Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός και ποπ κορν

Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, ξανά μανά μπάσκετ time. Γιατί, όχι. Ομαδάρες και οι δύο, με παικταράδες και αξίζει τον κόπο να την αράξεις μπροστά στο κουτί. Και κάθε λίγο και λιγάκι να σπαρταράει το έργο. Να τρέχει το σκορ, η διαφορά να πηγαίνει πάνω κάτω. Και από μπάσκετ, μπάσκετ. Όχι ξυλοκοπηαίησιον αλά ποδόσφαιρο. Πως θα γίνει. Είναι άλλο το επίπεδο των δύο αιωνίων στην καλαθόσφαιρα σε σύγκριση μ'εκείνο στην ποδοσφαίρα.

Είμαι της αμερικάνικης σχολής, όχι της βαλκανικής, ούτε καν της ευρωπαϊκής. Δεν έχω καμμία σχέση με ιδεολογίες, θρησκείες. Δεν μ'έχει ακουμπήσει καμμία μαλακία να θέλω να βγάλω μέσα από την ομάδα μου κάποια κοσμοθεωρία. Σε παρακαλώ.

Του ποπ κορν είμαι. Της κόκα κόλας. Οι παίκτες παίζουν για πάρτη μου. Τους πληρώνω για να φχαριστηθώ θέαμα, μπασκετικό, ποδοσφαιρικό. Όχι να τους στηρίξω. Όχι να τους δώσω ηθικό. Βεβαίως θα τους θαυμάσω τους επαγγελματίες παίκτες αν με ικανοποιήσουν. Θα τους χειροκροτήσω. Θα τους πω μπράβο. Δεν θα τους βρίσω. Ποτέ αυτό.

Ούτε με τον προπονητή θα τα βάλω. Ούτε με τον πρόεδρο. Για ποιο λόγο; Αν δεν παίζει η ομάδα μου, δηλαδή δεν με φτιάχνει, τότε μία είναι η υγιής αντίδραση. Απουσία. Δεν πάω στο γήπεδο. Παραμένω οπαδός της ομάδος μου, δεν την απαρνούμαι, όμως δεν θα γίνω Μάου-Μάου. Σε παρακαλώ.

Μπήκα μία φορά στο ΟΑΚΑ με την γυναίκα μου και το παιδί μου για τα ματς του φάιναλ-φωρ. Τρόμαξα! Δεν ξαναπάτησα. Τι δουλειά έχω σ'ένα χώρο ο ορισμός της αλητείας ανάμεσα σε μαστουρωμένους που δεν μ'άφηναν να παρακολουθώ το ματς μασουλώντας το ποπ κορν μου και πίνοντας κόκα κόλα. Και για να πιάνω πλάνα από μπάσκετ να είμαι υποχρεωμένος να στέκομαι επάνω σε κάγκελο, επειδή και όρθιος έπρεπε να φωνάζω “Καμπούρη, γράμματα”. Άντε να χαθείτε.

Η διαιτησία έπαιζε Άρη όταν κυριαρχούσε στο μπασκετ μαζύ με τον ΠΑΟΚ, αργότερα επέλεξε Παναθηναϊκό κι όχι Ολυμπιακό. Γράφει ο apodytiriakias.gr