Όχι τέτοια παράνοια στους... -10! (pics)

Πιο... ζερβά, δεν θα μπορούσε να μας είχαν πάει όλα, τουλάχιστον από πλευράς χρόνων, γιατί σε ένα υπερατλαντικό ταξίδι, που διαρκεί σχεδόν μία μέρα, οι καθυστερήσεις είναι μέσα στο πρόγραμμα. Μπαίνουμε απευθείας στο... ψητό! Η πτήση στο Παρίσι φτάνει στην ώρα της και παρ’ ότι η αναχώρηση της United Airlines (σας θυμίζει τίποτε η εταιρία;) για το Σικάγο, έγινε με μισή ώρα καθυστέρηση, προσγειωθήκαμε στο μεγαλύτερο διαμετακομιστικό αεροδρόμιο των Ηνωμένων Πολιτειών, 30 λεπτά νωρίτερα από την προγραμματισμένη. Τοπική ώρα, 14.45. Διάρκεια πτήσης; Οκτώ ώρες και τριάντα οκτώ λεπτά! Μάλλον το πάτησε λίγο ο πιλότος! Λεπτομέρειες...

Πιο γρήγορα από ποτέ...

Επόμενος στόχος, η όσο το δυνατόν συντομότερη προσέγγιση του immigration, μετά από 10λεπτο περπάτημα στους δαιδαλώδεις και ατελείωτους διαδρόμους που συνδέουν τις φυσούνες με την αίθουσα παραλαβής των αποσκευών. Ευτυχώς, η διαδικασία του ελέγχου των ταξιδιωτικών εγγράφων και της μίνι συνέντευξης για τους λόγους της επίσκεψης (“business or pleasure?”), διήρκεσε ελάχιστα λεπτά, οι ουρές ήταν πολύ νορμάλ, οι αποσκευές ήρθαν αμέσως και μέσα σε 45 λεπτά, είχαμε φτάσει και στην άλλη πτέρυγα του “O’ Ηare” (επιβιβαστήκαμε σε ειδικό λεωφορειάκι), όπου βρίσκεται η βάση των εταιριών ενοικιάσεως αυτοκινήτων. «Πέντε φορές έχω ταξιδέψει στην Αμερική, τόσο γρήγορα δεν είχα ξεμπερδέψει ποτέ από το αεροδρόμιο!», είπα από μέσα μου, αλλά τι το ‘θελα;

Λάστιχο, χωρίς μπαταρία και με πολικό ψύχος στην Εθνική οδό!

Αφού ολοκληρώθηκε και η παραλαβή του οχήματος, με υπερσύγχρονο GPS παρακαλώ που προειδοποιούσε και για προσεκτική οδήγηση λόγω του πάγου στην άσφαλτο (η θερμοκρασία ήταν -2 βαθμοί Κελσίου, αλλά εμένα μου φαινόταν τουλάχιστον -10!), βγήκαμε στον εθνικό δρόμο που ενώνει το Σικάγο με το Μιλγουόκι (92 μίλια, δηλαδή 148 χιλιόμετρα). Πριν προλάβουμε να διανύσουμε 15 μίλια, η αίσθηση του αυτοκινήτου και ο περίεργος θόρυβος που ακούστηκε, προκάλεσε κρύο ιδρώτα! Κάνω δεξιά, βγαίνω έξω και τι να δω; Το δεξί μπροστινό λάστιχο, είναι πίτα! Όχι τώρα και με νοικιασμένο αμάξι! Η ψυχραιμία λένε ότι είναι μεγάλο όπλο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, βρίσκομαι στην μέση ενός εθνικού δρόμου, που δεν περνάνε ταξί, η μπαταρία του κινητού είναι στο 14% (άστε τις χρεώσεις) και το ψύχος, κάνει την κατάσταση χειρότερη. Σκέφτεστε τίποτε... καλύτερο;

Όταν όλα είναι ανάποδα...

Τηλεφωνώ στο νούμερο που βρίσκεται στο συμβόλαιό μου για την περίπτωση ειδικής ανάγκης και η τύπισσα, αφού με ακούει προσεκτικά, μου λέει “θα το κοιτάξω” και μου ζητάει να παραμείνω στην γραμμή! Μετά από 10 λεπτά συνολικής αναμονής, επανέρχεται και μου λέει ότι “έχω ειδοποιήσει, μείνετε εκεί, θα έρθουμε να δούμε τη ζημιά, θα σας πάρουμε και θα σας δώσουμε άλλο αυτοκίνητο. Υπολογίστε ότι σε καμία ωρίτσα θα είμαστε εκεί”! Δεύτερο εγκεφαλικό! Αφού έχει περάσει μιάμιση ώρα (με τη θέρμανση στο full) κι έχω τηλεφωνήσει άλλες δύο φορές, εισπράττοντας το ψυχρό και συνάμα άκρως εκνευριστικό “το αίτημά σας έχει καταγραφεί, σε τι άλλο θα μπορούσα να σας βοηθήσω;”, η υπομονή μου έχει εξαντληθεί και αποφασίζω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου.

Η τύχη καμιά φορά βοηθάει τους άτυχους!

Βγαίνω από το αυτοκίνητο και ουσιαστικά κάνοντας autostop, μετά από 10-15 λεπτά κι ενώ έχω γίνει... “μπλε” από το κρύο, βρίσκω ένα ταξί που σταματάει και δέχεται να με πάει πίσω. Τυχερός μέσα στην ατυχία μου, οφείλω να το παραδεχθώ! Με το αζημίωτο φυσικά, 89 δολάρια! Κλειδώνω το αυτοκίνητο, παίρνω τις τσάντες μου και γραμμή για τα γραφεία τους! Ευγενέστατοι σαν να μην έχει συμβεί τίποτε, μου ζητάνε να συμπληρώσω ένα έγγραφο για τη βλάβη που προκλήθηκε, τους δίνω το κλειδί, τους, τους εξηγώ σε ποιο περίπου σημείο βρίσκεται το αυτοκίνητο κι έτσι απλά μου παραδίδουν ένα άλλο... Η απορία είναι εύλογη και δεν διστάζω να την εκφράσω: “Aν δεν ερχόμουν μόνος μου πίσω, πόση ώρα θα περίμενα και τι ώρα θα έφτανα στη δουλειά μου;”, ρωτάω τώρα εγώ... «Μέχρι να έρθει συνεργείο και εμπειρογνώμων από την πόλη, γιατί τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα τα φορτώνει πάντα γερανός και τα οδηγεί στο συνεργείο που θα γίνει η εκτίμηση από την ασφάλεια!», μου απάντησε ο υπάλληλος! Είπατε τίποτε; Τα σχόλια δικά σας...»