Αν είχαμε κι έναν Ζήση...

Τι κάνει μία ελληνική ομάδα μπάσκετ όταν γυρίζει αγώνα από το -18; Δίνει τη μπάλα στους καλούς της γκαρντ και τους βάζει να την καταπιούν. Παίρνει το ροζ φύλλο και απομακρύνεται γελώντας.

Τι κάνει μία ελληνική Εθνική Νέων του 2015 όταν γυρίζει αγώνα από το -18; Πουλάει τη μπάλα τέσσερις φορές στο τελευταίο δίλεπτο και χαρίζει τη νίκη στον έκπληκτο αντίπαλο, αυτό κάνει.

Το καλό μαντάτο για το ελληνικό μπάσκετ είναι ότι οι σπουδαίοι γκαρντ της επόμενης (αλλά και της σήμερον) ημέρας είναι ακόμη νεώτατοι: ο Νικ Καλάθης είναι 26 ετών, ο Μάντζαρης 25, ο Σλούκας 25, ο Παππάς 25.

Το άσχημο νέο για το ελληνικό μπάσκετ είναι ότι ο επόμενος εκκολαπτόμενος πλέι-μέικερ πρώτης γραμμής made in Greece βρίσκεται πολλά χρόνια πίσω. Μπορεί φυσικά να διαψευστώ, αφού παίκτες όπως ο Παπαλουκάς, ο Διαμαντίδης, αλλά και ο Σπανούλης άργησαν να ωριμάσουν.

Ωστόσο, οι σημερινές ενδείξεις με κάνουν απαισιόδοξο.

Τις αντλώ από το πρόσφατο Μουντομπάσκετ Εφήβων (U19) που έγινε στο Ηράκλειο και από το Eυρωμπάσκετ Νέων (U20) που συνεχίζεται στο Λινιάνο της Ιταλίας. Εκτός του θαυμάσιου Τάιλερ Ντόρσεϊ, που κέρδισε εύσημα αλλά είναι made in the US, άλλος Έλληνας γκαρντ δεν έκλεψε την παράσταση.

Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο των "big four" που έγραψαν την ιστορία της Εθνικής Ανδρών την τελευταία δεκαετία...

Ο Δημήτρης Σταμάτης είναι ένας προικισμένος σκόρερ, με σπάνια επαφή με το καλάθι. Δυσκολεύεται όμως να οργανώσει. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σούτινγκ-γκαρντ παγιδευμένο σε κορμί "άσου".

Ο Βασίλης Τολιόπουλος έχει πολύ μπάσκετ μέσα του, αλλά είναι περισσότερος σκόρερ παρά δημιουργός. Αν μη τι άλλο, αυτός βελτιώθηκε αισθητά σε σχέση με τον περυσινό του εαυτό. Τον ωφέλησαν οι εμπειρίες από την Α1 με τον Κολοσσό.

Ο Μιχάλης Λούντζης (φωτ.) θυμίζει σε σωματοδομή και σε μπασκετική νοοτροπία τον Διαμαντίδη, τον οποίο έχει εικόνισμα στο προσκέφαλό του. Αλλά είναι ακόμη πολύ μικρός (17) και έχει πολλά να μάθει, σε μία ομάδα που θα δυσκολευτεί να του βρει ευκαιρίες.

Υπάρχει βεβαίως και ο Αντώνης Κόνιαρης, ο οποίος έχασε το Παγκόσμιο λόγω χειρουργείου. Δεν μπορώ να γνωρίζω πόση πρόοδο παρουσίασε μέσα στη σεζόν στον Παναθηναϊκό. Σημειώνω, όμως, ότι προς το τέλος της του έφαγε τη θέση ο αμούστακος Λούντζης.

Η Εθνική των U20 δεν έχει κανέναν πραγματικό "quarterback". Ο Σπυριδωνίδης προσπάθησε να παίξει αυτόν τον ρόλο, αλλά δεν τον έχει στο αίμα του. Το ίδιο και ο Χατζηνικόλας. Ο Σταμάτης μεταγγίστηκε από τους U19, αλλά φαίνεται κουρασμένος και περνάει απαρατήρητος.

Στο σημερινό ματς με το Ισραήλ (64-69), η ελληνική ομάδα υπέπεσε σε 22 λάθη, ανοργανωσιάς, αγαρμποσύνης και έλλειψης συνοχής τα περισσότερα. Εάν είχε 1-2 εγκεφαλικούς γκαρντ με ικανότητες στον χειρισμό της μπάλας, θα κέρδιζε.

Ενώ όμως προηγήθηκε με 63-62, ανατρέποντας, επαναλαμβάνω, το +18 των Ισραηλινών, πούλησε 4 φορές τη μπάλα στο τελευταίο δίλεπτο. Στη σέντρα ή πίσω από τη σέντρα!

Ο Aνδρέας Χριστοδούλου και ο Σταμάτης, που ανέλαβαν να οργανώσουν τις κρίσιμες επιθέσεις, τα έκαναν θάλασσα. Τη μπέρτα του πλέι-μέικερ δεν την είχαν πρόχειρη. Όρθιος μπροστά στον πάγκο, ο φίλος Μάνος Μανουσέλης τραβούσε τα λιγοστά μαλλιά του.

Το φύλλο της στατιστικής έγραψε μόνο 11 ελληνικές ασίστ και ποσοστό ευστοχίας πενιχρό, μόλις 32 τοις εκατό. Η ομάδα είναι σχετικά ατάλαντη, αλλά αυτό το ματς μπορούσε να το πάρει. Το έχασε μέσα από τα χέρια της.

Σε κάποια αμμουδιά της Χαλκιδικής, ο Νίκος Ζήσης παρακολουθούσε τον αγώνα στο τάμπλετ του και αναζητούσε ελιξήριο για να ξαναγίνει 20 χρονών...