Συνδεόμαστε με... Κάιρο!

Όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, όντως απόψε (στις 22:00) η Εθνική έχει ραντεβού με την Ιστορία: όχι επειδή κατά πάσα πιθανότητα θα διεκπεραιώσει την αποστολή της στο Ζάγκρεμπ με το 5-0, που συνιστά μια άπταιστη και πολλά υποσχόμενη διαδρομή, αλλά για λόγους οι οποίοι ανάγονται στο μακρινό παρελθόν...

Τόσο μακρινό είναι αυτό το παρελθόν, ώστε κοντεύουμε να το ξεχάσουμε κι ευτυχώς που βρίσκονται ακόμη εν ζωή δυο τρεις από τους σκαπανείς της δεύτερης γενιάς της «επίσημης αγαπημένης όλων των Ελλήνων» για να νοσταλγούν τα δικά τους νιάτα και να μας τα προσφέρουν δίκην ανεκτίμητου κειμηλίου...

Τα (ξεδοντιασμένα και ανήμπορα να βρυχηθούν εδώ και 26 χρόνια), «πορτοκαλί λιοντάρια» επέστρεψαν στην κεντρική σκηνή του μπάσκετ και μάλιστα στην ίδια στην οποία είχαν εμφανιστεί για τελευταία φορά: στο Ζάγκρεμπ, όπου έπαιξαν το 1989 και κατέλαβαν την όγδοη (και τελευταία) θέση, η οποία έμελλε να αποδειχθεί κιόλας το κύκνειο άσμα τους.

Μαύρα μάτια κάναμε, λοιπόν, για να ξαναδούμε στην τελική φάση μιας διοργάνωσης τους Ολλανδούς οι οποίοι στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι ιπτάμενοι, ούτε λανσάρισαν (όπως οι ευρεσιτέχνες συμπατριώτες τους στο ποδόσφαιρο) το «total basketball». Παρ' όλα αυτά έχουν διανύσει μια μακρά διαδρομή στο μπάσκετ, ανέδειξαν κάμποσους παίκτες ολκής (με κορυφαίο όλων τον γίγαντα των 224 εκατοστών, Ρικ Σμιτς ο οποίος επί 12 συναπτές σεζόν υπήρξε η κολώνα των Ιντιάνα Πέισερς) και -ω του θαύματος-κατάφεραν να βγουν από το σκοτεινό τούνελ και τους έλαχε κιόλας ο κλήρος να μας κατευοδώσουν ως πρώτους και καλύτερους του Γ' ομίλου στο ταξίδι προς τη Λιλ...

Εδώ ήρθαμε που λένε και στο σινεμά, διότι το αποψινό θα είναι το δεύτερο κατευόδιο τους προς την ελληνική ομάδα, την οποία ...ξεσκάτισαν και της έμαθαν το «στράτα στρατούλα» πριν από εξήντα έξι χρόνια!

Το ημερολόγιο έδειχνε 15 Μαίου του 1949 και στην Ηλιούπολη του Καΐρου, κάτω από τον καυτό ήλιο που δεν μπορούσαν να κρύψουν οι πυραμίδες του Χέοπος, η Εθνική έκανε το ντεμπούτο της σε ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: είχε απουσιάσει από τις προηγούμενες πέντε διοργανώσεις (του '35 στη Γενεύη, του '37 στη Ρίγα, του '39 στο Κάουνας, του '46 πάλι στη Γενεύη και του '47 πάλι στην Πράγα), αλλά ήλθε το πλήρωμα του χρόνου να πάρει κι ελόγου της το βάπτισμα του πυρός στην κορυφαία ηπειρωτική διοργάνωση...

Μ' αυτά και μ' αυτά, λοιπόν, η Εθνική ταξίδεψε στο Κάιρο για να συμμετάσχει σε αυτό το κολοβωμένο Eurobasket (των επτά ομάδων, εκ των οποίων οι δύο προέρχονταν από την Ασία και η οικοδέσποινα από την Αφρική!) και στην πρεμιέρα αντιμετώπισε την πολύ πιο περπατημένη Ολλανδία, που είχε ήδη λάβει μέρος στα προηγούμενα δυο Eurobasket, καταλαμβάνοντας την 6ηκαι την 11η θέση αντιστοίχως.

Σε αυτή την καθ' όλα ιστορική πρώτη εμφάνιση της στη διοργάνωση και παρά το τρακ της πρεμιέρας και το γεγονός ότι τρεις παίκτες έφτασαν καθυστερημένα στο Κάιρο, η ελληνική ομάδα επικράτησε ανέτως με σκορ 46-28 (ημίχρονο 21-11). Η σύνθεση της Εθνικής, που είχε στον πάγκο της τον εκ Καναδά ορμώμενο Γιώργο Καρατζόπουλο: Φαίδων Ματθαίου 8, Τάκης Ταλιαδώρος 3, Στέλιος Αρβανίτης, Αλέκος Σπανουδάκης 2, Γιάννης Λάμπρου 4, Αλέκος Αποστολίδης 5, Σωκράτης Αποστολίδης 6, Θανάσης Κωστόπουλος, Νίκος Νομικός 8, Νίκος Μήλας, Μίσας Πανταζόπουλος 6, Νίκος Σκυλακάκης, Νίκος Μπουρνέλος.

Το ρόστερ των Ολλανδών, με προπονητή τον Ντικ Σμουλ απάρτιζαν οι: Χενκ Κόπερ, Γιουπ Κόπερ, Βιμ φαν Σόμερεν, Ταν Ενγκ Χάου, Γιαν Χίλε, Γιαπ φαν Βιν, Φρικ Μπραντ, Χενκ φαν ντε Μπρουκ, Τομ Λόσεκουτ, Μπομπ φαν ντερ Βαλκ.

Μετά την Ολλανδία η Εθνική νίκησε με 45-36 τον Λίβανο, με 54-41 την Τουρκία και με 49-45 τη Συρία, ενώ ηττήθηκε από τη Γαλλία με 41-36 και από την Αίγυπτο με 50-39 και έφυγε από το Κάιρο έχοντας κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο, που έμεινε στοιχειωμένο για τα επόμενα τριάντα οκτώ χρόνια!

Από την πλευρά τους οι Ολλανδοί κατέλαβαν την πέμπτη θέση που αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη διάκριση τους μετά την 4η στο Ευρωμπάσκετ του 1983, στην Καν και στη Ναντ, με πρωταγωνιστές Νταν Κράμερ, τον Γιος Κούιπερς, τον Χενκ Πιέτερσε, τον Ρόναλντ Σχιλπ και τον Μίτσελ Πλατ, ερήμην του (πατέρα του νυν παίκτη) Κέες Ακερμπουμ, ο οποίος είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ και μέλος της καλύτερης πεντάδας στο Εurobasket του 1977.

Το 1949 η ελληνική ομάδα μόλις μάθαινε να... μπουσουλάει, χώρια που ολόκληρη η χώρα προσπαθούσε να συνέλθει και να ξανασταθεί στα πόδια της, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τη γερμανική Κατοχή και τον εμφύλιο. Μέχρι την πρεμιέρα της σε Eurobasket με την Ολλανδία στο Κάιρο η Εθνική είχε παίξει τέσσερα όλα κι όλα ματς, σε χρονικό διάστημα 13 ετών: το παρθενικό στην ιστορία της με την Τουρκία στις 25 Ιουνίου του 1936 στην Κωνσταντινούπολη (12-49), με την Αίγυπτο στις 20 Απριλίου 1940 στο Κάιρο (35-60), με την Τουρκία στις 16 Νοεμβρίου του 1946 στην Αθήνα (30-34) και πάλι με την Τουρκία στις 19 Μαρτίου του 1947 στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατήγαγε κιόλας την πρώτη νίκη της στα χρονικά με σκορ 35-25.

Από τα ελληνικά εισόδια της 15ης Μαίου του 1949 πέρασαν κιόλας εξήντα έξι χρόνια: η τότε πρωτάρα Εθνική που πήγε στο Κάιρο κουβαλώντας ως προϋπηρεσία μια tabula rasa, έχει ήδη εγγράψει 26 συμμετοχές στο Eurobasket, με απολογισμό 187 αγώνες, 96 νίκες, 91 ήττες και πέντε μετάλλια: τα χρυσά το 1987 στην Αθήνα και το 2005 στο Βελιγράδι, το ασημένιο το 1989 στο Ζάγκρεμπ (όπου απόψε γράφει τον επίλογο και μετακομίζει στη Λιλ) και τα χάλκινα το 1949 στο Κάιρο και το 2009 στο Κατοβίτσε.

· ΥΓ: Ας είναι καλά, λοιπόν, οι συμπατριώτες του... Ντάισελμπλουμ που μας ξεπαρθένεψαν εκείνη την ημέρα στο Κάιρο...