Η συγνώμη και ο... καράβλαχος!

Πλάκα πλάκα απ' όλα τα παρασυνελευόμενα της υπόθεσης, τη μεγαλύτερη έκπληξη συνιστά το κόντρα ξύρισμα του Φώτση: εάν δεν κάνω λάθος την τελευταία φορά που ο «Batman» εμφανίστηκε με καθαρό πρόσωπο η Ελλάδα όχι μνημόνιο δεν είχε, αλλά ευδοκιμούσε ακόμη στον κόσμο της δραχμής!

Ο Τρινκιέρι πάλι δεν παίζεται με καμιά γνωστή άμυνα! Ο άνθρωπος είναι διαόλου κάλτσα, μπήκε από την πρώτη στιγμή στο πετσί μας και ήδη μας πουλάει και μας αγοράζει! Εκτός γηπέδου δεν εγκαταλείπει ποτέ το χαμόγελο και την εύθυμη διάθεση του, συνεννοείται ήδη μια χαρά στα ελληνικά, αυτές τις μέρες μάλιστα μαθαίνει να κλίνει τα ρήματα (καταλαβαίνω, καταλαβαίνεις, καταλαβαίνει κοκ), κάνει πλάκες και είναι περιζήτητος στην παρέα, αλλά έως εκεί και μη παρέκει: στο γήπεδο, είτε την ώρα της (ιερής) προπόνησης, είτε όταν κοουτσάρει, είναι σκέτος κέρβερος και δεν συμβιβάζεται με τίποτε λιγότερο από το τέλειο!

Βεβαίως όπως έλεγε και ο Σαλβαδόρ Νταλί, «η τελειότητα είναι μια ουτοπία την οποία δεν θα φτάσουμε ποτέ», αλλά ο Τρινκιέρι μου δίνει την εντύπωση ότι θέλει να την προσεγγίσουμε όσο περισσότερο γίνεται ή -για να το θέσω ακριβέστερα- όσο περισσότερο την αντέχουμε!

Στη λήξη του χθεσινού αγώνα με τους Florida State Seminoles τον ρώτησα τι του άρεσε, αλλά ως θιασώτης αυτού του (ουτοπικού) περφεξιονισμού, το πήρε αλλιώς κι άρχισε να μιλάει γι' αυτά που δεν του άρεσαν!

Έστω κι αν όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος, αυτή η κουβέντα δεν ήταν πολύ δίκαιη, διότι η έναρξη του Ευρωμπάσκετ απέχει ακόμη 17 μέρες , το χθεσινό ήταν μόλις το τέταρτο φιλικό ματς και συν τοις άλλοις (εκτός από τον Περπέρογλου και τον Κατσίβελη) έλειπαν ο Σπανούλης, ο Μπουρούσης και ο Καϊμακόγλου οι οποίοι δυνητικά θα μπορούσαν να αποτελούν τα τρία πέμπτα μιας κανονικής-και μάλιστα εξαιρετικής-βασικής πεντάδας!

Ο προχθεσινός αγώνας έχει τίτλο και υπότιτλο! Ο τίτλος του είναι ο επιβεβλημένος σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ο αντίπαλος, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, που, διάβολε, ήταν νικηφόρο (87-75) κτυπάει στο ψαχνό: «Συγνώμη για την άμυνα»! Οσο για τον υπότιτλο, ο Τρινκιέρι τον είχε έτοιμο, σαν να τον έβγαλε από την τσέπη του: «Δεν είμαι εδώ για να επισημαίνω τα λάθη και να δικαιολογούμαι γι' αυτά, αλλά για να τα λύνω»!

Με αυτή τη λογική, είστε πολύ καλοδεχούμενος, σινιόρε Αντρέα μου!

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά (ως συνέχεια και επεξήγηση της αναφοράς στον εύθυμο του χαρακτήρα του Τρινκιέρι), ο προπονητής της Εθνικής, διαθέτει και εκείνη την (όχι απλώς αστική, αλλά) μεγαλοαστική ευγένεια που φτάνει την αριστοκρατικότητα: διάβολε, ένας άνθρωπος ο οποίος εκτός από ένα αξιοζήλευτο loft στο Μιλάνο, διαθέτει στην οινοθήκη του και γύρω στα 450 μπουκάλια με καλά κρασιά, ε, δεν γίνεται να είναι... καράβλαχος!

Δεν χρησιμοποιώ στην τύχη αυτή τη λέξη, απλώς κάποιος πρέπει να του την έμαθε εσχάτως και τη χρησιμοποιεί, μαζί με κάποιες άλλες, είτε σαρκάζοντας, είτε αυτοσαρκαζόμενος!

Όντως ο Τρινκιέρι είναι τόσο απαιτητικός, ώστε αξιώνει από τους παίκτες του να σκέπτονται και να ενεργούν όπως ο... Σωκράτης! Δεν υπερβάλλω ούτε κατά μία κεραία, καθότι χθες το βράδυ είπεν και ελάλησεν το εξής: «Από την εθνική ομάδας μιας χώρας που παρήγαγε σοφία εδώ και χιλιάδες χρόνια, έχω την απαίτηση να παίζει σοφά σε κάθε αγώνα»!

Αυτά που δεν άρεσαν λοιπόν όχι μόνο στον Τρινκιέρι, αλλά και στους ίδιους τους φορείς τους (τους παίκτες δηλαδή) ήταν τα ευκόλως εννοούμενα που δέον να παραλείπονται! Με τα αθλητικά προσόντα, την ορμητικότητα και τον εθισμό τους (ελέω του κανονισμού των 35 δευτερολέπτων που ισχύει στο NCAA) στις μεγάλες επιθέσεις, οι Αμερικανοί θύμισαν σε μερικές στιγμές το κάζο το οποίο πάθαμε πέρυσι από τη Νιγηρία και μας βάρεσαν στο μαλακό υπογάστριο!

Η εθνική έχασε πολλές προσωπικές μάχες σε φάσεις «ένας εναντίον ενός» και αυτό το πρόβλημα σε συνδυασμό με την απώλεια αμυντικών ριμπάουντ και τα ελλείμματα αυτοσυγκέντρωσης ή επικοινωνίας μετά από χαμένες επιθέσεις, είχε ως αποτέλεσμα να αποβεί ευάλωτη στο αμυντικόtransition: οι αργές επιστροφές έδωσαν την ευκαιρία στους Αμερικανούς να σκοράρουν αρκετούς πόντους, κατά κανόνα με καρφώματα, στον αιφνιδιασμό και έκαναν έξω φρενών τον Τρινκιέρι, οι φωνές του οποίου (τόσο γι αυτή το πρόβλημα, όσο και για μερικές πλημμελείς αμυντικές αντιδράσεις στη weak side) πρέπει να ακούστηκαν ως την Κρεμόνα, όπου παραθερίζει η οικογένεια του!

Α, για να μην το ξεχάσω: το κάζο της 6ης Ιουλίου του 2012 στο Καράκας δεν φεύγει από το μυαλό κανενός παίκτη, χώρια που ο... Ντακουντούρο, ο Αμίνου, ο Ντιόγκου και οι λοιποί Νιγηριανοί στοιχειώνουν ακόμη και τον Τρινκιέρι! Τις προάλλες στο Καρπενήσι, όπου του ζήτησε να μου πει την πρώτη και αδιαπραγμάτευτη αρχή του δόγματος που θέλει να επιβάλει στην ελληνική ομάδα, είπε μονάχα μια λέξη και η εξήγηση του δεν σήκωνε κουβέντα: «Άμυνα και πάλι άμυνα, διότι αυτό μας δίδαξε η Νιγηρία»!

Στην αντίπερα όχθη (και όχι διότι αυτό σημαίνουν οι 87 πόντοι που έβαλε χθες η εθνική) η επίθεση λειτουργεί ικανοποιητικά και πάνω σε δομημένες αρχές: παρά την απουσία του Σπανούλη, ο οποίος (και μόνον από οργανικής πλευράς ως βασικός γκαρντ) παίζει σπουδαίο ρόλο) η ομάδα κυκλοφορεί δημιουργικά την μπάλα και παίζει με αρχές και με μπόλικες δόσεις αλτρουισμού. Οι παίκτες ψάχνουν πάντοτε την καλύτερη δυνατή λύση, οι ασίστ (18 έναντι 9 των Αμερικανών) έχουν μεγάλη πέραση, κι όταν βαθμιαία θα υπάρξει συνέπεια στα σκριν και θα βελτιωθεί το spacing (αποστάσεις στην επίθεση) προφανώς θα υπάρξει και μεγαλύτερη καρποφορία. Καταντάει κουραστικό, όμως στην προκειμένη περίπτωση (των συμπερασμάτων από τον χθεσινό αγώνα που λειτούργησε εν είδει επίσημων αποκαλυπτηρίων) θα πρέπει πάντοτε να λαμβάνονται υπ' όψιν οι απουσίες των συγκεκριμένων παικτών και κυρίως του Σπανούλη, ο οποίος είναι το αδιαμφισβήτητο και κοινώς αποδεκτό αφεντικό αυτής της ομάδας.

Ο Τρινκιέρι δεν έχει εμμονές και δεν παίζει ξεροκέφαλα, με δογματισμούς, με βάση την επετηρίδα, με λογιστικές πρακτικές ή by the book! Χθες που δεν είχε στη διάθεση του τον Σπανούλη και τον Κατσίβελη, στην πρώτη περίοδο χρησιμοποίησε μονάχα έναν κλασικό γκαρντ (πότε τον Ζήση και πότε τον Σλούκα), αλλά στη δεύτερη περίοδο τους έβαλε να παίξουν μαζί. Στο σχήμα με έναν γκαρντ, έβαλε ψηλό δυάρι (Βασιλειάδης στην αρχή, Μπράμος στη συνέχεια) με τριάρι τον Παπανικολάου, τεσσάρι τον Πρίντεζη και πεντάρι τον Βουγιούκα,ενώ αργότερα μετέθεσε τον Μπράμος στο «2» και έβαλε τον Βασιλειάδη στη θέση του σμολ φόργουορντ. Στα συνδυαστικά δίδυμα που συχνά έχουν στο μυαλό τους οι προπονητές διότι τα θεωρούν πιο λειτουργικά και αποδοτικά, κολλάνε ο Ζήσης με τον Βασιλειάδη (ως συνεταίροι και στην Μπιλμπάο) και ο Σλούκας με τον Μπράμο, αλλά σε αυτή την ομάδα πέρα από ντουέτα και στεγανά θέσεων δεν περισσεύει κανείς!

Το εννοώ αυτό διότι όταν η ομάδα επέστρεψε από το -7 και έτρεξε ένα σερί 21-4, τον καταλυτικότερο ρόλο τον έπαιξε ο Βασίλης Καββαδάς, για τον οποίο μάλιστα υπάρχει μια γενικευμένη απορία, σε σχέση με τον χρόνο συμμετοχής και τον ρόλο του στον Πανιώνιο. Ο Νικαιώτης σέντερ κλήθηκε... εξ εφέδρων μετά την αποχώρηση του Σχορτσανίτη και χθες πραγματικά υπήρξε ογκόλιθος: έβαλε το μεγάλο και δυνατό κορμί του όπως έπρεπε μέσα στη ρακέτα και με τα σπρωξίματα του άνοιξε χώρο και έδωσε χρόνο στον Μπράμο, ο οποίος επιδόθηκε σε ένα κρεσέντο από τα 6.75μ. (4/5 τρίποντα).

Παρεμπιπτόντως τις προάλλες, στον αγώνα με τη Γαλλία, στο Στραβούργο, ο παίκτης του Παναθηναϊκού χρησιμοποιήθηκε και μάλιστα επιτυχώς στη θέση «2» για να μαρκάρει τον Τόνι Πάρκερ, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο του ως εργαλείου πολλαπλών χρήσεων!

Αυτά προς το παρόν... Απόψε στα «Δύο Αοράκια» η εθνική αντιμετωπίζει την εθνική ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας, εν συνεχεία θα ταξιδέψει στο Ουλμ, θα ακολουθήσει το «Ακρόπολις» και στις 4 Σεπτεμβρίου στην πρεμιέρα του Ευρωμπάσκετ (που αποτελεί και κριτήριο απ' ευθείας πρόκρισης στο Μουντομπάσκετ της επόμενης χρονιάς στην Ισπανία) μας περιμένει η Σουηδία. Μέχρι τότε όμως υπάρχει πολύς καιρός για να συνεχίσει να αναζητεί την τελειότητα ο Τρινκιέρι και για να μπαίνει στα αποδυτήρια μετά τη λήξη των αγώνων (όπως συνέβη χθες) ρωτώντας έναν έναν τους παίκτες εάν συμφωνούν μαζί του ότι MVP ήταν ο Καββαδάς!

· ΥΓ: Κι όποιος έχει αντίρρηση να την καταθέσει εδώ και τώρα, όχι παίζουμε!