Failure is not an option!

Πάνε δέκα τέσσερις μήνες από τότε (τον περασμένο Φεβρουάριο), που όντας στο Χιούστον για το All Star Weekend πέρασα μια βόλτα από τις εγκαταστάσεις της NASA και αγόρασα ένα βιβλίο που το θεωρώ κειμήλιο!

Δεν ξέρω εάν όντως -και σε πείσμα των θεωριών συνωμοσίας που έχουν αναπτυχθεί όλα αυτά τα χρόνια- στις 21 Ιουλίου του 1969 ο συχωρεμένος Αμερικανός αστροναύτης Νιλ Αρμστρονγκ, κατέβηκε από το διαστημόπλοιο «Απόλλων 11» και έκανε, όπως είπε ο ίδιος, «ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο και ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα», σίγουρα πάντως τέτοιες επιχειρήσεις δικαιολογούν απολύτως τον τίτλο του βιβλίου που αγόρασα και το διαβάζω περιστασιακά...

Το έχει γράψει ο Τζιν Κραντζ που διηύθυνε από το στρατηγείο της NASA ολόκληρη την επιχείρηση προσσελήνωσης, λέγεται «Failure is not an option» και ταιριάζει απολύτως στην αποψινή αναμέτρηση του Παναθηναϊκού κόντρα στην Ουνικάχα Μάλαγα και στην αυριανή αποστολή του Ολυμπιακού με την Αναντολού Εφές στην Πόλη!

Στην Πόλη (του), όπου -για να μην ξεχνιόμαστε- το 2012 ξαναστέφθηκε μετά από χρόνια και ζαμάνια πρωταθλητής Ευρώπης και έναν χρόνο αργότερα κατάλαβε πόσο δίκιο είχε ο Ρίκι Πιτίνο, όταν έλεγε πως «οι ήττες είναι σαν το λίπασμα, διότι βρομάνε, αλλά κάνουν καλό»! Στη σειρά των πλέι οφς απέναντι στον αυριανό αντίπαλο τους οι «γαύροι» γνώρισαν δυο ήττες, και εκ του αποτελέσματος (στο επιγενόμενο Φάιναλ Φορ του λονδίνου) κατέστη σαφές πως αυτές τους ατσάλωσαν τον χαρακτήρα για να καθαρίσουν στον ημιτελικό την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Και -οποία σύμπτωσις-εάν ο Ολυμπιακός περάσει από τον Βόσπορο (και αναλόγως με τα υπόλοιπα αποτελέσματα στις τελευταίες δυο αγωνιστικές), κόντρα σε μια από αυτές τις δυο ομάδες θα διεκδικήσει το δικαίωμα του στο three-peat!

Αλλά, «αμπράγιαρε», που λένε και στο χωριό μου διότι δεν υπάρχει καμιά ΤΣΣΚΑ και καμιά Ρεάλ για τους δυο πρεσβευτές μας στην Ευρωλίγκα (και, παρεμπιπτόντως, θριαμβευτές των τριών τελευταίων Φάιναλ Φορ) εάν δεν καθαρίσουν ο ένας απόψε τους Ανδαλουσιανούς και ο άλλος αύριο τους Τούρκους.

Το τι θα συμβεί την ερχόμενη Πέμπτη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου θα ξαναβρεθούν ενώπιος ενωπίω είναι άλλου παπά ευαγγέλιο!

Αργησα πολύ να γράψω αυτό το κείμενο και την ώρα που θα αναρτηθεί, ήδη οι παίκτες του Παναθηναϊκού και οι ομόχρωμοι τους της Μάλαγα θα κάνουν προθέρμανση στο ΟΑΚΑ. Το ματς δεν είναι εύκολο, αλλά έχω την εντύπωση πως βρίσκεται στα χέρια των «πρασίνων», υπό τον όρο ότι δεν θα επιδοθούν σε κάποιο χαρακίρι σαν εκείνο το οποίο στις 13 Φεβρουαρίου τους έκανε να φύγουν από τη γενέτειρα του Πικάσο και του Μπαντέρας με μια διαφορά 16 πόντων και με την ουρά στα σκέλια!

Το δυναμικό έως σκληρό παιχνίδι και η επιθετική αντιμετώπιση των pick n' roll των Ανδαλουσιανών είναι ζητήματα που προφανώς ο Παναθηναϊκός θα τα διαχειριστεί καλύτερα απ ό, τι (δεν) έκανε στον αγώνα του πρώτου γύρου. Συν τοις άλλοις θέλω να πιστεύω ότι δεν θα χαρίσει στην Ουνικάχα τόσες πολλές δεύτερες ευκαιρίες (με την ολιγωρία του στα αμυντικά ριμπάουντ), ούτε θα την αφήσει να βαράει ασύστολα τρίποντα, όπως συνέβη στη Μάλαγα (15/27).

Δικαιολογώ τον ευσεβή πόθο του Αλβέρτη να εμπλουτίσει τον (δικό του) Παναθηναϊκό με μεγαλύτερη ταχύτητα και περισσότερη επιθετικότητα, αλλά θαρρώ πως το σενάριο του αποψινού ματς θα (πρέπει να) γραφτεί από τη λυσσασμένη άμυνα του...

Βάσει αποτελεσμάτων, γενικότερης παρουσίας και αγωνιστικής φιλοσοφίας η Ουνικάχα είναι ποιοτικότερη ομάδα από την Αναντολού Εφές, αλλά διαβεβαιώ τον Μπαρτζώκα πως με αυτό το ενδεχομένως αυθαίρετο και πάντως συζητήσιμο συμπέρασμα δεν εννοώ κιόλας ότι η αυριανή αποστολή του Ολυμπιακού είναι εύκολη...

Τουναντίον είναι εξ ορισμού δυσκολότερη απ' όσο φαίνεται, διότι οι οικοδεσπότες αφενός δεν έχουν τίποτε να χάσουν (βλέπε Λαμποράλ Κούτσα στο ΟΑΚΑ) κι αφετέρου επιθυμούν να αποχαιρετήσουν το κοινό τους με μια φιλότιμη προσπάθεια που τουλάχιστον θα αποτελέσει άλλοθι σε μια πιθανή (όγδοη στη σειρά) ήττα και ενώ ακολουθεί στον επίλογο του Τop 16 ο εμφύλιος με τη Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ!

Χθες ο Αγγέλου αναφέρθηκε στο κίνητρο «να δοκιμάσουμε την ανταγωνιστικότητα μας σε όλους τους τομείς και κυρίως στο αμυντικό transition και στην αντιμετώπιση τωνpick n' roll», αλλά πέραν τούτου υπάρχει και το δικό του κίνητρο, όπως κι εκείνο του Κώστα Βασιλειάδη: δεν ξέρω εάν αμφότεροι, ως πρώην «ερυθρόλευκοι» έχουν λόγο να επιζητούν μια απόδειξη ως συγκεκαλυμμένη εκδίκηση, σίγουρα πάντως απέναντι στους πρωταθλητές Ευρώπης θα ήθελαν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους...

Eστω για... εμπορικούς λόγους!

Για να πω την αμαρτία μου (την οποία σε μια ιδιωτική κουβέντα εξομολογήθηκα και στον ίδιο τον Βαγγέλη) αυτή η Εφές από την αρχή της σεζόν δεν μου γέμιζε το μάτι. Ισως να φταίει αφενός ότι δεν γούσταρα ποτέ μου τον Σαβάνοβιτς, τον οποίο (αν και Σερβόφιλος) θεωρώ υπερτιμημένο και αφετέρου ότι δεν συμφώνησα ποτέ με τους Κροάτες πως ο Πλάνινιτς ήταν η δική τους (μεταχρονολογημένη) απάντηση στον Μποντιρόγκα και εφάμιλλος του Διαμαντίδη και του Παπαλουκά!

Εκ προοιμίου για ομάδες τέτοιου τύπου χρησιμοποιώ συνήθως την έκφραση «πολύ λάδι κι από τηγανίτα τίποτε», αλλά όσο περνούσε ο καιρός συνειδητοποίησα πως και το λάδι της Αναντολού Εφές δεν είναι κιόλας τρία Άλφα!

Για την τηγανίτα δεν το συζητώ καν: Κάηκε με το που έπεσε στο τηγάνι!

Κατόπιν όλων αυτών σταυρώνω τα δάχτυλα και περιμένω με ανυπομονησία τα καλά νέα ένθεν κακείθεν: είπαμε, όπως έγραψε και ο Τζιν Κραντζ, «η αποτυχία δεν είναι επιλογή»!