Πιρουέτες σε καμμένη γη

Αν ο Ολυμπιακός επέλεξε να καλύψει το όψιμα κενά του με παίκτες-στοιχήματα (όπως ο πρωτόπειρος στην Ευρωλίγκα Στρόμπερι, ο άγουρος Γιανγκ και ο στριφνός ως χαρακτήρας Χάκετ), ο Παναθηναϊκός έριξε δοκιμασμένο λίπασμα στην καμμένη γη που άφησε πίσω της η περυσινή, άγονη σεζόν.

Η απόκτηση του 26χρονουΝικ Καλάθη είναι ένα σίγουρο χαρτί και εγγυάται την ομαλή μετάβαση στην μετά τον Διαμαντίδη εποχή. Τον δικό του αντι-Σπανούλη, ο Ολυμπιακός τον άφησε να πέσει στην αγκαλιά του Ομπράντοβιτς. Tέτοιου είδους ζημιά, ο Παναθηναϊκός δεν έπαθε.

Ο Καλάθης υπέγραψε για 2+1 χρόνια, οπότε θα είναι παρών όταν (2016) ο Δημήτρης Διαμαντίδης πει το απευκταίο, αλλά αναπόφευκτο, "καληνύχτα". Δίπλα του θα έχει τον 25χρονο, σήμερα, Νίκο Παππά και τον 21χρονο Λευτέρη Μποχωρίδη.

Κανένας από τους τρεις δεν πρόκειται να γίνει Διαμαντίδης, αλλά η μαγιά για την επόμενη μέρα είναι έτοιμη. Δεν νοείται μεγάλη ομάδα χωρίς πρωτοκλασάτους γκαρντ. Ειδικά δημιουργούς.

Η παλιννόστηση του Καλάθη, με σαφάρι που κράτησε δύο καλοκαίρια, ήταν η σημαντικότερη κίνηση στην καλοκαιρινή σκακιέρα των μετεγγραφών. Το μέγα σφάλμα του 2012 διορθώθηκε, έστω με καθυστέρηση τριών ετών.

Ας περιοριστούν, όμως, οι θριαμβολογίες. Oπως και στο αντίστοιχο κείμενό μου για τον Ολυμπιακό, εγώ δεν πρόκειται να χαϊδέψω αυτιά. Oποιος θέλει κουτόχορτο, ας πάει να αγοράσει εδώ οπαδική εφημερίδα.

Ο νέος Παναθηναϊκός θα είναι ασφαλώς καλύτερος από τον περυσινό, αλλά δεν παύει να κρύβει σοβαρά ερωτηματικά.

1. Στο πρόσωπο του Μίροσλαβ Ραντούλιτσα, αποκτήθηκε ένας σέντερ-μπουλντόζα και ταυτόχρονα ένας από τους δυσκολότερους χαρακτήρες του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μιλάμε για τον άνθρωπο που κάποτε ματαίωσε απροειδοποίητα την προ-ντραφτ προσωπική προπόνηση ενώπιον δεκάδων εκπροσώπων του ΝΒΑ, επειδή ...στραβοξύπνησε. Μοιραία, έμεινε εκτός ντραφτ και βρέθηκε να βολοδέρνει σε χώρες του τρίτου κόσμου. Δεν είναι φυσιολογικό να παίζει στην Ουκρανία και στην Κίνα, παίκτης αυτών των προδιαγραφών και μάλιστα σέντερ. Η ποιότητά είναι αναμφισβήτητη και αποδείχθηκε στο Μουντομπάσκετ, υπό τις οδηγίες του Σάσα Τζόρτζεβιτς. Δεν βρέθηκε όμως ακόμη προπονητής ικανός να τον κουλαντρίσει επί μία ολόκληρη χρονιά. Εάν ο Ραντούλιτσα τα βρει με τον εαυτό του, θα είναι πυρηνικό όπλο στο low-post. Παραέξω, βέβαια, δεν πολυφτουράει.

2. Ο Σάσα Πάβλοβιτς δεν είναι πια ο Πάβλοβιτς των Καβαλίερς και του ΝΒΑ. Κάποτε κάρφωνε τα μούτρα των αντιπάλων του, τώρα δυσκολεύεται να εμπιστευτεί τα πόδια του. Ενώ πόνταρε πάντοτε στα δυνατά του πατήματα, τώρα τραβιέται στην περιφέρεια και ψάχνει το τρίποντο. Το μακρυνό του σουτ είναι αξιόπιστο, αλλά όχι όσο στο παρελθόν. Εάν ήταν ο παλιός, καλός Πάβλοβιτς, δεν θα έπαιζε στην χρεωκοπημένη Παρτίζαν. Στη "Χάλα Πιονίρ" θα τον έπιανε και το όριο ηλικίας! Είναι βεβαίως προσωπικότητα και "κωλόπαιδο" με την καλή έννοια. Αυτό δεν είναι κάτι που αγοράζεται με ευρώ, ούτε με δραχμές.

3. Η αναζήτηση ενός αθλητικού δεύτερου σέντερ που να αρκείται σε 15-20 λεπτά συμμετοχής και να συνοδεύεται από τιμή ευκαιρίας είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Ο Λάσμε και ο Τάιους είναι πανάκριβοι, ενώ ο Μιλουτίνοφ ανέτοιμος (και απρόθυμος). Όποιος και αν επιλεγεί, θα αφήσει τον Παναθηναϊκό με δύο σέντερ ανήμπορους να κινηθούν έξω από τα 3 μέτρα και να προσφέρουν διαφορετική συνταγή. Και κανένας από τους τρεις δεν είναι σαν τον Λάσμε του 2013-4. Τα χαμηλά σχήματα με τον Γκιστ στο "5" αφήνουν μεγάλο κενό στο "4", αφού ο Φώτσης δεν είναι ο πια ο υπερηχητικός Αντώνης της νιότης του. Ο Μαυροκεφαλίδης προσφέρει κάτι διαφορετικό, αλλά η πιθανή παραμονή του δημιουργεί πρόβλημα στον προϋπολογισμό. Ο Παπαγιάννης δεν βελτιώθηκε στους τελευταίους 12 μήνες και μάλλον θα ήταν καλύτερα να έφευγε για τις ΗΠΑ.

4. Η στελέχωση στις "πλάγιες" θέσεις παραμένει ισχνή, ιδίως για τις εβδομάδες που μεσολαβούν μέχρι την επιστροφή του σοβαρά τραυματισμένου Παππά. Ο Γιάνκοβιτς φορτώθηκε με ασήκωτο βάρος πέρυσι, ενώ ο Χαραλαμπόπουλος δεν είναι έτοιμος για πρόσθετες ευθύνες. Επιπλέον, η αδυναμία του Καλάθη στο μακρυνό σουτ, σε συνδυασμό με την αποδέσμευση του Σλότερ και τα χρονάκια των Διαμαντίδη-Φώτση, δημιουργεί την ανάγκη για προσθήκη ενός σουτέρ. Αυτό είναι το κενό που προσπάθησε να καλύψει ο Μπλουμς, όταν υπήρχε στην πεντάδα του Παναθηναϊκού ο Νέλσον. Στο δεύτερο μισό της σεζόν, όταν στέρεψαν τα τρίποντα του Λεττονού, το πρόβλημα ήταν εξώφθαλμο.

5. Το μεγαλύτερο στοίχημα του Παναθηναϊκού είναι βέβαια ο Σάσα Τζόρτζεβιτς. Μπορεί να είναι εμβληματική φυσιογνωμία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μπορεί να έχει τον τρόπο του στη σερβική αγορά με όσα αυτό συνεπάγεται, μπορεί να εμφανίζεται διψασμένος για διακρίσεις, αλλά δεν παύει να είναι πρωτάρης σε αυτό το επίπεδο. Ο προσωπικός του θρίαμβος στο Μουντομπάσκετ δεν πρέπει να γίνει στάχτη στα μάτια των σκεπτικιστών. Ένας καλός προπονητής Εθνικής ομάδας δεν είναι απαραίτητα καλός προπονητής συλλόγων, ιδίως τόσο απαιτητικών, ιδίως σε άγνωστη χώρα, ιδίως με αφετηρία τον Οκτώβριο. Το αντιπαράδειγμα του Αντρέα Τρινκιέρι παραείναι πρόσφατο στις μνήμες για να αγνοηθεί. Ο Τζόρτζεβιτς έχει την τεχνογνωσία, τη φλόγα και το "εγώ", αλλά θα δίνει καθημερινές εξετάσεις. Ας μη ξεχνάμε, ότι οι δύο τελευταίοι προπονητές του Παναθηναϊκού (χωρίς να υπολογίζονται οι υπηρεσιακοί) απολύθηκαν από τον Δημ.Γιαννακόπουλο στα μέσα της σεζόν, χωρίς απαραίτητα να χαρακτηριστούν αποτυχημένοι.

Θα τα ξαναπούμε για τον Παναθηναϊκό -και για τον Ολυμπιακό- όταν ολοκληρωθεί το παζλ των μετεγγραφικών κινήσεων. Η Ευρωλίγκα απέχει ακόμη τρεις μήνες.

Την Παρασκευή ανεβαίνει στο παλκοσένικο η Εθνική ομάδα, αποφασισμένη να πετύχει κάτι μεγάλο στο Ευρωμπάσκετ και να σαλπίσει την αντεπίθεση του ελληνικού μπάσκετ.

Η πτωχευμένη μας χώρα έχει να επιδείξει τρεις υπερομάδες, που χορεύουν πιρουέτες πάνω σε κρανίου τόπο. Ας τις απολαύσουμε όσο υπάρχει ακόμη χρόνος.