Ο όρκος και η... μπασκετίλα!

Bγήκα στον πηγαιμό για την Ιθάκη (την Ιθάκη Νο 1, διότι έπεται, στο ρόλο της Γης της Επαγγελίας, η Λιλ) και αντί για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες της μυθολογίας συνάντησα αυτούς της Σερβίας και της Κροατίας!

Πρωί πρωί με τη δροσούλα, λοιπόν, χθες στο αεροδρόμιο του Βελιγραδίου οι πρώτες -κι αυτές αγουροξυπνημένες φάτσες που αντίκρισα κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο και πηγαίνοντας να πιω έναν καφέ στην αίθουσα αναμονής του στον ενδιάμεσο σταθμό προς το Ζάγκρεμπ, ποιοι λέτε πως ήταν; Ο Τεόντοσιτς, ο Ραντούλιτσα και ο Τζόρτζεβιτς που έπαιρναν τον δρόμο για το Βερολίνο, φορώντας τις κόκκινες πανοπλίες τους...

Το εννοώ αυτό: Πανοπλίες και όχι σορτσάκια και μπλουζάκια πρέπει να φορούν, καθώς στον δρόμο υπό τας φιλύρας (που έλεγε και μια ψυχή) οι φιναλίστ του περυσινού Μουντομπάσκετ θα αντιμετωπίσουν-σε έναν πραγματικό όμιλο του θανάτου- την οικοδέσποινα Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Τουρκία και την Ισλανδία με την ιδιότητα της νεαράς ενζενί!

Κι ενώ λοιπόν ο Ραντούλιτσα με εμφανώς περιποιημένη τη γενειάδα του...Νώε, την οποία τρέφει, έπαιζε στο κινητό του, λίγα μέτρα πιο πέρα είδε ο γύφτος τη γενιά του και αναγάλιασε η καρδιά του! Ο Μίλος στάθηκε στο ελληνικό πηγαδάκι και άνοιξε κουβέντα επί παντός του επιστητού: πώς την παλεύουμε με τα οικονομικά, σε ποια κατάσταση βρίσκεται η Εθνική ομάδα, ακόμη και πόσες αθλητικές εφημερίδες εξακολουθούν να βγαίνουν ρώτησε ο αθεόφοβος!

Αποχαιρετηθήκαμε με τον άλλοτε γκαρντ του Ολυμπιακού και ξάφνου από τη γωνία σκάει μύτη ο Ομπράντοβιτς και μάλιστα πιο... θερινός και ανέμελος από ποτέ: με βερμούδα, με σαγιονάρες, με ένα μακό μπλουζάκι, λες και κυκλοφορούσε στην Πάρο ή στην Μύκονο! Κατάλαβε τη διακριτική έκπληξη μου για την αμφίεση, αλλά και για την παρουσία του στην έξοδο για την πτήση προς την (πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου) Ποντγκόριτσα και μου την έλυσε αμέσως...

«Φίλε, τι να κάνω στην Πόλη, για πες μου; Πήγα για να αρχίσω την προετοιμασία, κάλεσα τους παίκτες και μου ήρθε ένας! Ολοι οι άλλοι λείπουν με τις εθνικές ομάδες για το Ευρωμπάσκετ. Ε, αντί να κάθομαι να βουρλίζομαι εκεί, αποφάσισα να φύγω για μερικές μέρες και να συνεχίσω τις διακοπές μου»!

Παρένθετο ηθικό δίδαγμα από αυτή την υπόθεση; Όταν είσαι ο Ομπράντοβιτς, μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις και να μη δίνεις λογαριασμό σε κανέναν!

Ενώ λοιπόν ο Ζέλικο έφευγε για Μπούντβα μεριά, εγώ μάζεψα τα κομμάτια μου (από την αϋπνία) και μπήκα στο αεροπλάνο με προορισμό το Ζάγκρεμπ: είχα ξανακάνει το ίδιο... βάρβαρο δρομολόγιο στις 10 Ιουλίου όταν ταξιδέψαμε παρέα με τον Παναγιώτη Γιαννάκη για να ξαναζήσουμε τις μαγικές στιγμές των Ευρωμπάσκετ του 1989 και του 2005 (στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ «Τα καλύτερα μας χρόνια» που προβάλλεται απόψε στον OTE TV) και πολύ τη' φχαριστήθηκα αυτή την επιστροφή στο παρελθόν...

Απλώς ελπίζω τώρα να ξαναζήσουμε όλοι μαζί μια επιστροφή στο... μέλλον!

Σαράντα μέρες αργότερα το Ζάγκρεμπ έχει φορέσει τα γιορτινά του, μαζί με τις ζακέτες και τα αδιάβροχα του, διότι μετά τη χθεσινή ζέστη, σήμερα (Παρασκευή) βρέχει και κάνει ψύχρα, αλλά την καταπολεμάμε με τη ζεστή καρδιά και με τη λαχτάρα μας...

Στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης, η Γιόπα που σχεδόν κάθε καλοκαίρι δουλεύει στη Μύκονο και με το κομπόδεμα που μάζεψε, άνοιξε την καφετέρια «Espresso» συνεχίζει να βάζει στη διαπασών Ρέμο, Ρόκκο και Χατζηγιάννη και να φτιάχνει φρέντο εσπρέσο, φρέντο καπουτσίνο και φραπέ!

Εκεί ορμήνεψα τον Βλάντιμιρ Μπόισα να πάει να πιει τον αγαπημένο του φραπέ, αλλά ο άλλοτε παίκτης του Πανιωνίου και του Αρη και νυν αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας της Γεωργίας με ξέρανε: «Εγώ, φίλε, τους φραπέδες τους έχω συνδυάσει με τον Αγαδάκο, με τον Παντελιάδη και με την... καβλάντα που κάναμε»!

Παρεμπιπτόντως την ώρα που ο (υποψήφιος να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού, προτού δοθεί το χρίσμα στον Τζόρτζεβιτς) Ιγκορ Κόκοσκοφ ξεθέωνε στα σπριντ τον Πατσουλια, τον Σερμαντίνι, τον Σανικίτζε, τον Σενγκέλια και τον Πούλεν, ο Μπόισα που εκμυστηρευόταν τον καημό και τον πόθο του: «Τέταρτοι οι Σλοβένοι, τρίτοι εμείς, δεύτεροι οι Κροάτες και πρώτοι εσείς»!

Εδώ ήρθαμε που λένε και στο σινεμά: εμείς (ως Εθνική) κάναμε χθες το βράδυ την πρώτη προπόνηση στην Αρένα του Ζάγκρεμπ όπου πάνω στην.. σκάντζα βάρδια ο Ζήσης, ο Παπανικολάου, ο Περπέρογλου και ο Κατσικάρης βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν τα δικά τους πηγαδάκια με τον Ζόριτς, τον Τόμιτς, τον Σάριτς και τον Περάσοβιτς.

«Πώς πάμε;» ρώτησα στα πεταχτά το Κατσικάρη και με καθησύχασε: «Κανονικά και ήρεμα» μου απάντησε. «Βάσει σχεδίου, χωρίς παρεκκλίσεις, χωρίς γκρίνια και με προσήλωση στον στόχο μας. Όλη η ομάδα έχει πολύ μεγάλο κίνητρο...»

Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει, Φώτη μου. Το κίνητρο όλης της ομάδας κάνει μπαμ. Βρομάει, που λένε! Να μια απτή απόδειξη: τις προάλλες στο ΟΑΚΑ κάποιος παρατυχών άκουσε τον Γιάννη Μπουρούση να μιλά στο κινητό τηλέφωνο του και να εκμυστηρεύεται σε ένα φίλο του το εξής; «Αφήνω την οικογένεια μου και δεν κάνω διακοπές για έναν ιερό σκοπό: θα σκυλιάσω για να παίξω του χρόνου στους Ολυμπιακούς Αγώνες»!

Για να εκπληρωθεί ο πόθος του Γιάννη και των συμπαικτών του, δυο τινά πρέπει να συμβούν με την Εθνική: ή να παίξει στον τελικό του Eurobasket ή να πάρει την πρόκριση τον ερχόμενο Ιούλιο μέσω του Προολυμπιακού Τουρνουά, που δεν είναι ακριβώς «βράσε όρυζα», αλλά από αυτή τη διαδικασία τυγχάνει να έχουμε πικράν (και μάλιστα νωπή από την τελευταία επιχείρηση, το 2012 στο Καράκας) πείραν...

Η Εθνική κοιτάζει προς τα εμπρός, χωρίς τύψεις για τις αμαρτίες του παρελθόντος και δίχως ενοχικές στάσεις για δαύτες. Είναι ήρεμη, αισιόδοξη και αποφασισμένη να παίξει τα ρέστα της, αυτό άλλωστε διαδηλώθηκε και στην τελευταία συνάντηση των μελών της: κάθισαν όλοι μαζί (χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος, εννοώ πως δεν είχαν... σκοτωθεί και έπρεπε να κηρύξουν moratorium) και έδωσαν έναν τύπο όρκου για να φέρουν εις πέρας αυτή την εξ ορισμού δύσκολη, αλλά ιερή αποστολή.

Με έβαλαν και μένα σε αυτό τριπάκι τους, χωρίς καν να το κουβεντιάσουμε. Το έβλεπα στα μάτια όλων, συμπεριλαμβανομένων του Καλάθη και του Καϊμακόγλου. Τους ξεχωρίζω διότι ο Νικ και ο Κώστας είναι οι μόνοι από τους δώδεκα διεθνείς που έχουν ξαναπατήσει στο παρκέ της Αρένας του Ζάγκρεμπ: τούτο συνέβη στις 26 Οκτωβρίου του 2011 όταν ως παίκτες του Παναθηναϊκού (και απόντος του Περπέρογλου, που είχε βγει νοκ άουτ, λόγω του συνδρόμου της οικονομικής θέσης) είχαν νικήσει με 81-62 την KKZάγκρεμπ, στην οποία από την τωρινή εθνική ομάδα της Κροατίας αγωνίζονταν ο Ντάριο Σάριτς και ο Κρούνοσλαβ Σίμον.

Η χθεσινή ημέρα όμως είχε να μου προσφέρει και άλλες τυχαίες συναντήσεις, και άλλες μεγάλες αναμνήσεις πασπαλισμένες με μπόλικη νοσταλγία, αλλά και την αίσθηση ότι όπου κι αν περπατήσεις στη διαμελισμένη Γιουγκοσλαβία «smells like basketball»: το χάραμα με βρήκε στις ανοικτές αγκαλιές του Ομπράντοβιτς, του Τζόρτζεβιτς και του Τεόντοσιτς και το σούρουπο σε εκείνες του Στόγιαν Βράνκοβιτς, του Φράνιο Αράποβιτς, του Νίκολα Πρκάτσιν και του Γιόζιπ Βράνκοβιτς που βγήκαν για βραδινή περιπολία, στην οδό που φέρει το όνομα του μεγάλου Σέρβου επιστήμονα Νίκολα Τέσλα, που μάλιστα ήταν αδερφός της γιαγιάς του Ντούσαν Ιβκοβιτς!

Ε, μεθαύριο που θα αριβάρει από το Σπλιτ και ο Ντίνο (Ράτζα) ο μεγαλοπρεπής, σίγουρα θα καεί το πελεκούδι!