Free Billy

Παίξε νόμιμα στοίχημα από υπολογιστή ή κινητό με μεγάλες αποδόσεις (21+).

Η ευφορία που προκάλεσε στον Παναθηναϊκό το νταμπλ και ειδικότερα ο τρόπος που κατακτήθηκε και η δεδηλωμένη επιθυμία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να ενισχύσει τον ελληνικό κορμό, του προσφέρει ταυτόχρονα μια χρυσή ευκαιρία: να εξετάσει με άλλο μάτι, με μεγαλύτερη ηρεμία, σύνεση και λογική την περίπτωση του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. Ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα, αν όχι το μεγαλύτερο, της γενιάς του κι ένα από τα μεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια που όμως χρειάζεται μια σωστή διαχείριση για αξιοποιηθεί και να αποφέρει τα προσδοκώμενα κέρδη.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν με την απόκτησή του και οι ευθύνες που φορτώθηκε στις πλάτες του προκειμένου να εξυπηρετήσει τις επικοινωνιακές ανάγκες του κλαμπ, είναι αντιστρόφως ανάλογες με τις δυνατότητες που του προσφέρονται να εξελιχθεί και να διεκδικήσει την θέση που μπορεί στο μπασκετικό χρηματιστήριο.

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, αν εξαιρέσει κανείς τις οικονομικές προϋποθέσεις, οι οποίες (προς το παρόν) δεν εναρμονίζονται με τις αγωνιστικές, ο Βασίλης όχι μόνο δεν έχει αποκτήσει κάποιο αβαντάζ σε σχέση με τους συνομηλίκους του, αλλά έχει να καλύψει ένα δραματικό χάντικαπ.

Πολλές φορές, δεν χρειάζεται να μιλήσεις με κάποιο παίκτη για να (προσπαθήσεις να) νιώσεις τι κουβαλάει μέσα του. Το διακρίνεις στο βλέμμα του, τις εκφράσεις του, τη γλώσσα του σώματός του. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά τα δικά μου μάτια δεν διακρίνουν έναν ευτυχισμένο 20χρονο, γεμάτο αυτοπεποίθηση , έτοιμο να πιάσει την πέτρα και θα την στύψει. Αλλά έναν ευαίσθητο, εσωστρεφή και προβληματισμένο νεαρό, που ψάχνει την ταυτότητά του. Θα ήταν γι αυτόν πλεονέκτημα αν ήταν σκληρόπετσος, αλλά από χιλιόμετρα μακριά δείχνει ότι δεν είναι.

Μια απλοϊκή εξήγηση που μπορεί να δώσει, ένας απλός παρατηρητής, είναι ότι προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στους ύμνους που συνοδεύουν τις καλοκαιρινές εμφανίσεις του με τις Εθνικές ομάδες και την επίμονη αναζήτηση ενός ρόλου που θα τον βοηθήσει να «ανθίσει» και στον Παναθηναϊκό.

Με τόσους προπονητές που έχουν αλλάξει οι «πράσινοι» τα τελευταία χρόνια, είναι στιγμές που νιώθεις ότι ο Βασίλης χρησιμοποιείται ως «πειραματόζωο». Ο καθένας (κόουτς) έχει την δική του άποψη για τον τρόπο που μπορεί να τον βοηθήσει να εξελιχθεί, στο μέτρο που του επιτρέπει και η αφόρητη πίεση που του ασκείται να οδηγήσει ταυτόχρονα την ομάδα σε τίτλους. Ξεκινώντας από τον χρόνο χρησιμοποίησής του και φτάνοντας μέχρι και την θέση.

Με αυτά και με εκείνα, δεν μιλάμε πια για ένα 16χρονο παιδί, αλλά για έναν παίκτη 20 ετών, δηλαδή στην πιο κρίσιμη καμπή του. Στο κατώφλι που σε πολλές περιπτώσεις ξεχωρίζεις ποιος είναι έτοιμος να εκτοξευθεί και ποιος να μείνει πίσω με κίνδυνο να χαθεί. Πλησιάζει, αν δεν έχει περάσει, η ώρα που είναι απαραίτητο να ξεφύγει από την κατηγορία του «ταλέντου» και να μπει στην κατηγορία των «κανονικών παικτών», δηλαδή αυτών που κρίνονται αυστηρά και μόνο με βάση αυτά που προσφέρουν την ώρα της μάχης.

Στο δια ταύτα, δεν χρειάζεται να είσαι γκουρού του μπάσκετ για να ισχυριστείς ότι τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο Χαραλαμπόπουλος έχει ανάγκη να παίξει για να μη μαραζώσει. Να αποκτήσει τη δυνατότητα να νιώσει βασικός, να αναλάβει ευθύνες, να κερδίσει ή να χάσει ματς και στο φινάλε να αποδείξει στην πράξη και όχι στην θεωρία, τι μπορεί να κάνει. Στο παρελθόν έχουμε δει εξίσου σπουδαία ταλέντα να μην έχουν ανάλογη εξέλιξη. Στην καλύτερη περίπτωση καταστράφηκαν εξαιτίας των δικών τους λαθών. Στην χειρότερη από τον λάθος τρόπο που τους διαχειρίστηκαν.

Με δεδομένο λοιπόν ότι ήδη ο Παναθηναϊκός έχει ενδιαφερθεί , για τον Στράτο Περπέρογλου (ή τον όποιο Περπέρογλου) και ότι ο Κέι Σι Ρίβερς είναι ο βασικός στο «τρία», μήπως είναι η ώρα για την μεγάλη απόφαση: να δώσει τον Βασίλη δανεικό για να του ανοίξει ένα μονοπάτι προς το μέλλον; Μη ξεχνάμε ότι και ο Πρίντεζης, την μεγαλύτερη πρόοδο την σημείωσε στα 21 του, όταν πήγε για ένα χρόνο στην Ολίμπια Λάρισας και υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Μπαρτζώκα έπεισε τον Ολυμπιακό ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω του. Το ίδιο πάνω-κάτω συνέβη και τον Κώστα Σλούκα, ο οποίος πήρε οξυγόνο φορώντας την φανέλα του Άρη.

Μια τέτοια κίνηση μοιάζει μονόδρομος. Όχι μόνο γιατί θα προσφέρει στον παίκτη την ευκαιρία να δείξει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος, αλλά και γιατί ταυτόχρονα θα του στερήσει και το άλλοθι που θα μπορούσε να μεταχειριστεί μετά από πολλά χρόνια, αν (χτύπα ξύλο) τα πράγματα δεν του πάνε όπως τα ονειρεύτηκε. Και του χρόνου εδώ είμαστε.