Στην… Ακρόπολη του Ελσίνκι! (pics)

Το πρώτο αγωνιστικό ρεπό στον Α’ όμιλο του 40^ουEurobasket, μας έδωσε την ευκαιρία να τελειώσουμε σχετικά νωρίς με το κομμάτι της δουλειάς και να πάρουμε το τρένο από τον σταθμό Pasila, που βρίσκεται σχεδόν στη μέση της 10λεπτης απόστασης ξενοδοχείο-γήπεδο, με κατεύθυνση… down-town! Το βράδυ της Παρασκευής (01/09) άλλωστε, ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να διαπιστώσουμε αν υπάρχει ζωή στο Ελσίνκι, που τουλάχιστον στα δύο πρώτα εικοσιτετράωρα της παραμονής μας, είχε δώσει την εντύπωσης της πόλης-φάντασμα…

Μπαίνοντας στο τρένο, ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα φαινόμενο, που αργότερα, μας ανέλυσε ένας μόνιμος κάτοικος Φινλανδίας, πλέον, ο οποίος όμως, λόγω της 10ετούς σύνδεσής του με την Ελλάδα, έγινε – γι’ αυτές τις μέρες – ένας δικός μας άνθρωπός!

Στο ίδιο βαγόνι, στην απέναντι τετράδα θέσεων, ισάριθμα κορίτσια 16-18 ετών, ζούσαν το όνειρο της βραδινής εξόδου! Αγκαλιά με ένα μαγνητόφωνο και δύο μπουκάλια με αλκοολούχα ποτά, ξεκινούσαν τη νυχτερινή περιπλάνησή τους, πίνοντας και τραγουδώντας μεγαλόφωνα. Το πρώτο που σκέφτηκα, βλέποντας την… πρόωρη μέθη τους και συνειδητοποιώντας ότι η ώρα ήταν μόλις εννιάμιση, ήταν σε τι κατάσταση θα βρίσκονταν όταν θα φτάσει η ώρα της επιστροφής (στις 2 φεύγει το τελευταίο δρομολόγιο από τον κεντρικό σταθμό)…

Φτάνοντας στο τέρμα, από την κίνηση που είχε στο εσωτερικό του σταθμού, καταλάβαμε ότι θα δούμε άλλο… Ελσίνκι, σε σχέση με ό,τι είχαμε μέχρι εκείνη την ώρα. Περπατώντας προς το εστιατόριο που μας είχε συστήσει η receptionist του ξενοδοχείου, συναντήσαμε μία πλευρά της πόλης (ανάμεσα στις συνοικίες Κάμπι και Κλούβι) με ωραία νεοκλασσικά κτίρια, μεγάλους πεζόδρομους και πολλά μικρά πάρκα ενδιάμεσα, με παγκάκια στα οποία κάθονταν παρέες νεαρών με φιάλες αλκοόλ, αλλά και πολλά cafe-bars.

Καθώς πλησιάζαμε προς το λιμάνι, ήταν φανερό ότι αρχίσαμε να εισχωρούμε σε μία πιο αριστοκρατική περιοχή με δεκάδες μικρά και μεγάλα πανέμορφα εστιατόρια με τζαμαρίες, τα οποία προσελκύουν τον καλό κόσμο της πόλης. Εμείς κάτσαμε στο «Kappeli», το οποίο αποδείχτηκε εξαιρετική επιλογή από πλευράς ποιότητας φαγητού, αν και αρκετά ακριβό σε αντιστοιχία με την παραγγελία (60 Ευρώ για μία σούπα, ένα κυρίως πιάτο κι ένα ποτήρι κρασί)! Φάγαμε πολύ καλά, όμως, οπότε άξιζε τον κόπο!

Επιστρέφοντας προς το κέντρο, «έπεσε» η ιδέα για ένα παγωτό. Στην κεντρική πλατεία του Ελσίνκι, λοιπόν (στο αντίστοιχο Σύνταγμα της Αθήνας για να σας βάλουμε στο κλίμα), υπήρχε ένα σημείο με πολλές υπαίθριες καντίνες και πλησιάζοντας πιο κοντά πέσαμε πάνω στην… Ακρόπολη! Το… «βρώμικο» που βλέπετε στην φωτογραφία, λειτουργεί για 4 μήνες τον χρόνο (από τον Μάϊο έως τον Σεπτέμβριο), κυρίως Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, από τις 10 το βράδυ έως και τις 5 το πρωί και πουλάει σουβλάκι, γύρο και σάντουιτς, the Greek way!

Έχοντας ήδη φάει, πλησιάσαμε για να πιάσουμε λίγο κουβεντούλα και πέσαμε πάνω στον… άνθρωπό μας! Ο Μάριος που σας λέγαμε, είναι Σύριος από το Ταρτός και το 1992 μετακόμισε στην Ελλάδα για μία καλύτερη ζωή. Πίσω στην πατρίδα μας, γνώρισε τον ιδιοκτήτη της καντίνας, Γιάννη Κουκουλή και από το 2002, ζει κι αυτός στη Φινλανδία.

Το αφεντικό του είναι οδηγός δημόσιου λεωφορείου και τους καλοκαιρινούς μήνες, ανοίγει την συγκεκριμένη καντίνα, την οποία «τρέχει» ο Μάριος μαζί μ’ άλλον έναν συμπατριώτη του. «Παιδιά καλώς ήρθατε στη χώρα της κατάθλιψης! Με τόσο πολύ κρύο και σκοτάδι τους περισσότερους μήνες τον χρόνο, εδώ στη Φινλανδία, ο κόσμος δεν έχει μάθει να μιλάει πολύ γι’ αυτό και έχει μεγάλο πρόβλημα στην επικοινωνία. Με τόσο χαμηλές θερμοκρασίες από τον Νοέμβριο μέχρι και τον Μάρτιο, μπορούν να περάσουν μέρες και να μη βγεις καθόλου από το σπίτι, παρά μόνο για να πας στη δουλειά. Άλλωστε, είναι τέτοιο το ψύχος, που δεν αντέχεις να μείνεις έξω, για περισσότερο από 10 λεπτά!», μας είπε αρχικά σε άπταιστα ελληνικά ο Μάριος.

«Εμείς εδώ, έχουμε δουλειά, καλύτερες αποδοχές, εξαιρετική πρόνοια και περίθαλψη, αλλά πέραν τούτου, ουδέν! Από ζωή, αν έχεις ζήσει στην Ελλάδα, είναι να σε πιάνει κατάθλιψη! Όχι σαν κι αυτήν από την οποία πάσχει ο μέσος Φινλανδός, που δεν μιλάει ούτε στον εαυτό του! Καμία σχέση! Εδώ δεν γνωρίζεις ποιος μένει στον διπλανό διαμέρισμα, όχι στη γειτονιά σου! Το Σαββατοκύριακο που βγαίνουν, όμως, θέλουν δύο-τρία ποτά και μετά γίνονται λιώμα, αγόρια και κορίτσια! Το τι γίνεται εδώ στην πλατεία από μεθυσμένους νέους που έρχονται να φάνε κάτι για να έρθουν στα ίσα τους, δεν περιγράφεται!», κατέληξε ο Μάριος από τη Συρία.

Διαφορετική εικόνα και παραστάσεις, έχει ο εδώ και 20 χρόνια μόνιμος κάτοικος Φινλανδίας, Μίλτος Ιωαννίδης. Ο επίσημος συνοδός της ελληνικής αποστολής στην 1^η φάση της διοργάνωσης, ήταν για πέντε χρόνια πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας του Ελσίνκι, που αριθμεί περίπου 1.000 συμπατριώτες μας. «Σαφώς και οι ντόπιοι δεν είναι σαν κι εμάς, αλλά δεν είναι και τόσο καταθλιπτικοί και μονόχνωτοι όπως παρουσιάζονται και όπως ίσως φαίνονται εξ’ αρχής! Εξαρτάται από ποια σκοπιά τους προσεγγίζει κανείς. Σίγουρα δεν είναι και οι πιο ανοιχτοί άνθρωποι του κόσμου, αλλά αν συνδεθείς με την κοινωνία τους, τότε βρίσκεις και πολλούς φυσιολογικούς χαρακτήρες.», σχολίασε στο gazzetta.gr ο Έλληνας γυμναστής που έχει παντρευτεί Φινλανδέζα.

«Πριν από 20 χρόνια μετακόμισα εδώ προσωρινά, για επαγγελματικούς λόγους και λόγω της σχέσης με την μετέπειτα γυναίκα μου. Τότε, δεν φανταζόμουν ότι η Φινλανδία θα γίνει το σπίτι μου. Πλέον, έχω φτιάξει την οικογένειά μου και έχω χτίσει μία όμορφη φυσιολογική ζωή με πολύ καλύτερες παροχές απ΄ ότι στην Ελλάδα», εξομολογείται ο Μίλτος Ιωαννίδης που εργάζεται σε σχολείο της πόλης και παράλληλα, είναι επαγγελματίας διαιτητής στο εθνικό πρωτάθλημα μπάσκετ.

Το σημερινό δεύτερο ρεπό των αγώνων, θα μας δώσει την ευκαιρία να περάσουμε μία βόλτα και από τα τέσσερα ελληνικά μαγαζιά του Ελσίνκι. Είναι το café-restaurant «Cafetino» και τα εστιατόρια «Λήμνος», «El Greco» και Μίνωας. Θα επανέλθουμε με ακόμη περισσότερη ελληνική γεύση από την χώρα των 188.000 λιμνών.