«Πείτε μας πώς νιώθετε...»

Ο ένας από τους δύο Αργεντινούς που συνάντησα τις μέρες πριν το Μουντομπάσκετ ήταν ο Νέστωρ. Σοφός ο Νέστωρ. Σηκωνόταν πρωί πρωί, έφτιαχνε 2-3 ταψιά εμπανάδας (κάτι σαν πιτάκια, αλλά διπλάσια σε μέγεθος από τα δικά μας), τα φόρτωνε σ’έναν μεγάλο δίσκο και τα πουλούσε στην αμμουδιά. Όταν εξαντλούσε την πραμάτεια του, φορούσε το μαγιό του και έκανε σερφ όλο το απόγευμα.

-Πόσο κάνουν οι εμπαναδίτας, ρε Νέστωρ;

-Ένα δολάριο, σενιόρ.

-Και είναι γνήσια; Αργεντίνικα;

-Σι σενιόρ, είμαι γέννημα και θρέμμα της Αργεντινής.

-Νέστωρ, άκουσα κάτι και θέλω να μου πεις εάν αληθεύει.

-Τι πράγμα, σενιόρ;

-Maradona es mas grande que Pele.

-Siempre! Μισό λεπτό, τσίκο, να σου το τραγουδήσω. «Decime, que si siente, tener a casa en tu papa…».

-Σταμάτα να χορεύεις μωρέ Νέστωρ και πιάσε δύο κιμαδόπιτες…

Ο δεύτερος Αργεντίνος που συνάντησα τις μέρες πριν το Μουντομπάσκετ ήταν ο Λάουταρο. Για τους φίλους, Λάου. Αφησε το Μπουένος Άιρες μαζί με τον εξάδελφό του και αγόρασε έναν παλιό σταύλο κοντά στην αμμουδιά, δυό βήματα από τη ζούγκλα όμως, για να τον κάνει ξενώνα. Ο ξάδελφος απογοητεύτηκε κι έφυγε, αλλά ο Λάου τα κατάφερε. «Πάνε καλά οι δουλειές, σενιόρ». Όταν τον ξεσήκωσα για να με βοηθήσει με το χαλασμένο μου αυτοκίνητο, ο Λάου ήταν στο κρεβάτι με μία μικρούλα. Οκτώ η ώρα το βράδυ. Δεν παραπονέθηκε, αλλά το ύφος του έλεγε πολλά.

-Λάου, πρέπει να βρούμε μηχανικό.

-Δεν έχουμε μηχανικούς εδώ, σενιόρ.

-Να τηλεφωνήσουμε στο βενζινάδικο.

-Μην ανησυχείς σενιόρ, φώναξα έναν φίλο που ξέρει από τέτοια.

-Και πού πηγαίνεις τώρα, μωρέ Λάου;

-Αφησα μια δουλειά στη μέση, σε δέκα λεπτά επιστρέφω.

-Εχω να σου κάνω μία ερώτηση, Λάου, πριν πας μέσα.

-Πες μου, σενιόρ, γιατί έπιασε και βροχή.

-Es Maradona mas grande que Pele?

-Εntendida! Εννοείται! «Πείτε μας, πώς αισθάνεστεεεεε…».

Τα μάτια του Λάου έλαμψαν και η κοπελίτσα τον περιμένει ακόμη.

Ωραίοι τύποι, οι Αργεντινοί. Ωραίος λαός. Αλεγκρία, αλλά και περίσκεψη. Πήραν τα καλά τα Λατινικής Αμερικής και τα καλά της Ευρώπης. Ο κανάγιας συνυπάρχει αρμονικά με τον διανοούμενο και ο μαχαιροβγάλτης έχει πτυχίο. Καμία σχέση με την θεοφοβούμενη μοιρολατρία των Βραζιλιάνων και με το κράμα μίρλας και υπεροψίας που έχουν στο μυαλό τους οι Ισπανοί.

Το «Παβεγιόν Σαν Πάμπλο» έχει γεμίσει από τραγουδιστές νοτιοαμερικάνικες προφορές, χωρίς «θ» και λαρυγγισμούς. Μαζεύονται περισσότεροι από 1000 στο γήπεδο. Εδώ στην Ισπανία, ζουν χιλιάδες Αργεντινοί. Κυρίως στις μεγαλουπόλεις, αλλά και εδώ, στον τουριστικό Νότο.

Διαβάζεται και ανάποδα η εξίσωση. Σχεδόν 2,5 εκατομμύρια Ισπανοί, ιδίως από τη Γαλικία, μετακόμισαν στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού τον 19^ο και 20ό αιώνα. Στην Αργεντινή, τους Ισπανούς τους αποκαλούν συλλήβδην «Gallegos», δηλαδή Γαλικιανούς. Δεν θα έλεγα ότι τους συμπαθούν ιδιαίτερα.

Οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες είναι παραδοσιακά καλές, ακόμα και σε περιόδους ασυμβατότητας ανάμεσα στα πολιτικά τους καθεστώτα. Αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Εβίτα Περόν δώρισε 5 εκατομμύρια τόννους τροφίμων στον λαό της Ισπανίας. Την εποχή του ισπανικού εμφυλίου, η Αργεντινή κράτησε στάση ουδετερότητας.

Σύμφωνα μάλιστα με τα αρχεία του Βρετανικού κράτους, η Θάτσερ φοβόταν αντίποινα από τους Ισπανούς τον καιρό του πολέμου για τα νησιά Φόκλαντ. «Ανησυχώ, μήπως εισβάλουν αυτοί στο Γιβραλτάρ», έλεγε στους συνεργάτες της.

Ο …Μαραντόνα αποδείχθηκε βαρύ πυροβολικό της Αργεντινής απέναντι στους Άγγλους. Διότι, μη το ξεχνάτε, Maradona es mas grande que Pele.