Ο Επιτάφιος της ατιμίας, η Ανάσταση της ηθικής...

Είδηση, λένε, δεν είναι αν ένας σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, αλλά αν ένας άνθρωπος δαγκώσει σκύλο. Κατ' αναλογία, σε αθλητικό επίπεδο, είδηση στο ποδόσφαιρο δεν είναι αν ένας ουραγός νικήσει την καλύτερη (αλλά αδιάφορη) ομάδα. Είναι όταν, τις τελευταίες αγωνιστικές, η καλύτερη ομάδα νικήσει έναν αντίπαλο που είναι χειρότερος μεν, αλλά καίγεται για βαθμούς. Κι υπ' αυτή την έννοια, οφείλουμε να προσδώσουμε τις ανάλογες τιμές στα παιδιά που παίζουν για την ηθική τους, για τη νίκη, for the love of the game που θα 'λεγαν κι οι Αμερικάνοι.

Συνέβη στο μπάσκετ και πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, ίσως επειδή το fair play δεν πουλάει. Πουλάει το unfair, η ατιμία, το άνοιγμα των ποδιών, απ' αυτό που είναι σύνηθες φαινόμενο στην Ελλάδα κι όχι μόνο στο ποδόσφαιρο και στα σπορ.

Όχι απαραίτητα επειδή όλοι οι παράγοντες είναι άτιμοι. Οι άτιμοι παράγοντες χρειάζονται αι άτιμους αθλητές για να κάνουν τις δουλίτσες τους. Δεν υπάρχουν καλοί (στο μπάσκετ) και κακοί (στο ποδόσφαιρο). Μακριά από εμάς τέτοιοι διαχωρισμοί. Όλα οφείλονται στην αθλητική παιδεία, στον τρόπο που μεγαλώνουν κάποιοι αθλητικά, στο «περιβάλλον». Κι αυτό αξίζει να μην περάσει έτσι. Δικαιούνται χειροκροτήματος οι ομάδες, οι παίκτες, οι προπονητές έστω κι αν πράττουν το αυτονόητο.

Ας αφήσουμε τις θεωρίες. Δείτε με επιχειρήματα.

Προτελευταία αγωνιστική της Α1 μπάσκετ. Τρεις ομάδες ψάχνουν μία νίκη που θα τις βγάλει απ' τον βούρκο: Ηλυσιακός, Περιστέρι, Καβάλα. Αντίπαλοί τους τρεις ομάδες χωρίς ουσιαστικό βαθμολογικό κίνητρο. Χάνουν κι οι τρεις! Το Περιστέρι συνετρίβη, ο Ηλυσιακός έχασε ενώ προηγούνταν με 12 πόντους, η Καβάλα το ίδιο. Αν ο Ηλυσιακός είχε νικήσει, είχε σωθεί! Και τώρα πάει τελευταία αγωνιστική να παίξει μία κατηγορία στο Περιστέρι.

Μία εβδομάδα πιο πίσω: Το Περιστέρι παίζει απέναντι στον αδιάφορο Άρη του πρώην Περιστεριώτη Πελεκάνου. Διπλό! Ο δε Ηλυσιακός χάνει 15 πόντους απ' τον Ίκαρο, που επίσης δεν έχει στόχο...

Πέντε αγωνιστικές πριν απ' το τέλος: Ο Ηλυσιακός χάνει από τον Π.Α.Ο.Κ., η Ελευσίνα, που τότε ήθελε πάση θυσία νίκη, χάνει στην Πάτρα απ' τον Απόλλωνα, που είναι εξασφαλισμένος 100%...

Προσέξτε: Αυτές οι ομάδες μεταξύ τους δεν έχουν την ποιοτική διαφορά (π.χ. Ολυμπιακός-Ελευσίνα) που καθιστούσε απαγορευτικές τις νίκες τους. Το αντίθετο! Κι όμως, ενώ... δε θα άνοιγε μύτη, δεν έγινε ούτε μισό περίεργο αποτέλεσμα. Ούτε μισό!

Δε συνέβη μόνο στην Α1, αλλά και στην Α2: Έξι αγωνιστικές πριν απ' το τέλος ο παντελώς αδιάφορος βαθμολογικά Κόροιβος Αμαλιάδας νικάει την Κηφισιά, που θέλει νίκη για να ανέβει. Και την επόμενη εβδομάδα νικάει και τα Τρίκαλα, που έψαχναν διπλό-μία κατηγορία. Τρεις στροφές πριν απ' το φινάλε, τα Τρίκαλα παίζουν στις Σέρρες, που είναι στην 5η θέση και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον. Οι γηπεδούχοι παίζουν στα ίσα και τα Τρίκαλα νικούν τελικά στην παράταση. Προτελευταία αγωνιστική, η Κηφισιά, που αν χάσει, χάνει την άνοδο, περνάει στο... ένα σουτ απ' το Λαύριο, που δεν έχει κανένα κίνητρο στο παιχνίδι.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως τα πάντα στο μπάσκετ είναι αγγελικά πλασμένα και στο ποδόσφαιρο όλα είναι βουτηγμένα στη βρωμιά. Ούτε ότι στο μπάσκετ δεν έχουν γίνει και... λαμογιές.

Ένεκα της ημέρας, όμως, είναι και μία ένδειξη ότι παρά τη φτώχεια, την ένδεια και την έλλειψη χρημάτων που προκαλεί η κρίση, υπάρχουν ακόμα αθλητές με αξίες, παιδιά που αντιστέκονται στα τριάκοντα αργύρια και στις προκλήσεις που εύκολα θα μπορούσαν να αναζητήσουν. Όταν δημοσιογράφοι ξεπουλάνε, όχι μόνο πληκτρολόγια, αλλά και τη μάνα τους για να ξεσκίσουν όποιον τους υποδείξουν, όταν διαιτητές πατάνε επί πτωμάτων για να γίνουν διεθνείς, ε τότε το «μπράβο» έχει διπλή αξία σε όσους παίζουν... απλά για να νικήσουν.

* Για να έχετε μία πλήρη εικόνα σχετικά με όσα συνέβησαν δείτε και τους πίνακες που ακολουθούν: