Ψάχνοντας τη χώρα του... κάποτε!

Οπως λένε σε τέτοιες περιπτώσεις, για τον αποψινό (κρισιμότατο και δύσκολο) αγώνα της Εθνικής με τη Σλοβενία, υπάρχουν καλά και κακά νέα, από ποια άραγε θέλετε να αρχίσω;

Παίρνω μόνος μου την απόφαση να (το κάνω λίγο θρίλερ και) να αρχίσω από τα καλά, που δεν είναι δα και εξαίσια! Μπορεί η λεγόμενη «παράδοση» της ελληνικής ομάδας με τους Σλοβένους να είναι μοιρασμένη σε επίσημους αγώνες (3-3 σε προκριματικές και τελικές φάσεις Ευρωμπάσκετ), αλλά τουλάχιστον τους έχουμε νικήσει στα τελευταία τρία ματς, δύο εκ των οποίων είχαν κομβική σημασία:

*ακριβώς σαν σήμερα (14 Σεπτεμβρίου 2007) στον προημιτελικό της Μαδρίτης, με 63-62 σε μια επική ανατροπή από το 58-42 με το λέι απ του Παπαλουκά (17 πόντοι στη... μούρη του Ράντοσλαβ Νεστέροβιτς

*στον μικρό τελικό του Κατοβίτσε, το 2009 με την οργιώδη εμφάνιση του Σοφοκλή Σχορτσανίτη (23 πόντοι)

*και στη δεύτερη φάση της προπέρσινης διοργάνωσης στο Βίλνιους με 68-60, χοροστατούντος του Νίκου Ζήση (19 πόντοι)

Παρεμπιπτόντως η ήττα που γνώρισε η Εθνική από τη Σλοβενία (με 68-56) στη δεύτερη αγωνιστική της Α’ φάσης το 2005 στο Βελιγράδι μπορεί να μας κλόνισε από... συναισθηματικής πλευράς μετά τον «στραγγαλισμό» των Γάλλων στην πρεμιέρα, αλλά στην πραγματικότητα απέβη επωφελής διότι ταρακούνησε την ομάδα, την ατσάλωσε και κατέστη το εφαλτήριο για τις επιγενόμενες πέντε συνεχείς νίκες και την αναρρίχηση στον χρυσοποίκιλτο θρόνο.

Πάμε τώρα στα κακά νέα: οι Σλοβένοι είναι οι αμφιτρύωνες του 38ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και η Εθνική δεν έχει νικήσει ποτέ, μα ποτέ, την εκπρόσωπο της χώρας η οποία διοργανώνει το Τουρνουά. Ποτέ των... ποτών, λέμε!

Η Ελλάδα αγωνίζεται για 25η φορά σε Ευρωμπάσκετ και στο πλαίσιο αυτών των συμμετοχών της, της έλαχε (όχι μια και δύο, πέντε και δέκα, αλλά0 13 φορές να αντιμετωπίσει τους εκάστοτε οικοδεσπότες, αλλά τζίφος! Δεν κατάφερε να νικήσει ποτέ και κανέναν από δαύτους και τούτο το 0-13 μπορεί να μη δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον αλλά σε κάθε περίπτωση (ακόμη και εν τη αγνοία των προπονητών και των παικτών) βάζει ένα στοιχείο ίντριγκας στα αρνητικά δεδομένα και στα φιλόδοξα ζητούμενα της αποψινής αναμέτρησης.

Ιδού, λοιπόν, οι 13 αγώνες στους οποίους η ελληνική ομάδα δεν κατάφερε να νικήσει τους οικοδεσπότες του Ευρωμπάσκετ:

*21 Μαίου, 1949/Κάιρο: Ελλάδα-Αίγυπτος 39-50 (Πρωταθλήτρια η Αίγυπτος, τρίτη η Ελλάδα)

*29 Απριλίου 1961, Βελιγράδι: Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 57-86 (2η η Γιουγκοσλαβία, 17η η Ελλάδα)

*2 Οκτωβρίου 1973/ Βαρκελώνη: Ελλάδα- Ισπανία 74-86 (2η η Ισπανία, 11η η Ελλάδα)

*9 Ιουνίου 1979/Τορίνο: Ελλάδα-Ιταλία 52-81 (5η η Ιταλία, 9η η Ελλάδα)

*26 Μαίου 1981/Μπρατισλάβα:Ελλάδα-Τσεχοσλοβακία 70-95 (3η η Τσεχοσλοβακία, 9η η Ελλάδα)

*27 Μαίου 1983/Λιμόζ; Ελλάδα-Γαλλία 77-79 (5η η Γαλλία, 11η η Ελλάδα)

*20 Ιουνίου 1989/ Ζάγκρεμπ: Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 68-103

*25 Ιουνίου 1989/ Ζάγκρεμπ; Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 77-98 στον τελικό (Πρωταθλήτρια η Γιουγκοσλαβία, 2η η Ελλάδα)

*24 Ιουνίου 1991/Ρώμη: Ελλάδα-Ιταλία 72-82 (2η η Ιταλία, 5η η Ελλάδα)

*2 Ιουλίου 1993/Μόναχο: Ελλάδα-Γερμανία 73-76 στον ημιτελικό (Πρωταθλήτρια η Γερμανία, 4η η Ελλάδα)

*7 Σεπτεμβρίου 2007/Μαδρίτη: Ελλάδα- Ισπανία 58-76

*15 Σεπτεμβρίου 2007/Μαδρίτη: Ελλάδα-Ισπανία 77-82 στον ημιτελικό (2η η Ισπανία, 4η η Ελλάδα)

*17 Σεπτεμβρίου, 2011/ Κάουνας: Ελλάδα-Λιθουανία 69-73 (5η η Λιθουανία, 6η η Ελλάδα)

Σε αντίθεση με τα Ευρωμπάσκετ, η Εθνική δεν είναι παρθένα στους αγώνες της με αμφιτρύωνες των Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων στα οποία έχει συμμετάσχει και μετρά 2 νίκες και 2 ήττες σε ανάλογες περιπτώσεις,. Το 1986 στη Σαραγόσα και το 2010 στην Αγκυρα ηττήθηκε από την Ισπανία με 87-86 και από την Τουρκία με 76-65 αντιστοίχως, ενώ το 1990 στο Μπουένος Αϊρες επιβλήθηκε της Αργεντινής με 81-78 και τέσσερα χρόνια αργότερα στο Τορόντο έβαλε κάτω τον Καναδά με 74-71.

ΥΓ-1: Εμείς, λοιπόν απόψε δεν ψάχνουμε τη χώρα του ποτέ, όπως στην ομώνυμη ταινία («Finding Neverland») ο Τζόνι Ντεπ και η Κέιτ Γουϊνσλετ αλλά τη χώρα του... κάποτε!

ΥΓ-2: Παρ’ όλα αυτά (το 0-13 κόντρα στους γηπεδούχους, τον χαμό που θα γίνεται απόψε στη «Stožice Arena» και την ποιότητα των Σλοβένων) τολμώ να «εκτεθώ» και πάλι, όπως και πριν από τον αγώνα με τους... ακατονόμαστους: δεν χάνουμε!