Mε το στανιό!

Λοιπόν, πάμε να τα πούμε όλα και να πούμε γρήγορα. Την τελευταία 10ετία είχαμε παίξει τέσσερις φορές απέναντι σε οικοδεσπότες και είχαμε χάσει και τις τέσσερις. Δύο φορές από την Ισπανία το 2007 (όμιλοι και ημιτελικός), από τη Λιθουανία το 2011 (θέσεις 5-6) και από τη Σλοβενία το 2013 στον αγώνα που ουσιαστικά μας στέρησε την πρόκριση στους προημιτελικούς.

Και πάμε στο σήμερα...

Χάνουμε τα σουτ, χάνουμε τις προσωπικές άμυνες, χάνουμε και κάποια ριμπάουντ, χάνουμε τον ρυθμό και ξαφνικά, όταν σφίγγουν τα γάλατα, λέμε «παιδιά, φτάνει τόσο, ήρθε η ώρα να κερδίσουμε». Τόσο απλά. Με το στανιό! Με 5άδα που έχει φάει τέτοιους αγώνες με το κουτάλι (Ζήσης, Σπανούλης, Σλούκας, Πρίντεζης, Μπουρούσης), με τον Σπανούλη να θυμίζει σε φίλους και «εχθρούς», γιατί είναι ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη και με τον Κατσικάρη να μικραίνει το rotation και να μοιράζει ξεκάθαρους ρόλους!

Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Προσωπικά, μου θύμισε τον Παναθηναϊκό του Ζοτς και τον Ολυμπιακό της τελευταίας 4ετίας. «Το θέμα δεν είναι τι κάνουμε όταν παίζουμε τέλεια, αλλά τι γίνεται όταν δεν αποδίδουμε καλά», λένε πάντα οι «παλιοί» κάθε ομάδας. Όταν η Εθνική θα βρίσκει ρυθμό και θα τρέχει, θα κερδίζει με 30, αλλά καλώς ή κακώς, στο ευρωπαϊκό μπάσκετ τα μετάλλια δεν «κερδίζονται» με καρφώματα, τρίποντα στον αιφνιδιασμό και μπάσκετ All Star Game. Για την ακρίβεια, μόνο η πλήρης Εθνική Ισπανίας κέρδιζε έτσι. Όλοι οι υπόλοιποι, οι «κοινοί θνητοί» πρέπει να παίξουν άμυνα, πρέπει να αρπάξουν τα ριμπάουντ, πρέπει να βρουν εύκολα καλάθια μετά από συνεργασίες, πρέπει να κάνουν «τσαμπουκάδες» και πρέπει να έχουν έναν «μεγάλο παίκτη» να βάλει τα μεγάλα σουτ. Τα κάναμε όλα, βρήκαμε και τον Σπανούλη, που «ξύπνησε» από τον λήθαργο και κερδίσαμε!

Πρέπει να έχουμε και κάτι άλλο όμως. Πρέπει να έχουμε τον Μάντζαρη να βάζει ασάλιωτες 3/3 βολές, πρέπει να έχουμε τον Καϊμακόγλου να παίζει 6 λεπτά και να μαρκάρει τον Σάριτς, πρέπει να έχουμε τη μαμά του Κουφού να πανηγυρίζει στα καλάθια του Μπουρούση (τόσο μα τόσο σημαντικό), πρέπει να έχουμε τον Ζήση να είναι άστοχος στο 1ο ημίχρονο και να έχει μόνο σωστές επιλογές στο 2ο, πρέπει να έχουμε έναν Πρίντεζη να τελειώνει (ξανά και ξανά) τις φάσεις με ευκολία, έναν Μπουρούση να αφηνιάζει με τον Τόμιτς και να βάζει το καλάθι του αγώνα και κυρίως έναν Σπανούλη να είναι.. Σπανούλης.

Δεν έχουν πολλές ομάδες Σπανούλη. Όπως δεν έχουν και πολλές ομάδες Ρούντι, Γκαλινάρι, Γκασόλ, Πάρκερ, Μίλος και πάει λέγοντας. Εμείς έχουμε τον Σπανούλη και τον έχουμε αγριεμένο, γιατί ξέρει ότι φέτος είναι η τελευταία του ευκαιρία για κάτι «μεγάλο» με την Εθνική. Όποιος ξέρει έστω ελάχιστα τον Σπανούλη, ξέρει ότι τον «θρέφει» το κίνητρο και φέτος ο Kill Bill έχει κίνητρο.

Τις διαφορές ανάμεσα στις καλές και τις μεγάλες ομάδες, τις κάνουν οι τρόποι που έχει η εκάστοτε ομάδα καταφέρνει να κερδίσει στην κακή της μέρα. Στην κακή μας μέρα λοιπόν, μετά από μία εξίσου μέτρια εμφάνιση με την ΠΓΔΜ, κερδίσαμε στον τελικό του ομίλου την Κροατία. Επαναλαμβάνω, στην κακή μας μέρα! Δεν ξέρω αν θα έρθουν «καλές μέρες», που θα τρέχουμε, θα σκοράρουμε και θα καρφώνουμε. Αν έρθουν, είμαι βέβαιος ότι δεν θα χάσουμε από κανέναν.

Επειδή όμως, το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι γεμάτο από... πρωταθλητές, που έμαθαν να κερδίζουν όταν τίποτα δεν πάει καλά, η Εθνική του 2015 κέρδισε το 1ο της παράσημο. Ξεκινάει με 2 στα 2, παίζοντας άσχημα. Κερδίζοντας με το στανιό!

(Στη φωτογραφία πανηγυρίζουν 6 παίκτες, από τους οποίους οι 4 (Κάι, Πέρπε, Παπ, Μάντζαρης) έπαιξαν αθροιστικά 18 λεπτά! Με μια λέξη... ΟΜΑΔΑ

Τόσο ωραίες αυτές οι νίκες... Τόσο ελληνικές! Αυτές μας έφεραν να έχουμε πέντε Euroleague (2007, 09, 11, 12, 13) και 7 τελικούς (2010, 15) σε 9 σεζόν (2007-2015)! Μάθαμε να κερδίζουμε όταν τίποτα δεν πάει καλά. Με τον Αντετοκούνμπο να παίζει 19 λεπτά και να «πετιέται» με ελατήρια από τον πάγκο σε κάθε καλή φάση στο παρκέ, ακολουθώντας τον Παπανικολάου των 4 λεπτών, που ήδη πανηγύριζε όρθιος.

Αυτή είναι η διαφορά των καλών από τις μεγάλες ομάδες... Αυτό το στοιχείο είχε η ομαδάρα του 2005-2008! Ρόλους, αυταπάρνηση και «πέσε εσύ κι εγώ θα σε σηκώσω»!

Είναι άγνωστο που θα καταλήξουμε στο τουρνουά, αλλά σίγουρα, φέτος, όταν έρθουν τα δύσκολα, θα πάμε να κερδίσουμε με τον... δύσκολο, βαρετό, πατροπαράδοτο ελληνικό τρόπο!

Δεν είναι ωραίος στο μάτι, ούτε στο φύλλο αγώνα, αλλά προκαλεί χιλιάδες αναρτήσεις του "Final Countdown" στα social media. Υπό το βλέμμα του Γιαννάκη εξάλλου, θα ήταν «ιεροσυλία» να επιλέγαμε οποιαδήποτε άλλη μέθοδο από αυτήν που γνωρίζουμε!

Ευρωπαϊκό μπάσκετ στα καλύτερά του σαν να λέμε και ραντεβού στη Λιλ, εκεί όπου θα κριθούν όλα!

Υγ: Ο Αντετοκούνμπο μπήκε στα τελευταία 3 δευτερόλεπτα για το αμυντικό ριμπάουντ και μια ενδεχόμενη άμυνα. Για δείτε λίγο τη φωτογραφία! Το ριμπάουντ »χάθηκε», αλλά την «έβγαλε». Απλά κι ωραία!

Υγ2: Μετά από δύο αγωνιστικές μέρες στο Eurobasket, είναι σαφές ότι οι αναλύσεις και τα προγνωστικά έχουν πάει περίπατο. Όλοι μπορούν να χάσουν απ' όλους και αυτό δίνει στη διοργάνωση μια -αγαπημένο κλισέ- άγρια ομορφιά. Ό,τι πρέπει για άγριο προημιτελικό! Μη δίνετε σημασία. Προτρέχω ως συνήθως. Πάμε για ξεκούραση τη Δευτέρα και Γεωργία την Τρίτη και βλέπουμε. Κι αν δεν καταφέρουμε να τρέξουμε, πάμε με το στανιό!

Υγ3: Ο Νοβίτσκι είναι ο βασικότερος λόγος που οι Αμερικανοί άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίον αντιμετωπίζουν τους Ευρωπαίους. Ούτε ο μέγας Ντράζεν, ούτε ο χαρισματικός Βλάντε, ούτε ο γίγας Αρβίντας. Μόνο ο Ντιρκ...

Υγ5: Το ντοκιμαντέρ του ΟΤΕ Tv "Τα καλύτερά μας Χρόνια" σε κάνει αρχικά να συγκινείσαι, μετά να καμαρώνεις, μετά να ζηλεύεις και μετά να αποθεώνεις. Τα πρώτα δύο συναισθήματα αναφέρονται στους πρωταγωνιστές του. Η ζήλια και το καμάρι όμως, είναι για τους συντελεστές του και κυρίως στον Βασίλη Σκουντή και στον Θανάση Ασπρούλια! Πρέπει να διδάσκεται σε όλες τις ακαδημίες μπάσκετ, για να καταλάβουν τι σημαίνει η φράση: To σόι πάει βασίλειο! Από τον έναν στον άλλον... Μοιάζει με μία θρησκεία, στις εικόνες της οποίας προσκυνάμε και κάνουμε τάματα. Η παράδοσή μας! Στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στο πέρασμα του χρόνου... Μπασκετικά ιερά και όσια, σφαλισμένα στη δική μας κιβωτό! Είναι πράγματι μία επιστροφή στο μέλλον. Είναι τα καλύτερα μας χρόνια. Που έφυγαν και ξανάρχονται»