Ως ευ παρέστητε!

Λένε πως εάν δεν έχεις αυτό που αγαπάς, πρέπει να αγαπάς αυτό που έχεις και απ' ό,τι ψυχανεμίζομαι λίαν συντόμως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός θα ανταποκρίνονται και στα δύο σκέλη της ρήσης: θα αγαπούν αυτούς που (θα) έχουν, διότι απλούστατα θα είναι αυτοί τους οποίους ούτως ή άλλως αγαπούν!

Η επικείμενη επιστροφή του Καλάθη και η πιθανότατη απόκτηση του Χάκετ μοιάζουν με (αθλητικές) ηλιαχτίδες μέσα στη ζοφερή ατμόσφαιρα που επικρατεί σε μια χώρα η οποία προσπαθεί να κρατηθεί από τα δόντια και να επιβιώσει κόντρα σε θεούς και δαίμονες.

Υπ' αυτήν την έννοια νομίζω ότι οι Αγγελόπουλοι και ο Γιαννακόπουλος (έστω ως επώνυμος φίλαθλος) δικαιούνται να εισπράξουν όχι μονάχα τις ευχαριστίες των οπαδών των ομάδων τους, τις οποίες δεν αφήνουν στο έλεος του θεού, αλλά και τα credits της κοινωνίας του ελληνικού μπάσκετ...

Σύμφωνοι, ελόγου τους έχουν παράδες και δεν στέκονται στην ουρά των ATM για να βγάλουν τα εξήντα ή τα πενήντα ευρώ, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να αγνοηθεί ή να υποβαθμισθεί η προσπάθεια τους να ισχυροποιήσουν και να διατηρήσουν ανταγωνιστικές τις ομάδες τους...

Δεν το γράφω για να φανώ ευχάριστος απέναντι τους ή να τους καλοπιάσω ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο μπορεί να σκεφτεί ο καθένας. Η λογική μου εδράζεται σε έναν συγκεκριμένο άξονα: τις επιφυλάξεις που διατηρούν αυτή τη στιγμή όλοι οι παίκτες και οι ατζέντηδες τους απέναντι στην μετέωρη Ελλάδα και την από πάσης απόψεως δικαιολογημένη διστακτικότητα τους να έλθουν για να εργασθούν και να μείνουν μόνοι ή (ακόμη... χειρότερα) με τις οικογένειες τους, σε μια χώρα, που βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας...

Εδώ οι ξένοι ακυρώνουν τις ολιγοήμερες διακοπές τους, θα έρθουν για να πιάσουν δουλειά!

Με την ελπίδα ότι δεν θα γκαντεμιάσω την υπόθεση και δεν θα στραβώσουν οι δυο περιπτώσεις, νομίζω ότι ο Καλάθης και ο Χάκετ κουμπώνουν με ακρίβεια στις διαμορφούμενες συνθήκες και δη στις αντικειμενικές ανάγκες των δυο ομάδων.

Ο Καλάθης που βεβαίως δεν είναι άσχετος με το θέμα (και συν τοις άλλοις τήρησε την προ ενός έτους και τότε φερόμενη ως δημαγωγική υπόσχεση του προς τον Γιαννακόπουλο ότι μετά το ΝΒΑ θα επιστρέψει στον Παναθηναϊκό) περισσότερο από το παρελθόν θα κουβαλήσει το παρόν και κυρίως το μέλλον: φέρνει μαζί του τις ένδοξες αναμνήσεις, αλλά κυρίως κομίζει την ανάγκη των «πρασίνων» να προετοιμάσουν σε στέρεη βάση την μετά τον Διαμαντίδη εποχή.

Πληροί πολλές προϋποθέσεις επ' αυτού ο Νικ: είναι Έλληνας, κάθε φορά που αντικρίζει δικούς μας ανθρώπους φωνάζει (έστω στα αγγλικά) «αυτοί είναι το αίμα μου», αγωνίζεται στην Εθνική ομάδα, γνωρίζει καλά το περιβάλλον, ενώ έχει παίξει (και θα ξαναπαίξει τουλάχιστον για έναν χρόνο, εκτός απροόπτου) μαζί με τον αρχηγό του Παναθηναϊκού με τον οποίο τον χωρίζουν εννιά χρόνια...

Περισσότερο βεβαίως από όλα αυτά που δεν είναι ούτε λίγα ούτε ευκαταφρόνητα, ο Καλάθης ανταποκρίνεται στις κατ' εξοχήν αγωνιστικές ανάγκες του Παναθηναϊκού: αγωνίζεται στη νευραλγική θέση του πόιντ γκαρντ, έχει ωριμάσει ως παίκτης και ως χαρακτήρας, διαθέτει ταχύτητα και έκρηξη, βγάζει ενέργεια στο παιχνίδι του, βελτιώνει τις αμυντικές επιδόσεις του και είναι εξαιρετικός δημιουργός (πασέρ).

Τι επί πλέον χρειάζεται και περιμένει ο Παναθηναϊκός από τον Καλάθη;

Το πρώτο είναι το σκοράρισμα όχι μόνο με διεισδύσεις και φάσεις στον αιφνιδιασμό ή στο «ένας εναντίον ενός», όπου τα καταφέρνει μια χαρά, αλλά με σουτ και δη μετά από ντρίμπλα.

Το δεύτερο αποτελεί τον μεγάλο πόθο των «πρασίνων» και αφορά τη διάδοχη κατάσταση, καθώς φύσει και θέσει, ο εκ Λήμνου έλκων την καταγωγή του γκαρντ μοιάζει με τον πιο ενδεδειγμένο και ως εκ τούτου επικρατέστερο ως δελφίνο (άλλου τύπου βεβαίως) στην κούρσα διαδοχής του Διαμαντίδη.

Στον αντίποδα ο Ολυμπιακός δεν αναζητεί ακόμη τον διάδοχο του Σπανούλη και ο Χάκετ (εφόσον αποκτηθεί) δεν είναι καν ένας αντί-Σλούκας: έχει εντελώς διαφορετικό στιλ, κάνει άλλα πράγματα στο γήπεδο, αλλού (όπως επί παραδείγματι στο post-up) υπερτερεί και αλλού (βλέπε σουτ τριών πόντων) υστερεί έναντι του -κατά τρία χρόνια νεότερου- Κώστα, οπότε η οποιαδήποτε σύγκριση μοιάζει αδόκιμη.

Ο «Κόμπε των φτωχών» όπως τον είχα αποκαλέσει σε ένα παλαιότερο άρθρο (http://www.gazzetta.gr/basketball/article/568093/o-kompe-ton-ftohon) είναι ένας ταλαντούχος, πληθωρικός και θεαματικός παίκτης, ο οποίος μπορεί κάλλιστα να παίξει σε τρεις θέσεις και σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης επί βραχύ χρονικό διάστημα (όπως το είχε διαπράξει ο Τόμιτς στη Βαλένθια με τον Λοτζέσκι) ως τεσσάρι.

Βεβαίως ο Χάκετ που ως χαρακτήρας είναι παρορμητικός χρήζει μιας ιδιαίτερης διαχείρισης από τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, κυρίως στα κοινά σύνορα του Ιταλού με τον Σπανούλη.

Τα υπόλοιπα και για τον Χάκετ και για τον Καλάθη θα τα βρει η υπηρεσία, όταν, με το καλό, οι δυο τους, αποτελέσουν καινούργια άρματα μάχης του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Το σίγουρο είναι -για να μην ξεφύγω κιόλας από το πνεύμα του προλόγου μου- ότι μολονότι έχουν αντίθετους προορισμούς και θα βρεθούν ενωπίως ενωπίω στα κολασμένα ντέρμπι των αιωνίων, φέρνουν μια ευχάριστη αύρα. Σύμφωνοι, δεν θα κάνουν τις τράπεζες να ανοίξουν αμέσως, ούτε θα μειώσουν το δυσβάσταχτο χρέος της χώρας, αλλά γίνονται η αφορμή να ξεφύγουμε για λίγο από το ψυχοπλάκωμα και να ασχοληθούμε με τα (ολοένα και πιο σπανίζοντα) καλά νέα...