Count on Kobe

Του Δημήτρη Πετρίδη

«Δε γίνεται να είσαι αυτός που ήσουν», είπε το πρώτο.

«Έχω τσακίσει πολύ δυνατότερους από σένα», συμπλήρωσε το δεύτερο.

Το τρίτο ψέλλισε με νόημα «35, Κόμπι. 35».

Στεκόντουσαν απέναντί του και τον χλεύαζαν. Τρία καμουφλαρισμένα Τέρατα. Ή, μάλλον, ένα που έδειχνε το πραγματικό του πρόσωπο και δύο που το έκρυβαν εντέχνως. Πρώτη τον πλησίασε η κοπέλα. Συστήθηκε ως «Πραγματικότητα» κι άρχισε να παρατάσσει τα διόλου ενθαρρυντικά, «αρραγή» της επιχειρήματα:

«Ρίξε μια ματιά στο ρόστερ σου. Ο Μπλέικ, ο Κέιμαν, ο Χιλ, ο Mικς, o Γουίλιαμς- μ' αυτούς θα προσπαθήσεις να επιστρέψεις στο θρόνο; Το οπλοστάσιό σου αποτελείται από μεταχειρισμένες σφεντόνες, τη στιγμή που οι αντίπαλοι διαθέτουν ατομικές βόμβες. Πώς μπορείς να ελπίζεις ότι θα τους κερδίσεις;». Αντί απάντησης, ο Κόμπι συνέχισε να σουτάρει αμίλητος.

Η, όχι και τόσο εμφανίσιμη, Πραγματικότητα, ωστόσο, δεν έλεγε να σταματήσει: «Σίγουρα, έχεις στο πλευρό σου έναν από τους καλύτερους playmaker στην ιστορία του αθλήματος, όμως ο Νας διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής του- ή θα τη διανύσει λίαν συντόμως, τέλος πάντων. Και μη μου πεις, σε παρακαλώ, για τον Γκασόλ. Το ξέρουμε πολύ καλά και οι δυο μας ότι οι πιο παραγωγικές του σεζόν βρίσκονται πίσω του. Γι' αυτό σου λέω, δεν έχεις τύχη. Το έκτο δαχτυλίδι, που τόσο πολύ θέλεις για να ισοφαρίσεις- σε κατακτήσεις, τουλάχιστον- τον Τζόρνταν, δε θα βρει ποτέ το δρόμο για το δάχτυλό σου.

Στη Δύση υπάρχουν τουλάχιστον 7-8 ομάδες καλύτερες από τη δική σου: Οι Σπερς, οι Θάντερ, οι Ρόκετς, οι Κλίπερς, οι Μπλέιζερς, οι Γουόριορς, οι Μάβερικς. Ενώ στην Ανατολή κυριαρχούν οι πιο αποφασισμένοι από ποτέ Πέισερς και ο κορυφαίος όλων αυτή τη στιγμή, o ΛεΜπρον. Δε μπορείς να νικήσεις το Βασιλιά, δε μπορείς να υποτάξεις το Μαϊάμι. Πιο πιθανό είναι να περπατήσεις στην επιφάνεια της λίμνης Γεννησαρέτ, παρά αυτό".

Ο Black Mamba θα μπορούσε κάλλιστα ν' ανταποκριθεί εκτοξεύοντας το λεκτικό του δηλητήριο, που θα είχε τη μορφή της απαρίθμησης των κατορθωμάτων του: τους 5 τίτλους του, τις 2 πρωτιές στους σκόρερ, το βραβείο M.V.P. του 2008, τις 10 φορές που βρέθηκε στην κορυφαία πεντάδα του πρωταθλήματος, τις 9 στην καλύτερη αμυντική πεντάδα, τα 4 M.V.P. σε All-Star Games, τα 2 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια, το γεγονός πως κατάφερε να μπει στα playoffs ακόμα και με τον «Σμους» Πάρκερ για συμπαίκτη (επίτευγμα εξίσου εντυπωσιακό με τον τετραγωνισμό του κύκλου), όμως...

Όμως προτίμησε να σωπάσει. Και να συνεχίσει να σουτάρει. Όταν η Πραγματικότητα κατάλαβε πως δεν επρόκειτο να της δώσει σημασία, χάθηκε στο ερεβώδες σκότος της ανυπαρξίας και έδωσε τη θέση της στο δεύτερο Τέρας.

Παρουσιάστηκε ως «Τραυματισμός» και είχε την πιο αποκρουστική όψη που θα μπορούσε να διαθέτει ανθρώπινο πλάσμα- της άβαφης Μαντόνας συμπεριλαμβανομένης: μωβ κηλίδες σε όλο το πρόσωπο, σπυριά που πυορροούσαν ασταμάτητα, κίτρινα και καφέ δόντια, σκασμένο δέρμα. Η φωνή του Τέρατος ήταν βραχνή, αλλά κατανοητή.

Έλεγε «είμαι ό,τι χειρότερο μπορούσε να σου συμβεί. Έχω κατατροπώσει πολύ ικανότερους, ψυχικά και σωματικά, από σένα. Κάποτε ένα βέλος αρκούσε για να κόψει το νήμα της ζωής του, σχεδόν ημίθεου, Αχιλλέα. Κι εσύ ευελπιστείς να επιστρέψεις στην ίδια κατάσταση μετά από επέμβαση στον σακατεμένο σου αχίλλειο; Μη με κάνεις να γελώ. Το γέλιο δεν εντάσσεται στα χόμπι μου».

Ο Μπράιαντ έπιασε, ασυναίσθητα, το σημείο που ο άλλοτε υγιής του τένοντας είχε κοπεί στα δύο. Ο Τραυματισμός μειδίασε αυτάρεσκα και έγλειψε τα χείλη του. Το Τέρας χτύπησε ελαφρά με το δείκτη το κεφάλι του, σε μια παντομίμα που μπορούσε να ερμηνευτεί μόνο κατά έναν τρόπο- «σου τα 'λεγα, εγώ».

Ο Κόμπι σήκωσε το βλέμμα και το κάρφωσε ίσια στο θνησιμαίο σώμα του Τραυματισμού. Είχε τη δυνατότητα να πει πολλά, να μιλήσει για την ατσάλινη θέλησή του, για τις αναρίθμητες ώρες που ξόδεψε μέχρι να φέρει και πάλι το σώμα του στην επιθυμητή κατάσταση, να επαναλάβει τα λόγια των ανθρώπων από το ιατρικό team των Λέικερς («έχει διαλύσει το χρονοδιάγραμμα επιστροφής. Είναι, πράγματι, απίστευτος!»), να παραλληλίσει για νιοστή φορά τον εαυτό του με το απόλυτο ίνδαλμά του, τον M.J., και να υπενθυμίσει πως και ο Μάικλ είχε έναν σοβαρότατο τραυματισμό, «χάρη» στον οποίον άπαντες αμφέβαλλαν για το αν και κατά πόσον όταν γυρίσει θα είναι ο γνωστός Τζόρνταν.

Αλλά γι' ακόμη μία φορά προτίμησε τη σιωπή. Το βλέμμα του, όμως, αποδείχτηκε πως αρκούσε: ο Τραυματισμός, αισθανόμενος την υπεροχή του αντιπάλου του, κατέβασε το δικό του και πήγε να συναντήσει την Πραγματικότητα, αφήνοντας πίσω του μόνο το γοητευτικό νεαρό- το τρίτο Τέρας.

«Ο Χρόνος», είπε πως ήταν το όνομά του. Κι όταν αντιλήφθηκε πως αυτό δεν ήταν επαρκές, συμπλήρωσε πως τα παρατσούκλια του ήταν το «Πανδαμάτωρ» και το «Αμείλικτος». Ο νεαρός πήρε την μπάλα από τα χέρια του Mamba και τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη. Αποδεικνύοντας πως η ομορφιά με την ευφράδεια σπανίως συμβαδίζουν, επανέλαβε τις αρχικές του δηλώσεις: «35, Κόμπι. 35».

Ο Μπράιαντ απλά ανασήκωσε τους ώμους. Ο Χρόνος χαμογέλασε πλατιά, όμως τα μάτια του ήταν πέτρινα. «Ω, έλα τώρα», είπε σ' εμπιστευτικό τόνο, «εγώ δε μοιάζω με κανέναν από τους άλλους δύο. Δεν είμαι ένα απλό, ενοχλητικό εμπόδιο. Είμαι ένας ανυπέρβλητος τοίχος που υψώνεται μπροστά σου. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να αποδεχτείς την αλήθεια: Μπορεί οι Λέικερς να σου προσέφεραν, βλακωδώς, όταν μιλάμε γι' αθλητή αυτής της ηλικίας και με τέτοιο τραυματισμό, ένα πλουσιοπάροχο συμβόλαιο για 2 ακόμη χρόνια, μπορεί να δεσμεύτηκαν πως γύρω σου θα χτίσουνε και πάλι μια πρωταθλήτρια ομάδα, όμως, μεταξύ μας είμαστε. Δεν είσαι πλέον ούτε 25 ούτε καν 30 ετών. Έφτασες τα 35, Κόμπι. Και, όπως θα ξέρεις, φαντάζομαι, οι δείκτες του ρολογιού πηγαίνουν μόνο προς μία κατεύθυνση. Δε γυρίζουν πίσω. ΕΓΩ δε γυρίζω πίσω. Είμαι ο πιο επίμονος μπάσταρδος που έχεις γνωρίσει.

Το άλμα σου, όσο προπονημένος και να είσαι, με κάθε σεζόν που περνάει "φθίνει", το σώμα σου επιβαρύνεται όλο και περισσότερο παιχνίδι με το παιχνίδι, το physical game των νεαρότερων παικτών αρκεί για να σε στείλει χωρίς 6ο δαχτυλίδι στη σύνταξη. Κατάλαβέ το: ο ΛεΜπρον είναι το παρόν, ο Ντουράντ το μέλλον κι εσύ το παρελθόν. Δε λέω, η προσπάθεια που έκανες για να επιστρέψεις είναι συγκινητική, αλλά δεν αρκεί. Τα όνειρα, μερικές φορές μένουν όνειρα».

Είχε φτάσει η ώρα. Το παιχνίδι με το Τορόντο στις 8 Δεκεμβρίου από στιγμή σε στιγμή θα ξεκινούσε. Ο Κόμπι, καθισμένος στον πάγκο των αποδυτηρίων, άρχισε να δένει τα κορδόνια του. Ο Χρόνος, δίπλα του, έσκυψε και του ψιθύρισε στο αυτί.

«Εμένα δε με έχει κερδίσει ποτέ κανένας».

Ο Κόμπι φόρεσε τη φανέλα με το 24.

«Ποτέ, κανένας», ακούστηκε ο ευκρινής συριγμός του τρίτου Τέρατος.

Ποτέ.

Κανένας.

Λίγο πριν βγει στο παρκέ του Staples Center, ο Κόμπι κοίταξε αποφασιστικά τον καθρέφτη και είπε μόλις 4 λέξεις:

«Αυτό θα το δούμε».