Θηρία με σπασμένα δόντια

Βράδυ Πέμπτης, μετά το φινάλε της πρεμιέρας του Εurobasket, o Ηλίας Ζούρος πετούσε στον έκτο ουρανό. Το σκαρφάλωμα στον έβδομο του το στέρησε ο τραυματισμός του Τσιντσάντζε, του μοναδικού πόιντ-γκαρντ της θαυματουργής Εθνικής Γεωργίας.

«Μακάρι», αναφώνησε, με θαυμαστικό στο τέλος της ευχής, όταν του είπα ότι θα συναντηθούμε στην Κωνσταντινούπολη.

Είχε, όμως, και κάτι άλλο να προσθέσει: «Να πεις στα παιδιά, συγχαρητήρια για το καλό ξεκίνημα. Η Ελλαδάρα μας θα φτάσει ψηλά. Το πιστεύω!»

Και επειδή δεν ήταν βέβαιος ότι τα λόγια του θα έφταναν στο άδυτο της ελληνικής αποστολής, φρόντισε να τηλεφωνήσει ο ίδιος για να τα μεταφέρει, λίγη ώρα πριν τα μεσάνυχτα.

Ανήμερα της επετείου της Σαϊτάμα σήμερα, μεγάλη η χάρη της, η Εθνική μας αγουροξύπνησε λίγο πιο αισιόδοξη.

Η αύρα της πρεμιέρας ήταν θετική, αφού ακόμα και το φριχτό δεύτερο δεκάλεπτο του αγώνα με τους Ισλανδούς θεωρήθηκε χρήσιμο και διδακτικό.

Πέρα από τη δική της απόδοση, τη μάλλον ικανοποιητική τηρουμένων των αναλογιών, σκόρπισαν χαμόγελα τα υπόλοιπα ευαίσθητα δεδομένα της 1^ης αγωνιστικής.

Τα δύο φαβορί των Ομίλων που θα κρίνουν την πορεία της ελληνικής ομάδας προς τα ημιτελικά σκόνταψαν στο πρώτο κιόλας εμπόδιο.

Η Γαλλία έφαγε κατραπακιά από τους Φινλανδούς και η Λιθουανία ακόμα πιο ηχηρή, από τους …Ζούρους.

Με άλλα λόγια, είναι όλοι θνητοί, αυτοί που συγκεντρώθηκαν στο Ελσίνκι και στο Τελ Αβίβ.

Ποιον να φοβηθεί μια καλή Ελλάδα ή η Σλοβενία του Ντράγκιτς ή η Ιταλία του Μεσίνα ή η Γερμανία του Σρέντερ, αν όχι τους Γάλλους και τους Λιθουανούς;

Κανέναν απολύτως. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, για ικανούς και για τολμηρούς.

Διαβάζεται και ανάποδα βεβαίως η εξίσωση. Όταν ένας Όμιλος είναι κατοικημένος από πολλές ισοδύναμες ομάδες, είναι όλα ανοιχτά.

Μία από τις Ελλάδα, Γαλλία, Φινλανδία και Σλοβενία θα τερματίσει 4^η στον Όμιλο, με πιθανό απολογισμό 2-3. Με τι ηθικό θα πάει αυτή στην Κωνσταντινούπολη;

Επισημαίνω μάλιστα ότι η Εθνική μας παίζει στο τελευταίο ματς με την Πολωνία, σε ματς που μπορεί να κρίνει πρόκριση εάν στο μεταξύ μας πάνε όλα στραβά.

Εξάλλου, η Λιθουανία μπορεί να τερματίσει ακόμα και 3^η στον δικό της Όμιλο, οπότε θα πέσει πάνω στον 2^ο του δικού μας και θα απειλήσει να του βγάλει ξινή την ως τότε ρέντα, όπως έκαναν οι Σέρβοι το 2014 απέναντι στην (αήττητη στην α’ φάση του Μουντομπάσκετ) Εθνική μας.

Προσπαθώ να πω ότι δεν έχουν κανένα νόημα οι υπολογισμοί. Οι ισορροπίες είναι εύθραυστες και η επιλογή αντιπάλου αδύνατη, αλλά και μάταιη.

Ο μόνος τρόπος είναι ο δρόμος. Κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και όπου μας βγάλει.

Το βέβαιο είναι ότι οι ομάδες των απέναντι Ομίλων (Ισπανία, Σερβία, Κροατία, Τουρκία, Λεττονία, Ρωσία κ.α.) αυτές που εκκινούν σήμερα, δεν θα μας απασχολήσουν πριν τον προημιτελικό της 12^ης Σεπτεμβρίου.

Η Εθνική μας θα παίξει δύο απανωτά ντέρμπι μέσα σε 26 ώρες: με Γαλλία αύριο στις 16.30 και με Σλοβενία την Κυριακή στις 16.30.

Σας προλαβαίνω πριν παραπονεθείτε για το βαρύ πρόγραμμα και τονίζω ότι οι Σλοβένοι έχουν ντέρμπι με τους Φινλανδούς βράδυ Σαββάτου στις 8μμ!

Παρόμοια πιλάλα θα πιάσει τους δικούς μας το τελευταίο διήμερο του Ομίλου, όταν θα παίξουν με την Φινλανδία βράδυ Τρίτης και με την Πολωνία απόγευμα Τετάρτης.

Στην Πόλη, πάλι, το καλεντάρι είναι απλωμένο και σπαρμένο με αρκετά ρεπό. Ακόμα και οι δύο ημιτελικοί θα διεξαχθούν σε …διαφορετικές μέρες, Πέμπτη και Παρασκευή, προφανώς για λόγους εισπρακτικούς.

Ελάχιστοι φίλαθλοι έχουν πια τη δυνατότητα ή τη διάθεση να πληρώσουν ταξίδι τριών εβδομάδων σε δύο διαφορετικές χώρες και ακόμα λιγότεροι ρισκάρουν δεκαήμερη εκδρομή στην ταραγμένη Τουρκία.

Για τη FIBA, βεβαίως, πέρα βρέχει. Όσοι δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι. Στο κάτω κάτω, το καλοκαίρι του 2018 είναι άδειο και επιτρέπει οικονομίες…

Τον αγώνα Ελλάδας-Ισλανδίας παρακολούθησαν περίπου 150 Έλληνες. Δεν είναι λίγοι, για τέτοια μέρα και τέτοιο ματς.

Σήμερα και αύριο αναμένονται εδώ στο Ελσίνκι δεκάδες άλλοι, οι οποίοι προσπέρασαν το τζούφιο εναρκτήριο διήμερο και σημάδεψαν ως ημερομηνία αιχμής το Σαββατοκύριακο των δύο ντέρμπι.

Γνωρίζω προσωπικά μεμονωμένους Έλληνες ταξιδιώτες που ξεκίνησαν από το Βανκούβερ, την Ολλανδία, τη Σουηδία και τα Εμιράτα.

Οι περισσότεροι, βέβαια, ονειρεύονταν να παρακολουθήσουν από κοντά τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, αλλά θα βολευτούν με Θανάση, όπως βολεύτηκε μια χαρά η Εθνική χθες.

Η ομάδα αξίζει στήριξης άσχετα με τα πρόσωπα και τις συγκυρίες. Αυτό παραμένει διαπραγμάτευτο.

Στην Πόλη, βέβαια, δεν θα πάει κανείς. Φοβούνται, όχι τόσο την τρομοκρατία, όσο το χουνέρι του 2010, όταν ξέμειναν να παρακολουθούν αγώνες ξένων ομάδων μετά τον πρόωρο αποκλεισμό της Εθνικής μετά το πρώτο νοκ-άουτ.

Το ίδιο συνέβη και το 2001 στην ίδια Πόλη και το 2014 στη Μαδρίτη και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, με σημείο ναδίρ το μνημειώδες στραπάτσο του 1999 στη Γαλλία.

Εάν όλα πάνε καλά, πάντως, μπορεί να έχουμε εκδρομείς της τελευταίας στιγμής για τις μάχες των μεταλλίων, 14 με 17 Σεπτεμβρίου!

Αν μη τι άλλο, τα ρεπό της τελικής φάσης και η κοντινή απόσταση επιτρέπουν σχέδια πάνω «στο φτερό».

Αλλά ας νικήσουμε πρώτα την Πολωνία και βλέπουμε. Μη την πάθουμε σαν τους Λιθουανούς και τους Γάλλους, που βρυχήθηκαν με σπασμένα δόντια.