Αν δεν καίει μέσα σου η φωτιά…

Ιωάννης Αντετοκούμπο. Δεν βλέπω το χρώμα της επιδερμίδας του. Αδιαφορώ ποιες είναι οι ρίζες του, η καταγωγή του. Ποιας ομάδας τη φανέλλα φοράει. Ακόμα κι αν είναι μπασκετμπωλίστας, ακορντεονίστας ή, κάτι άλλο, ζωγράφος, εφευρέτης, χορευτής, ακροβάτης.

Αυτό που βλέπω είναι η ευτυχία που πλημμυρίζει τη φωτογραφία του έφηβου ανάμεσα στους ζηλευτούς γονείς του. Και στέκομαι στο χαμόγελο που του άνοιξε η μοίρα. Στην επιτυχία, στην ευλογία που του δωρίζει το Άγνωστο.

Πόσοι από τις εκατοντάδες χιλιάδες των συνομιληκών του στην Ελλάδα μπαίνουν στη θέση του; Πόσοι αντιλαμβάνονται σε ποιο βαγώνι ενός διαστημικού τραίνου βρίσκεται ο συμπατριώτης τους. Μιλάμε για ΝΒΑ, έτσι;

Μιλάμε για αληθινή ζωή. Δεν μιλάμε για Big Brother και Super Idol κι άλλα τέτοια ξεράσματα των καναλιών. Μιλάμε και λέμε, τι;

Τίποτα δεν λέμε. Ρωτάμε απλά τον εαυτό μας. Εγώ ο 17χρονος, ο 19χρονος έχω έρωτα σαν τον Ιωάννη Αντετοκούμπο; Έρωτα ζωής. Καύλα γι’ αυτό που η ζωή μού ορίζει να δοθώ. Αθλητισμός είναι αυτός, αρχιτεκτονική, μαγειρική, ιατρική, νομική, μουσική.

Αν δεν καίει μέσα στον νέο η φωτιά, τότε είναι ανοικτός ο δρόμος για τη στάνη.

Για τις συγνώμες και τα ραβασάκια ανάμεσα σε Γιαννακόπουλο και Αγγελοπουλαίους, γράφει ο apodytiriakias.gr