωστή απόφαση. Ο Ζήσης που βιάστηκε να υπογράψει στην Μπάμπεργκ, γιατί μπορεί να παίξει 20 λεπτά σε ΟΛΕΣ τις ομάδες επιπέδου Final 4. Ο Ζήσης λοιπόν, ο αρχηγός και πνευματικός ηγέτης της Εθνικής, ο τύπος που το «θέλει και το περιμένει» πιο πολύ απ’ όλους καλείται να «φτιάξει» την ομάδα ψυχολογικά για τον αγώνα με το Βέλγιο. Όχι, δεν είναι δουλειά του Κατσικάρη! Ο Φώτης θα ετοιμάσει τα συστήματα και την τακτική. Όταν κλείσουν οι πόρτες στα αποδυτήρια, θα μιλήσει ο Ζήσης. Θα μιλήσει (με την απαραίτητη μουρμούρα) ο εκπληκτικός -από την 1η μέρα της προετοιμασίας- Μπουρούσης. Θα μιλήσει και ο Σπανούλης, που τα… λέει ακόμα καλύτερα μέσα στο παρκέ.

Αυτοί οι τρεις είναι! Προφανώς, είναι μεγάλο βάρος για τρεις ανθρώπους, αλλά αυτούς κοιτάζουν όλοι! «Φίλοι» και «Εχθροί». Το κέρδισαν με το σπαθί τους, με τον ιδρώτα τους αυτό το βλέμμα και τώρα ήρθε η ώρα να πάρουν από το χέρι τους συμπαίκτες τους και να τους δείξουν τι πρέπει να κάνουν, είτε παίξουν ένα λεπτό, είτε 40, είτε χρησιμοποιούν τα τα χέρια τους για να κλέψουν μια μπάλα, είτε για να ανεμίσουν μια πετσέτα στον πάγκο.

Είναι οι τρεις τους και από πίσω όλοι μας. Κανείς δεν θα χαρεί περισσότερο από τους ίδιους με μια επιτυχία και κανείς δεν πάρει πιο «κατάκαρδα» μια αποτυχία, καθώς θα σημάνει το φινάλε της διαδρομής με τη γαλανόλευκη. Ήρθε η ώρα να βγουν ξανά μπροστά, γιατί στον αθλητισμό χρειάζεται ρεαλισμός. «Πόσοι είμαστε, ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε». Ρεαλιστικά λοιπόν, αυτή η Εθνική Ελλάδας οφείλει στο ρόστερ και στην ποιότητά της την Πέμπτη να παίζει στο ημιτελικό.

Υγ1: Αυτό που συνέβη με τον Ντιρκ στο Βερολίνο και αυτό που ακολούθησε στα social media όλου του πλανήτη είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να ονειρευτεί ένας αθλητής που λέει «αντίο» (έστω και πικρό) σε μια ομάδα. Ο ψηλόλιγνος ξανθούλης που «κάτι πάει να κάνει στο ΝΒΑ» και γνωρίσαμε το 1999 για να μας κλείσει το σπίτι σε Ντιζόν και Αττάλεια το 2001, ο παικταράς που αποθεώσαμε το 2005 στο Βελιγράδι, ο μέγας Νοβίτσκι που μας συγκίνησε με το κλάμα του στο προΟλυμπιακό του 2008 στο ΟΑΚΑ, όταν πανηγύρισε την παρθενική του συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο καλύτερους παίκτης του πλανήτη το 2011 όταν κέρδισε μόνος του τους Χιτ του ΛεΜπρόν, ο θνητός Ντιρκ που λύγισε στο παρκέ την ώρα του αγώνα και κυρίως με το ανεπανάληπτο standing ovation από 15,000 φιλάθλους στο Βερολίνο.

Η εικόνα του να υποκλίνεται στον κόσμο είναι η επιβεβαίωση (μία ακόμα) ότι αυτός ο άχαρος τύπος από το Βούρζμπουργκ είναι ο σπανιότερος μπασκετμπολίστας που έχει βγάλει ποτέ η Γηραιά Ήπειρος. Πάνω από τον Γκάλη, πάνω από τον Γκασόλ, πάνω από τον Κούκοτς, τον Σαμπόνις και τον Ντράζεν. Πάνω απ’ όλους! Όταν «κρεμάσει τη φανέλα» θα το κάνει ως ο «μεγαλύτερος» Ευρωπαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών, ο 2ος καλύτερος μη Αμερικανός όλων των εποχών (πίσω από τον Χακίμ) και ένας από τους 20 «μεγαλύτερους» παίκτες στην ιστορία του ΝΒΑ!

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που «μεγάλωσα» μαζί του και είναι βέβαιο ότι κάποτε θα λέω την -εκνευριστική- ατάκα στους νεότερους: «Ρε δεν έχεις δει τον Ντιρκ. Τι να μας πεις για μπάσκετ…»

(10 χρόνια πριν, στο Βελιγράδι, λίγες ώρες μετά τον μεγάλο τελικό! Ντιρκ, νομίζω έκτοτε... ομορφύναμε και οι δύο)

Υγ2: Πριν ξεκινήσει η διοργάνωση, μετά το Ακρόπολις είχα έναν «προβληματισμό». Πώς 12 παίκτες-πρωταγωνιστές θα γίνουν ομάδα, πώς το rotation θα βγει στον Κατσικάρη και πώς οι παίκτες από τρεις διαφορετικές γενιές και με τόσο διαφορετικές προσλαμβάνουσες θα γίνουν «οικογένεια». Στο Ζάγκρεμπ, τα καταφέραμε και τα τρία και γι αυτό αξίζουν συγχαρητήρια στον προπονητή και τους συνεργάτες του, αλλά και στους ίδιους τους παίκτες για τις αντιδράσεις τους! Ναι, η αλήθεια είναι ότι δεν δυσκολευτήκαμε ιδιαίτερα, αλλά οι βάσεις μπήκαν!

Υγ3: Μου αρέσει πολύ η ταχύτητα και η αποφασιστικότητα με την οποία σουτάρει ο Περπέρογλου στα λεπτά που βρίσκεται στο παρκέ. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει! Αν πράξει το ίδιο και ο Παπανικολάου, θα «ξορκίσει» τους δαίμονές που έχει φτιάξει πάνω από το κεφάλι του. Ίσως αρκεί να «χαζέψει« ένα άλμπουμ από τις μέρες του στην Euroleague, για να… θυμηθεί και ίδιος τι έχει κατακτήσει στα 25 του!

Υγ4: Εμείς οι δημοσιογράφοι, αλλά και οι φίλαθλοι «επιτρέπεται» να έχουμε άγχος. Εσείς οι 12, με όσα έχετε κάνει στα παρκέ, όχι. Προσμονή, ναι! Πείσμα, ναι! Αλλά άγχος; Με 18 Euroleague πάνω από τα τζάκια σας; Όχι και άγχος!

Yγ5: Ο Πρίντεζης σουτάρει με 70% στα δίποντα στο τουρνουά. Είναι τέτοια η αυτοπεποίθηση που έχει όταν παίρνει την μπάλα, που όταν -σπάνια- αστοχεί, προκαλεί έκπληξη...

* O Mεταξάς δεν είπε ποτέ «Όχι» στο τελεσίγραφο που του επέδωσε ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Το «Όχι» ανήκει στην ίδια σφαίρα ιστορικής φαντασίας μαζί με το «κρυφό σχολειό», αλλά η πραγματική ατάκα του φασίστα πρωθυπουργού ήταν εξίσου ιστορική: “Alors c’est la guerre”, είπε ο Μεταξάς, σε άπταιστα γαλλικά, στον εμβρόντητο Γκράτσι και ξεκίνησε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. «Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος». Έτσι ήταν το 1940, έτσι είναι τώρα!

Aν ο πόλεμος σας φαίνεται πολύ «βαριά κουβέντα», ένα εξίσου γαλλικό “Αlors on Danse” με τη λαρισαϊκή προφορά του Σπανούλη είναι ακόμα καλύτερο…