Λίγο πριν τον πρώτο τελικό

Μπουρούσης, Μαυροκεφαλίδης, Φώτσης, τέσσερα γκαρντ, τρία γκαρντ, δύο ψηλοί, συστήματα, τακτικές, επιμονές. Τις τελευταία δώδεκα ώρες, οι λέξεις αυτές θα μπορούσαν να είναι πανελλαδικά trends στο twitter κι αισθάνομαι ότι το θέμα έχει εξαντληθεί. Η ήττα από την Ιταλία, ήρθε για τους λόγους που είναι προφανείς. Και έχουν αναλυθεί από την πρώτη στιγμή. Το ζητούμενο όμως ποιο είναι; Στεκόμαστε στην ήττα, ή ασχολούμαστε με την επόμενη νίκη;

Στην Ελλάδα, όπως πολύ σωστά έγραψε ο Παπαθεοδώρου στο twitter μπορεί να γίνει μία πληρέστατη ανάλυση μετά από μία νίκη και οι στρατιές του διαδικτύου να μην ασχοληθούν. Το πεδίο μάχης, που στήνεται συνήθως σε θέματα που εμπεριέχουν ίντριγκα, μετατρέπεται σε μία γη ειρήνης, που μοιάζει με εμπορικό κέντρο στις 8 το πρωί. Ελάχιστοι περιδιαβαίνουν γύρω γύρω. Στην ήττα όμως. Στην ήττα! Ο εμφύλιος σπαραγμός μαίνεται.

Ο ψυχισμός του Ελληνα γιγαντώνεται και όλοι εκφράζουν την επικριτική διάθεση ξεκινώντας από την αφετηρία πως. «Εγώ τα ξέρω καλύτερα από εσένα και σίγουρα θα τα έκανα καλύτερα από εσένα». Αν τους ρωτήσεις βέβαια τι είναι hand off, μπορεί να σε κοιτάζουν με απορία. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Ο Τρινκιέρι έκανε λάθη. Και αυτός! Όπως έκαναν οι παίκτες, οι διαιτητές, οι αντίπαλοι. Με καλύπτει η δήλωση που έκανε στον Γιώργο Συρίγο λίγο μετά το τέλος του αγώνα κι ενώ (ειλικρινά το λέω) ήταν τόσο πολύ απογοητευμένος, που αν κάποιος τον έβλεπε για πρώτη φορά στη ζωή του θα νόμιζε πως ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα.

«Κάποιες φορές οι ομάδες παίζουν μέτρια. Κάποιες φορές όμως και οι προπονητές βρίσκονται σε μέτρια ημέρα». Αυτή η κουβέντα μπορεί να έχει ερμηνευθεί χιλιοτρόπως, αλλά προσωπικά μου αρκεί η αυτοκριτική. Η μοναδική ένσταση που μπορώ να καταθέσω στον Τρινκιέρι είναι υπό μορφήν ερωτήματος: Οι μεγάλες ομάδες δεν είναι αυτές που θα πρέπει να καθορίζουν το πλαίσιο της τακτικής ενός αγώνα; Οι μεγάλες ομάδες δεν πρέπει να απενεργοποιούν τα δικά τους όπλα προσαρμόζοντας τα σχήματά τους στον αντίπαλο, αλλά ο αντίπαλος να προσαρμοστεί στα δικά τους. Εύκολο να το γράφεις, δύσκολο να το επιτυγχάνεις! Ο Τρινκιέρι σε κάθε περίπτωση έχει πλάνο.

Έχει βασικό πλάνο, εναλλακτικό και δευτερεύον. Και στον πάγκο κινείται. Αποφασίζει. Απέναντι στην Ιταλία το πλάνο του, έστω και χωρίς τον Μπουρούση (λάθος η παραμονή του στον πάγκο) θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα, αν οι οι αλλαγές των κοντών με τους ψηλούς στο πικ εν ρολ ήταν πιο δυναμικές και οι παίκτες πλησίαζαν περισσότερο στους αντιπάλους. Οι περιφερειακοί!

Τελείωσαν όμως αυτά. Πλέον, σε πολύ λίγη ώρα μπροστά στα μάτια της Εθνικής θα βρίσκεται η Φινλανδία, μία ομάδα που ξέρει ότι δεν έχει να χάσει τίποτα. Μία ομάδα που σε κάθε ξεχωριστό παιχνίδι της αγγίζει το ταβάνι της. Έχει δυνατότητες για «7» και παίζει για «7». Μέρα νύχτα, βρέξει χιονίσει. Το παιχνίδι είναι πολύ δύσκολο. Διότι όταν απέναντί σου έχει τύπους που οτιδήποτε κι αν κάνουν από εδώ και στο εξής θα θεωρηθεί άθλος, ο κίνδυνος να πατήσουν στο παρκέ και να βάζουν τη μπάλα με το πόδι στο καλάθι είναι πολύ μεγάλος.

Πολύ δε περισσότερο όταν ο αντίπαλος έχει στόχο. Όποιος κερδίσει σε λίγη ώρα θα κουβαλήσει μία νίκη στην επόμενη φάση. Όποιος χάσει, πιθανώς να χάσει οριστικά κι αμετάκλητα το τρένο της 8άδας. Για αυτό ας αφήσουμε το χθες εκεί όπου ανήκει και ας αντιμετωπίσουμε το σήμερα. Διότι είναι δεδομένο ότι αυτή η ομάδα, έχει πολλά να προσφέρει. Αν δεν αυτοκτονήσει (πάλι). Θα τα λέμε και από τη Λουμπλιάνα.