Ο Μάρκους κάνει τη γενιά

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος αναλύει το αγωνιστικό προφίλ του Ντενμον, με βάση το πνεύμα των φετινών μεταγραφών, που οδηγούν στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας ομάδας του προπονητή

Καθημερινά ειδικά στοιχήματα (21+).

Η περίπτωση του Μάρκους Ντένμον, είναι από εκείνες που ο καθένας τις βλέπει από την οπτική γωνία που τον βολεύει. Αλλά και στην  κάθε  “οπτική που τον βολεύει”, πρέπει να ξέρει ότι υπάρχει κι ο αντίλογος.

Για παράδειγμα, σε όποιους γκρινιάζουν γιατί περίμεναν μια μεταγραφή (λέμε τώρα) αεροδρομίου, ή έστω ονόματος από το ράφι της Euroleague, υπάρχει και η αποστομωτική απάντηση:  μα καλά εσείς δεν  είστε που κατακεραυνώνατε εκείνους που δεν είχαν καταφέρει να διακρίνουν πόσο καλός παίκτης ήταν ο Μάικ Τζέιμς όταν έπαιζε  ακόμη στον Κολοσσό  και ήταν μπροστά στα πόδια σας, ή  πόσο μεγάλες προδιαγραφές είχε ο Κρις Σίνγκλετον όταν τον είχαν προτείνει, πριν 2 χρόνια με 250 χιλιάρικα; Έπρεπε ο ένας να πάει στην Λαμποράλ και ο άλλος στην Λοκομοτίβ Κουμπάν για να πειστείτε ότι μπορούν να σταθούν στο ψηλότερο επίπεδο;

Ε, λοιπόν σε αυτό το μήκος κύματος φαίνεται ότι κινήθηκε ο Τσάβι Πασκουάλ και κατ' επέκταση ο Παναθηναϊκός , αναζητώντας  όχι απλά τον διάδοχο, αλλά έναν νέο Μάικ Τζέιμς. Και μάλιστα, με το πλεονέκτημα ότι ο Ντένμον έχει  γεμάτο βιογραφικό, ξεκινώντας από τα χρόνια του Κολεγίου στο Μιζούρι, συνεχίζοντας με την επιλογή του στο νούμερο νούμερο 59 του ντραφτ το 2012 από τους Σπερς και φτάνοντας μέχρι  την θητεία του σε ευρωπαϊκές ομάδες της μεσαίας  τάξης, όπως η   Σαλόν (Γαλλία), η Τόφας (Τουρκία), η Μπρίντιζι (Ιταλία), η Ίνστανμπουλ (Τουρκία) και  τελευταία η Γκαζιαντέπ (Τουρκία).

Είναι προφανές, ότι το βασικό του χαρακτηριστικό είναι η επιθετική του ικανότητα. Είναι εξίσου σημαντικό ότι μπορεί να εκτελέσει μετά από ντρίπλα και στο ανοικτό  γήπεδο, αλλά και στο set παιχνίδι. Τα καταφέρνει πολύ καλά στο «ένας εναντίον ενός» , αν  και είναι από εκείνους που δεν χρειάζονται συνέχεια την μπάλα στα χέρια τους για να απειλήσουν. Μπορεί να περιμένει την κατάλληλη στιγμή.

Είναι κάτι παραπάνω από συμπαθητικός πασέρ (4.2 ασίστ) . Έχει αναπτύξει αυτή την ικανότητα, κυρίως ως εξέλιξη των επιλογών του από την στιγμή που η αντίπαλη άμυνα τον φοβάται και πέφτει πάνω του. Δεν είναι από εκείνους που  έχουν την οργάνωση στο αίμα τους. Συνεπώς είναι “δυο”,  όμως  επικουρικά και κάτω από ειδικές προϋποθέσεις, μπορεί να παίξει και στον “άσο”. Το θετικό είναι ότι με την παρουσία του Λεκαβίτσιους , πίσω από τον Καλάθη, ίσως να μην χρειαστεί και τόσο πολύ και τόσο απεγνωσμένα να κάνει τον πλέι μέικερ.

Συμμετέχει με επάρκεια στα ριμπάουντ ,  θέλει λίγη παρακίνηση στην άμυνα, αλλά αυτό μπορεί να μην είναι και μεγάλο πρόβλημα. Αφενός γιατί ο Πασκουάλ έχει βοηθήσει στο παρελθόν πολλούς  παίκτες που δεν φημίζονταν για τις αμυντικές τους ικανότητες να συμμετέχουν στις ομάδες του που  σε γενικές γραμμές αμύνονταν πολύ καλά. Τελευταίο αντίστοιχο παράδειγμα  είναι ο Γκάμπριελ.

Με δεδομένο ότι η άμυνα είναι , πρώτα και πάνω από όλα επιθυμία, ειδικά για τους παίκτες με αυτά τα προσόντα,  είναι ίσως πιο εύκολο να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να δώσουν έμφαση και σε αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού για να εξελιχθούν, για τον απλούστατο λόγο ότι μπορούν να το κάνουν.

Ο Ντένμον, εκ των πραγμάτων έχει στα χέρια του την μεγάλη ευκαιρία να αλλάξει (αγωνιστικό και οικονομικό) επίπεδο.  Από τα λεγόμενα του Στέφανου Δέδα, του προπονητή του στην Γκαζιάντεμπ, είναι ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος που μπορεί χρησιμοποιήσει ως κινητήρια δύναμη το κίνητρο και την φιλοδοξία. Είναι σε πολύ καλή ηλικία (27 ετών) για να το κάνει. Επίσης, οι παλιοί του συμπαίκτες έχουν να λένε για την νοοτροπία του. Τον παρουσιάζουν ως καλό συμπαίκτη”, παρότι επρόκειτο για τον πρώτο σκόρερ της ομάδας.  Ως εκ τούτου, δείχνει ότι είναι πιο εύπλαστος από άλλους κι αυτό δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις παρά πλεονέκτημα αν μιλάμε για έναν παίκτη που είναι απαραίτητο να γίνει «εργαλείο» σε μια ομάδα που θα είναι του προπονητή.  Αυτά είναι βασικά χαρακτηριστικά πάνω στα οποία καλείται να δουλέψει και ο ίδιος αλλά και η νέα του ομάδα για να ωφεληθούν και οι δυο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί να αποδειχθεί λυτρωτικό ότι δεν έχει κανένα μεγάλο όνομα  να δικαιώσει ή ένα ακριβό  συμβόλαιο να σηκώσει.  Είναι μεταγραφή του τύπου «ο άντρας (πρέπει να ) κάνει την γενιά και όχι η γενιά τον άντρα». Οι 500 χιλιάδες ετησίως είναι ένα κανονικό ποσό που δεν μεταβάλλεται σε βάρος, για κανέναν από τους δυο συμβαλλόμενους.

 Επιπλέον, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες κινήσεις, οι οποίες κινούνται σε διαφορετικό πνεύμα από τις περσινές (τότε οι «πράσινοι» αγόρασαν εμπειρία) έχει ήδη  εξοικονομηθεί σημαντικό ποσό σε σχέση με το περσινό μπάτζετ και συνεπώς υπάρχει μια σχετική ελευθερία κινήσεων για τις τελευταίες επιλογές ή όποιες διορθωτικές μπορεί να χρειαστούν. Είναι επίσης θετικό ότι το όνομα του δεν προκάλεσε «σεισμό», γιατί  κανείς δεν μπορεί να αρχίσει από τώρα να παραγγέλνει … ραφτικά για το έβδομο.  

Best of internet