Το Grexit του μπάσκετ

H κλήρωση της Ευρωλίγκας και του Eurocup για την περίοδο 2015-6 βρίσκει τις ομάδες μας, που αυγάτισαν και έγιναν πέντε, σε περίεργο σταυροδρόμι.

Εάν η κατάσταση στην Ελλάδα εξομαλυνθεί, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ, ο Άρης και η ΑΕΚ θα πέσουν στα βαθιά νερά με φιλοδοξίες και με ανανεωμένη φιλοδοξία. Πέρασαν χρόνια από την τελευταία φορά που έφευγαν πέντε για τα σύνορα χωρίς να βαρυγκομάει κανείς.

Εφ'όσον όμως γίνει πραγματικότητα το "μαύρο σενάριο", που ισοδυναμεί με άμεση χρεωκοπία της χώρας και έξοδο από την Ευρωζώνη, δεν έχει νόημα να μιλάμε για ουτοπίες.

Θα είναι και το τέλος του ελληνικού μπάσκετ όπως το γνωρίζουμε. Άλλο κακό να μη μας βρει, θα πείτε. Και θα έχετε δίκιο. Σε καμμένη γη, δεν ανθίζει τίποτε.

Δεν πρόκειται να συμμετάσχουν οι ομάδες μας σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, εάν η οικονομία της χώρας καταρρεύσει. Η άμεση επιστροφή στον ερασιτεχνισμό θα είναι αυτόματη επιλογή, αφού θα είναι αδύνατο να συντηρηθούν τα συμβόλαια των αθλητών και τα υπόλοιπα έξοδα (ταξίδια, ρήτρες συμμετοχής κλπ).

Στην "καλύτερη" περίπτωση, τα ανοίγματα των ΚΑΕ θα μετατραπούν σε αιώνια χρέη, σαν αυτά που πολεμούσε να διευθετήσει μέχρι τα τελευταία του ο εκλιπών Παντελής Δέδες. Ας τον σκεπάσει χώμα ελαφρύ.

Δεν είμαστε πια στο 1990, για να αντέξουν οι τελευταίοι λεφτάδες συμβόλαια χτισμένα με δραχμές. Μαζί με τους αξιόλογους ξένους παίκτες και προπονητές θα φύγουν για το εξωτερικό και οι κορυφαίοι (μαζί με τους λιγότερο κορυφαίους) Έλληνες.

Ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, ο Μαυροκεφαλίδης, ο Μάντζαρης και οι άλλοι δεν θα έχουν λόγο να γυρίσουν την πλάτη στο ευρώ και στο δολάριο. Εδώ θα μείνουν να παίζουν μπάσκετ μόνο οι ερασιτέχνες που θα δεχθούν να αγωνιστούν με μηδενική αμοιβή.

Πέρα απ'όλα τα υπόλοιπα, η σχεδόν αναπόφευκτη χρεωκοπία θα είναι και ο θάνατος του ευ ζην...

Η κλήρωση της Ευρωλίγκας και του Eurocup θα γίνει αύριο το μεσημέρι στη Βαρκελώνη. Δίπλα στα ονόματα του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ, του Άρη και της ΑΕΚ, θα υπάρχει ένας δυσοίωνος αστερίσκος. Μέσα από τα καλοσιδερωμένα κοστούμια, οι άνθρωποί τους θα φοράνε κουρέλια.

Χρονολογικά και ιεραρχικά, προηγείται βεβαίως η Εθνική ομάδα. Τα ονόματα των διεθνών θα ανακοινωθούν μετά τις 20 Ιουλίου, πιο αργά από κάθε προηγούμενη χρονιά.

Γιατί τόση καθυστέρηση; Ακόμα κι αν έχουν ειδοποιηθεί ένας προς έναν οι αθλητές, ακόμα κι αν (όπως μαθαίνω) υπάρχει θετική διάθεση από όλους για συμμετοχή, το χρονοδιάγραμμα προκαλεί ερωτηματικά.

Η ημερομηνία έναρξης της προετοιμασίας, 1 Αυγούστου, είναι επιταγή του ΝΒΑ για όσους παίκτες ανήκουν στις πέρα του Ατλαντικού επαγγελματικές ομάδες. Το προσκλητήριο, όμως, θα μπορούσε κάλλιστα να σημάνει νωρίτερα.

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Η χρεωκοπία, να τι συμβαίνει.

Για τη συμμετοχή των παικτών στις προπονήσεις της Εθνικής ομάδας, απαιτείται η ασφάλισή τους, με τους κανόνες που προβλέπονται από το ατομικό ασφαλιστήριο της FIBA. Αυτοί, τουλάχιστον, είναι το μίνιμουμ.

Θα χρειαστεί ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για να καλυφθούν τα συμβόλαια των 16 παικτών που θα κληθούν από τον Φώτη Κατσικάρη. Πού θα βρεθούν τόσα λεφτά εάν η χώρα βαρέσει φαλιμέντο;

Η ΕΟΚ έχει ισχυρή οικονομική υποστήριξη όχι μόνο από τη Eurobank, αλλά και από την ΕΚΟ. Eφ'όσον όμως οι τράπεζες πτωχεύσουν, οι γενναιόδωρες χορηγίες και τα υπόλοιπα προνόμια κλειδώνονται ερμητικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Κατά την εκτίμησή μου, η ίδια η συμμετοχή της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ είναι ευθεία συνάρτηση της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Ουδείς θα πάει να παίξει στο Ζάγκρεμπ ανασφάλιστος, μόνο και μόνο για να μοιράσει χαμόγελα στους χειμαζόμενους.

Ο ρομαντισμός δεν μένει πια εδώ. Ας μη γράψω καλύτερα πότε αποχώρησε, γιατί θα με πείτε πάλι εμπαθή...

Άλλο κακό να μη μας βρει εκτός από την καταστροφή του μπάσκετ, θα πείτε ξανά. Και θα συμφωνήσω μαζί σας.

Μέχρι τον Σεπτέμβρη, θα έχουμε φάει όλοι τις σάρκες μας, εάν βρεθούμε σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης. Ο νεοέλληνας είναι φτιαγμένος για να μισεί, όχι για να συνεργάζεται.

Ας περιμένουμε λίγο ακόμη. Κοντός ψαλμός, αλληλούια. Ξορκίζουμε το χειρότερο, χωρίς καλά καλά να γνωρίζουμε ποιο είναι αυτό. Ο θάνατος της δηλητηριασμένης σταγόνας ή ο θάνατος της μιας τουφεκιάς;

Ο πρωταθλητισμός δεν θα είναι, παρά μία παράπλευρη απώλεια. Ίσως η λιγότερο οδυνηρή. Ας αποκτήσουμε χώρα αυτάρκη και εύρωστη και αξιοπρεπή, ας γίνουμε Ευρωπαίοι πρώτα απ'όλα στο μυαλό, και ας μη σώσουμε να ξαναδούμε ποδόσφαιρο και μπάσκετ.