Μια ευλογημένη απόλυση!

Πρώτα απ’ όλα ο Στέφανος Δέδας δεν είναι ούτε ο πρώτος και πιθανότατα ούτε ο τελευταίος Ελληνας προπονητής που έχει την τιμή -και προφανώς τη μοιράζεται με όλη τη φάρα μας- να κάθεται στον πάγκο μιας ξένης Εθνικής ομάδας...

Αυτό τον δρόμο τον ιχνηλάτησε πριν από τριάντα χρόνια ο συχωρεμένος ο Φαίδων Ματθαίου, ο οποίος ανέλαβε την Εθνική Ιορδανίας και μάλιστα φόρεσε και την απαραίτητη κελεμπία! Προϊόντος του χρόνου η ελληνική προπονητική σχολή του μπάσκετ αναγνωρίσθηκε και εκτιμήθηκε στα πέρατα του κόσμου με αποτέλεσμα στον δρόμο που χάραξε ο «Πατριάρχης» να βαδίσουν κάμποσοι άξιοι επίγονοι του, άλλοι ως πρώτοι προπονητές σε ξένες Εθνικές ομάδες και άλλοι ως assistants...

Η λίστα δεν είναι μικρή, ούτε ευκαταφρόνητη: με την ελπίδα ότι μέσα στην πίεση της προετοιμασίας για τον αγώνα με τη Σλοβενία δεν έχω ξεχάσει κάποιον, απαριθμώ αυτούς που έρχονται πρόχειρα στο μυαλό μου: ο Παναγιώτης Γιαννάκης στην Κίνα, ο Βαγγέλης Αλεξανδρής στην Ιορδανία, ο Φώτης Κατσικάρης στη Ρωσία (την οποία ωστόσο δεν πρόλαβε να κοουτσάρει σε κανένα ματς), ο Κώστας Φλεβαράκης στη Σουηδία και εσχάτως ο Βασίλης Φραγκιάς στο Κατάρ, ενώ τον κατάλογο συμπληρώνουν ως βοηθοί ο Γιάννης Χριστόπουλος στην Κίνα και ο λεγάμενος!

Ο λεγάμενος δεν είναι άλλος από τον Στέφανο Δέδα, τον μοναδικό απ’ όλους τους εμιγκρέδες προπονητές εθνικών ομάδων, που η μοίρα τον έφερε αντιμέτωπο με την πατρίδα του και μάλιστα όχι για μια φορά! Ο 33άχρονος συνεργάτης του Γιούρι Ζντοβτς βίωσε αυτή την εμπειρία στις 20 Σεπτεμβρίου του 2009 στον μικρό τελικό του Ευρωμπάσκετ, στο Κατοβίτσε (Ελλάδα-Σλοβενία 57-56) και δίκην déjà vu θα την ξαναζήσει σε λίγη ώρα στο Ζάγκρεμπ!

Πώς του φαίνεται αυτό το δεύτερο συναπάντημα; Προτρέχω και το... μελοποιώ, καθότι «είναι μια ώρα δύσκολη του ύμνου μας η ώρα»! Ο ίδιος ο Στέφανος μου έλεγε χθες το εξής: «Από τη στιγμή του τζάμπολ και πέρα φορώ παρωπίδες και βλέπω μονάχα πράσινες και μπλε φανέλες. Πιο μπροστά όμως έχω ζήσει την πιο δύσκολη στιγμή, διότι όταν ανακρούεται ο εθνικός ύμνος της πατρίδας σου και εσύ βρίσκεσαι απέναντι στους συμπατριώτες σου, κάτω από μια άλλη σημαία και υπηρετώντας μια ξένη χώρα, πράγματι νιώθεις πολύ περίεργα...»

Ο Στέφανος γεννήθηκε στις 10 Μαίου του 1982 στο Κιλκίς και ανήκει στην μπασκετική «συμμορία» που συμπεριλαμβάνει επίσης τον μεγαλύτερο αδελφό του (νυν παίκτη του ΠΑΟΚ), Γιώργο Δέδα, τον Κώστα Βασιλειάδη και τον Λουκά Μαυροκεφαλίδη. Έπαιξε μπάσκετ στην ομάδα της γενέτειρας του και σε ηλικία μόλις 17 ετών, ενώ πήγαινε ακόμη στην Τρίτη τάξη του λυκείου, ανέλαβε προπονητής των παίδων και των εφήβων, έχοντας παίκτες τον Βασιλειάδη και τον Μαυροκεφαλίδη, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν στην ανδρική ομάδα με συμπαίκτη τον αδελφό του.

Το 2002 ο Δέδας πήρε προαγωγή και εντάχθηκε στο τεχνικό επιτελείο του ΠΑΟΚ, ως δεύτερος συνεργάτης του Μπάνε Πρέλεβιτς, μετά τον Γιάννη Σφαιρόπουλο. Στη συνέχεια μετακόμισε στη ΜΕΝΤ, η οποία αγωνιζόταν στην Α1, πρώτα ως συνεργάτης του Γιώργου Ζαφειρούδη και εν συνεχεία ωςhead coach στην Α2, μέχρι την Πρωτοχρονιά του 2006, που αποδείχθηκε μια σημαδιακή ημερομηνία η οποία έμελλε να ανατρέψει ολόκληρη τη ζωή του...

Ήταν τότε που ο Στέφανος συνειδητοποίησε τι ακριβώς σημαίνει η έκφραση «σατανική σύμπτωση»!

Εκείνες τις μέρες ο Γιούρε Ζντοβιτς είχε επιστρέψει, μετά από σχεδόν δέκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη για να αναλάβει τον (αγαπημένο του) Ηρακλή και αναζητούσε συνεργάτες για να στελεχώσει το επιτελείο του. Σε μια τυχαία κουβέντα ο Γιώργος Δέδα, ο οποίος αγωνιζόταν τότε στην ομάδα είπε στον Σλοβένο προπονητή ότι θα ρωτήσει τον αδερφό του εάν έχει υπ’ όψιν του κάποιον που θα μπορούσε να δουλέψει μαζί του και όντως την επόμενη μέρα ο Στέφανος που τότε βρισκόταν στον πάγκο της ΜΕΝΤ πήγε μια βόλτα στο Ιβανώφειο για να πει τη γνώμη του στον προπονητή του αδελφού του...

Την προηγούμενη ημέρα η ομάδα της Τούμπας, στο πλαίσιο του πρωταθλήματος της Α2, είχε γνωρίσει μια απροσδόκητη εντός έδρας ήττα από τον Ηλυσιακό και ο πρόεδρος Δημήτρης Πάππας ήταν έξω φρενών. Την ώρα, λοιπόν, που ο Στέφανος βρισκόταν στο ραντεβού με τον Ζντόβτς, κτύπησε το κινητό τηλέφωνο του: στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής άκουσε τον οργισμένο πρόεδρο της ΜΕΝΤ να του ανακοινώνει την απόλυση του και να τον ρωτά εάν θα ήθελε να επιστρέψει στη θέση του βοηθού του καινούργιου προπονητή...

«Οχι, ευχαριστώ» είπε ο Δέδας και μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, γύρισε και είπε στον Ζντοβτς: «Κόουτς, μόλις απολύθηκα. Εάν θέλεις, κλείνουμε εδώ την κουβέντα για τους υποψήφιους βοηθούς σου και έρχομαι εγώ μαζί σου»!!!

Ο Ζντοβτς δεν έδειχνε να αιφνιδιάζεται, καθώς στα λίγα λεπτά που διαρκούσε η συζήτηση τους, είχε καταλάβει ότι ο Στέφανος ήταν ένα ωραίο μπασκετικό ψώνιο που θα μπορούσε να του κάνει τη δουλειά και μάλιστα πολύ καλά, όπερ και εγένετο...

Μετά τον Ηρακλή και για τα επόμενα τρία χρόνια οι δρόμοι τους χώρισαν, αλλά εξακολούθησαν να επικοινωνούν και να διατηρούν τη στενή επαφή τους. Ο Ζντοβτς πέρασε από τους πάγκους της Μπόσνα Σαράγεβο και της Ολίμπια Λιουμπλιάνα, ενώ ο Δέδας βρέθηκε στο πλάι του Στέργιου Κουφού στον ΑΓΟΡ (με highlight τη συμμετοχή της ρεθυμνιώτικης ομάδας στον τελικό Κυπέλλου του 2007) και εν συνεχεία ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του ΟΦΗ, όπου έμεινε επί δυο σεζόν και τον οδήγησε στην Α2.

Το 2008 ο Ζντοβτς κλήθηκε από τη σλοβενική ομοσπονδία να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Εθνικής στη θέση του Αλες Πίπαν και τηλεφώνησε αμέσως στον Στέφανο για να μάθει εάν ενδιαφέρεται να ξαναδουλέψει μαζί του. Ο Δέδας πέταξε τη σκούφια του, είπε αμέσως το «ναι» και έγινε το πιστό σκυλί του «ξανθού σκυλιού» (όπως είναι το παρατσούκλι του Γιούρι). Οπως έλεγε και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην «Καζαμπλάνκα», αυτό το τηλεφώνημα έμελλε να είναι η αρχή μιας (νέας) υπέροχης φιλίας καθώς από τότε οι δυο τους πάνε πακέτο, όχι μονάχα στην Εθνική Σλοβενίας (Eurobasket2009, Παγκόσμιο Κύπελλο 2014, Eurobasket 2015), αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, δυο σεζόν στη Σπαρτάκ της Αγίας Πετρούπολης και άλλες τρεις πια στην τουρκική Γκαζιαντέπ.

Πώς κόλλησε τόσο πολύ Στέφανος με τον Γιούρι; «Ταιριάζουν τα χνώτα μας» απαντά γελώντας. «Ο Ζντοβτς είναι ένας πολύ απαιτητικός προπονητής, ένας τελειομανής άνθρωπος, ένας γεννημένος νικητής, αλλά και ένας δύσκολος χαρακτήρας. Δεν βάζει όρια στα όνειρα και στους στόχους του και, όσο υπερβολικό και αν ακούγεται αυτό, πιστεύει ότι μπορεί να μπει στο αυτοκίνητο του και να πάει στο φεγγάρι! Πρεσβεύουμε την ίδια μπασκετική φιλοσοφία, λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, έχουμε τα ίδια ανακλαστικά στη διάρκεια ενός αγώνα και πραγματικά νιώθω ευτυχισμένος που με εμπιστεύθηκε και βρίσκομαι τόσα χρόνια δίπλα του...»