Από το copy-paste στο copyright

Μοναδικές Στοιχηματικές Αποδόσεις, Άμεσες Αναλήψεις & Καλύτερη Εξυπηρέτηση (21+)!

Αν συμφωνήσουμε ότι ο περσινός Παναθηναϊκός που κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα, ήταν μια ομάδα που «χτίστηκε» με την μέθοδο του “copy –paste”, τότε ο φετινός θα είναι μια ομάδα που δημιουργείτε με τα “copyright” να ανήκουν στα στον προπονητή του, Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος αν μη τι άλλο θα έχει την ευκαιρία να βάλει τη δική του σφραγίδα και φυσικά να επωμιστεί περισσότερες ευθύνες αλλά και ακόμη περισσότερους επαίνους, αν τα πράγματα πάνε καλά.

Στην ουσία, η περσινή ομάδα, η οποία κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα και τερμάτισε 4η στην επίπονη κανονική περίοδο της νέας Euroleague, αλλά δεν κατάφερε να φτάσει στο πολυπόθητο final4, δημιουργήθηκε αντιγράφοντας και αγοράζοντας τα στοιχεία που της έλειπαν –με βασικότερο την αθλητικότητα- από ομάδες που την προηγούμενη χρονιά είχαν καταπλήξει την Ευρώπη με πολύ μικρό μπάτζετ (Λοκομοτιβ Κουμπάν και Μπασκόνια), συν την εμπειρία του Κέι Σι Ρίβερς.

Αυτή που ετοιμάζεται για να εμφανιστεί φέτος, έχει πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία θα κληθούν να δώσουν τις εξετάσεις τους, με βασικό κριτήριο αν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις ιδέες που ετοιμάζεται να καταθέσει ο Καταλανός τεχνικός. Αν, απ’ όλες μας ζητούσαν να ξεχωρίσουμε τις τέσσερις βασικότερες και υπό τη προϋπόθεση ότι οι επόμενες μέρες δεν θα προκύψει κάποια συνταρακτική έκπληξη που θα μας αναγκάσει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας, αυτές είναι:

Α. Η επιθυμία ενίσχυσης του ελληνικού κορμού και στοιχείου, όπως αποτυπώνεται από τη απόκτηση των Θανάση Αντετοκούνμπο, Όγκαστ, Μήτογλου, Βουγιούκα, αλλά και από το γερό μπάσιμο που έκανε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στις περιπτώσεις Μάντζαρη, Σλούκα, ανεξάρτητα αν ήταν εκ των προτέρων δύσκολο να τις ολοκληρώσει.

Β. Η κάλυψη μιας ζωτικής ανάγκης , που ήταν η απόκτηση ενός back up του Νικ Καλάθη, που να ξέρει την δουλειά, δηλαδή του Λούκας Λεκαβίτσιους.

Γ. Η, μέχρι στιγμής, αποφασιστικότητα που επιδείχθηκε στη διατήρηση του Κρις Σίνγκλετον, ο οποίος είναι ένας παίκτης-βαρόμετρο στον τρόπο που παίζεται το σύγχρονο μπάσκετ. αλλά και αποτελεί ένα μεγάλο κεγάλαιο που ακόμη δεν έχει κλείσει. Και

Δ. Η σαφώς πιο σφιχτή οικονομική διαχείριση, η οποία οδήγησε σε επιλογές Ντεντμον, Βουγιούκα, Λεκαβίτσιους, οι οποίοι έχουν χαμηλότερο κόστος από τους προκατόχους τους, αλλά εξασφαλίζουν μια κάλυψη για τη περίπτωση που χρειαστεί να γίνουν διορθωτικές κινήσεις. Άλλωστε είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί ένας ακόμη παίκτης στη ζώνη («2» ως «3»).

Σε πρώτη φάση είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσουμε πόσο επικίνδυνο , αλλά και αδόκιμο είναι να μπει κανείς στο τρυπάκι να κάνει συγκρίσεις αναζητώντας τον «αντί-» (αντί-Μπουρούση, αντί-Τζέιμς). Μήπως, η κατά γενική ομολογία πετυχημένη περσινή σεζόν, είχε κανέναν «αντι-Διαμαντίδη» και δεν το ξέρουμε; Υπάρχουν δουλειές που πρέπει να γίνουν στο γήπεδο και παίκτες που μπορούν να τις κάνουν ή όχι. Που έχουν νοοτροπία κι χαρακτήρα να ανταποκριθούν ή όχι.

Σε δεύτερη θα μου επιτρέψετε να αναπτύξω κάποιες προσωπικές εκτιμήσεις.

Η πιο σωστή κίνηση του καλοκαιριού (θα) είναι ο δανεισμός του Βασίλη Χαραλαμπόπoυλου (βλεπε : “Free Billy”). Παραμένει μοναδικός τρόπος να σωθεί ένα τεράστιο ταλέντο και μια μεγάλη επένδυση.

Οι νεοαποκτηθέντες παίκτες που μπορούν να αποκτηθούν «κλειδιά», πίσω από την τετράδα των μπροστάρηδων ( Καλάθης,Ρίβερς,Γκιστ, Σίνγκλετον) θεωρώ ότι θα είναι ο Λεκαβίτσιους και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο.Ο πρώτος γιατί αποκτήθηκε να παίξει έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Να έρχεται από τον πάγκο , για 15 λεπτά, να μπορεί να αλλάξει τον ρυθμό, να μην μουτρώσει αν δεν πάρει πάνω από τρία σουτ και φυσικά να δώσει ανάσες στον Νικ. Ο δεύτερος γιατί –να το θυμηθείτε- μετά τον Σίνγκλετον θα είναι εκείνος που θα κερδίζει τις περισσότερες διεκδικούμενες μπαλιές (κατοχές), θα βάζει το σώμα του και θα συμβάλει στην αύξηση της αμυντικής σκληρότητας, θα έρχεται από την βοήθεια για να καλύπτει και ευθύνες που δεν είναι αποκλειστικά δικές του και θα ενισχύσει τους πράσινους στον τομέα του (αμυντικού και επιθετικού) ριμπάουντ.

Κι εκείνος που θα είναι το μεγαλύτερο στοίχημα, λόγω της έλλειψης εμπειρίας του στο υψηλότερο επίπεδο, θα είναι ο Μάρκους Ντεντμον, ο οποίος είναι χαρισματικός εκτελεστής , αλλά όχι και τόσο φανατικός αμυντικός, μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Το καλό είναι ότι ο Νίκος Παππάς έχει αλλάξει επίπεδο, γενικώς.

Αν κάποιος μου ζητούσε να ποντάρω σε κάποιον από το ζευγάρι Μήτογλου-Όγκαστ, το μυαλό μου θα πήγαινε στον Κώστα. Αυτό που με κάνει περισσότερο επιφυλακτικό με τον Ζαχαρία, είναι οι φάσεις που τον έχω παρακολουθήσει να γυρίζει στο αμυντικό transition σε slow motion και η κακή εντύπωση που μου προκάλεσε ο τρόπος που έφυγε από την Τουρκική Ουσάκ, η οποία του έδωσε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία και την άφησε στα κρύα του λουτρού. Ακόμη κι αν ήταν απλήρωτος, αφενός δεν έφυγε για να πάει να παίξει πουθενά αλλού για να καλύψει τη ζημιά αλλά προτίμησε να κάθεται. Συν τοις άλλοις δεν τον λες και μια λύση μακρόπνοου ορίζοντα, αφού το συμβόλαιο που έχει υπογράψει είναι μονοετές και το μυαλό του είναι να μετακινηθεί το συντομότερο στο ΝΒΑ. Μεγάλο κίνητρο, αλλά και μεγάλη παγίδα αν δεν έχεις τη σωστή νοοτροπία να το κυνηγήσεις.