Respect στον Μάντζαρη για το αυτονόητο

«Βγήκε» η αγγαρεία του τελευταία και αδιάφορου βαθμολογικά παιχνιδιού, αλλά οι δηλώσεις του Μάντζαρη είχαν σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον, μετά το τέλος το ματς. Τι είπε ο άνθρωπος; Το αυτονόητο!

Καμία ομάδα στον κόσμο δεν πέτυχε επειδή είχε 12 παικταράδες. Αυτές που πέτυχαν ήταν οι ομάδες που έβαζαν το «εμείς» πάνω από το «εγώ», ακόμη κι αν το ταλέντο δεν ξεχείλιζε. Το μπάσκετ θέλει ρόλους, απαιτεί ισχυρές προσωπικότητες που είναι ικανές να καταλάβουν ότι το δικό τους καλό έρχεται μέσα από το κοινό καλό.

Αν ρωτήσετε έναν προπονητή για το πώς κάνει τις επιλογές παικτών δεν πρόκειται ποτέ να σας απαντήσει «διάλεξα τους καλύτερους», αλλά θα σας πει «διάλεξα αυτούς που ταιριάζουν στην ομάδα» και τις περισσότερες φορές δεν ταιριάζουν όλοι οι καλοί στην ίδια 12άδα.

Μια ομάδα για να πετύχει θέλει σταρ, παγκίτες, αλλά και κομπάρσους με την καλή έννοια του ρόλου. Θέλει κι αυτούς που θα κάθονται στην άκρη του πάγκου, θα παίζουν ένα τρίλεπτο - πεντάλεπτο σ' όλη την διοργάνωση, θα κουνάνε την πετσέτα, αλλά το μάτι τους θα γυαλίζει περισσότερο από αυτό των βασικών και θα χαίρονται για την επιτυχία πιο πολύ κι απ΄αυτούς που έβαλαν το νικητήριο καλάθι.

Ο Μάντζαρης λοιπόν αξίζει ένα τεράστιο respect για τις δηλώσεις του μπροστά στην κάμερα του ΟΤΕTV και τον Θανάση Ασπρούλια, απαντώντας βεβαίως στους προπονητές του Facebook που τα τελευταία 24ωρα λυσσάνε για τη μη συμμετοχή του. Δεν είπε κάτι τρομερό ο άνθρωπος, το αυτονόητο είπε, αυτό που μαθαίνει κάθε αθλητής όταν ξεκινάει να παίξει μπάσκετ.

Την κλισέ ατάκα το «εμείς πάνω από το εγώ» επανέλαβε ο διεθνής γκαρντ, αλλά ήταν τόσο πειστικός ο τρόπος που το περιέγραφε που με έπεισε πραγματικά ότι έχει αποδεχτεί απόλυτα τον ρόλο του στην ομάδα.

Σαφέστατα και κάθε παίκτης, όπως άλλωστε το είπε και ο ίδιος, θέλει να παίζει περισσότερο, κανείς άλλωστε δεν αντέχει την αλλαγή ή τον πάγκο, αλλά είναι τεράστια εγγύηση για μια ομάδα να γνωρίζει κάθε παίκτης τον ρόλο του, να χαίρεται γι αυτόν και να προσπαθεί για το καλό, βάζοντας ακόμη και την στεναχώρια του στην άκρη.

Ο Μάντζαρης με έπεισε πως ο Κατσικάρης έχει διανείμει ρόλους, έχει εξηγήσει και ταυτόχρονα έχει πείσει τους πάντες για το τι θέλει να δει το 15θήμερο του Eurobasket. Δεν λέω ότι αυτό το στοιχείο εγγυάται την επιτυχία, αλλά είναι η βάση για να ξεκινήσουμε να συζητάμε.

Κατά τα άλλα, το παιχνίδι με την Ολλανδία είναι απ' αυτά ΄που περισσότερο κοιτάς το ρολόι για να τελειώσουν και λιγότερο ασχολείσαι με την εικόνα της ομάδας στο παρκέ. Δεν είναι ματς που προσφέρεται για συμπεράσματα, πέραν της ευκαιρίας που είχε ο ομοσπονδιακός τεχνικός για να μοιράσει το χρόνο και να ξεκουράσει βασικούς.

Ακολουθεί το Βέλγιο που προφανώς δεν αποτελεί φόβητρο, αλλά επειδή την έχουμε πατήσει ουκ ολίγες φορές από απίθανους, είμαστε υποχρεωμένοι να δείξουμε την ίδια συγκέντρωση με αυτή που δείξαμε στα πρώτα ημίχρονα των αγώνων με Σλοβενία και Γεωργία.

Η παρέα του Λοτζέσκι έχει μπροστά της μια τεράστια πρόκληση, δεν έχει κανένα άγχος κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για τον όποιο αντίπαλο έβρισκε μπροστά της. Είναι δεδομένο ότι η Εθνική έχει την εμπειρία για να διαχειριστεί την κατάσταση και είναι αποκλειστικά στο χέρι της να τελειώσει την υπόθεση «πρόκριση» από νωρίς.