Ο χρόνος πιέζει για αποφάσεις

Ο Παναθηναϊκός έχασε και από την Ντατουσάφακα και τερμάτισε 4ος στο 10 τουρνουά «Γκομέλσκι» της Μόσχας. Αλλά αυτό δεν ήταν το πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν ότι για δεύτερη συνεχόμενη μέρα έχασε δικό του παιχνίδι με πανομοιότυπο τρόπο.

Όπως και με την Χίμκι, έμεινε άσφαιρος στα τελευταία κρίσιμα λεπτά με αποτέλεσμα να χάσει όσα πλεονεκτήματα είχε πάρει, με την προσπάθειά του στο υπόλοιπο παιχνίδι.

Πάντως ακόμη κι αν κέρδιζε , δεν θα άλλαζαν πολλά πράγματα σε αυτά που έχει να τακτοποιήσει ο Τσάβι Πασκουάλ. Περισσότερο θα τον βοηθούσε ψυχολογικά. Δεν είναι και πολύ κολακευτικό να χάνεις από μια ομάδα του Eurocup, η οποία μάλιστα σου έκανε ένα 8-0 στο φινάλε της παράτασης και δεν σε άφησε να κάνεις , την τελευταία επίθεση. Το να αναπολήσει κανείς, τόσο νωρίς, το θράσος του Μάικ Τζέιμς ας το θεωρήσουμε υπερβολικό.

Λοιπόν, με δεδομένο ότι τελειώνει κι ο Σεπτέμβριος, ότι στις (ας πούμε) 7 του Οκτώβρη θα παίξει στο ΣΕΦ με τον Ολυμπιακό το 50% του πλεονεκτήματος έδρας στα play off και ότι λίγες μέρες μετά θα ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι της Euroleague, με δύσκολο ως βασανιστικό πρόγραμμα και με την υπενθύμιση ότι από πέρυσι μετράνε όλα τα αποτελέσματα από την 1η μέχρι την 30η αγωνιστική, είναι σαφές ότι ο Καταλανός κόουτς πρέπει να πάρει κάποιες αποφάσεις.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσει το υλικό του, το οποίο , σε αυτή τη φάση χρησιμοποιεί κυκλικά, σε βασικούς, λιγότερο βασικούς και αναπληρωματικούς. Με απλά λόγια, να διαλέξει –σε πρώτη φάση- με ποιους θα πάει να δώσει τις πρώτες μάχες. Δεν έχει πολύ χρόνο να περιμένει.

Το λογικό είναι να μη συνεχίσει, στα επίσημα ματς, το rotation των 10-11 παικτών, αλλά να βασιστεί σε έναν κορμό , ο οποίος κατ’ αρχάς έχει μεγαλύτερη ομοιογένεια.

Είναι προφανές ότι ο Σίνγκλετον παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος του μαχητικού πνεύματος και της αθλητικότητας. Ότι ο Καλάθης είναι ο κινητήριος μοχλός, ο οποίος όμως πρέπει να έχει επιλογή μια καλή πάσα γιατί δεν είναι το πιο λογικό να παίρνει αυτός την τελευταία επίθεση.

Από εκεί και πέρα, ο Παππάς και ο Ντένμον μπορούν να αφήσουν τον Λοτζέσκι να ξαναβρει την αυτοπεποίθηση και τα πατήματά του και ο Κέι Σι Ρίβερς, τον Θανάση Αντετοκούνμπο να συνηθίσει τον τρόπο παιχνιδιού και την πίεση που νιώθει κανείς σε μια ομάδα με απαίτηση να νικάει ή να χάνει όσο πιο σπάνια μπορεί.

Στις θέσεις των ψηλών η τριάδα που μπορεί, αυτή τη στιγμή, να ανταποκριθεί, παρά τις ατέλειές της είναι αυτή των Σίνγκλετον-Γκιστ και Γκάμπριελ. Ο Βουγιούκας δεν έχει ακόμη μπει στο πετσί του ρόλου του και ο Όγκουστ είναι ίσως η πιο μεγάλη απογοήτευση , ως τώρα.

Εννοείται πως όλα αυτά, είναι διαπιστώσεις με βάση τα συμπεράσματα της δεδομένη χρονική στιγμή. Και για τις πρώτες ζόρικες υποχρεώσεις που απαιτούν την μεγαλύτερη δυνατή ομοιογένεια, η οποία μπορεί να ξεκινήσει από όσους έχουν μείνει από την περσινή ομάδα. Και δεν σημαίνει ότι σταδιακά, ή παροδικά, ο Καταλανός δεν μπορεί να ζητήσει και να πάρει βοήθεια από παίκτες που θέλουν τον χρόνο τους.

Άλλωστε θα επαναλάβουμε έναν κανόνα που τον εμπεδώσαμε και την περσινή σεζόν και πιο πρόσφατα με την βελτίωση της Εθνικής ομάδας: μια ομάδα είναι ένας ζωντανός οργανισμός ο οποίος εξελίσσεται, προπόνηση με την προπόνηση, μέρα με την μέρα. Δεν σημαίνει ότι τελειώνεις όπως ξεκινάς και το αντίθετο.

Αν μέσα σε όλα αυτά, ψάξει κανείς μια βασική πηγή ενέργειας από την οποία μπορεί ο Παναθηναϊκός να αντλήσει ενέργεια για τα πρώτα του φετινά βήματα, είναι ότι έχει τον τρόπο να οδηγεί τον αντίπαλο σε πολλά περισσότερα λάθη από τα δικά του. Η Νταρουσάφακα έκανε 18 και μοίρασε μόλις 14 ασίστ, εκείνος έκανε μόλις 10 λάθη και μοίρασε διπλάσιες ασίστ (20) αλλά στο τέλος έχασε. Κάτι δεν πάει καλά στο ενδιάμεσο. Εκτός αν αρχίσει να βάλει τα πολλά τρίποντα που σουτάρει (είχε 5/25) και του «κολλήσει» πάλι η ιδέα ότι με τα ποσοστά του έξω από την γραμμή θα ζει και θα πεθαίνει.