Το χρυσό ήταν το… εύκολο

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η 14η Ιουνίου του 1987, ήταν, είναι και θα παραμείνει μια ημερομηνία ορόσημο. Σπάνια, μια αθλητική επιτυχία, όπως η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική ομάδα μπάσκετ, έχει ασκήσει τόσο μεγάλη επιρροή, σε ένα ολόκληρο έθνος. Επιρροή, όχι μόνο σε αθλητικό επίπεδο, αλλά και σε κοινωνικό, πολιτιστικό, πνευματικό, ψυχολογικό, πολιτικό και συναισθηματικό . Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε όλα αυτά που επί 30 χρόνια , κάθε τέτοια μέρα, συνειδητοποιούμε ξανά και ξανά, ανασύροντας εκείνες τις μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα και έφτασαν στο σημείο να συνιστούν για τον καθένα (μας) σημείο αναφοράς. Είτε επηρέασαν καθοριστικά την μετέπειτα ζωή του, είτε γιατί τον εφοδίασαν με μια τόσο δραστική εμπειρία.

Εκτός από την ευκαιρία να ξεσπάσουμε, να πιστέψουμε ότι μπορούμε , να νιώσουμε σημαντικοί και όλα όσα φαντάζομαι ότι τα έχουμε αναλύσει –επαρκώς ή όχι δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία- μέσα σε αυτά τα χρόνια, προέκυψαν και κάποια παράπλευρα συμπεράσματα, τα οποία –τις περισσότερες φορές- διστάζουμε να αγγίζουμε για να μη χαλάσουμε το εορταστικό κλίμα της επετείου.

Κι επειδή ο καθένας μας έχει και τη δυνατότητα, αλλά και το δικαίωμα να βλέπει τα πράγματα από την δική του οπτική γωνία, η οποία ενδεχομένως να μη συμφωνεί με του διπλανού του, επιτρέψτε μου να βάλω δυο βασικές παραμέτρους της προσωπικής μου προσέγγισης.

Η πρώτη εκπορεύεται από την γνώση , όσων εκείνες τις ημέρες είχαμε την δημοσιογραφική ιδιότητα, η οποία ενισχύεται και από τις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών, με πιο πρόσφατη εκείνη του Παναγιώτη Φασούλα στην συνέντευξη που έδωσε στον Νίκο Παπαδογιάννη, ότι τα μέλη εκείνης της λαμπρής ομάδας , εκτός γηπέδου, δεν είχαν δα και τόσο ειδυλλιακές προσωπικές σχέσεις. Και ειδικά το κορυφαίο δίδυμο Γκάλη-Γιαννάκη. Μπορεί στο γήπεδο , την ώρα της προπόνησης και του αγώνα, να μεγαλουργούσε, είτε με την φανέλα του Άρη, είτε με την φανέλα της Εθνικής, αλλά στο υπόλοιπο διάστημα απλά συμβίωνε. Αν θυμάμαι καλά, σε μια παλαιότερη δήλωσή του και ο Νίκος Φιλίππου επιβεβαίωσε ότι στην καθημερινότητα , σπάνια αντάλλασαν κουβέντες. Πάνω στο βάθρο είχαν την πιο ζεστή και εγκάρδια προσωπική επαφή τους. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτή η διάσταση καλό θα ήταν να παραμείνει κρυφή ή να υποβαθμιστεί μπρος στο μεγαλείο εκείνου του έπους. Φρονώ ότι θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Γιατί θεωρώ ότι είναι το πιο χρήσιμο μήνυμα που μπορεί να στείλει αυτή η μορφή (προσωπικής ) σχέσης των δυο κορυφαίων, για να διδάξει έναν λαό ο οποίος στο διηνεκές , επιμένει να αντιδρά και να αποφασίζει με κύριο γνώμονα το συναίσθημα. Δηλαδή ποιόν συμπαθεί και ποιόν όχι. Ποιος του αρέσει και ποιος όχι. Κι όχι ποιος πραγματικά κάνει για την δουλειά. Το μήνυμα αυτό συμπυκνώνεται στην φράση: το να σε εμπιστεύονται, είναι μεγαλύτερη φιλοφρόνηση από το να σε αγαπούν. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη εμπιστοσύνης από εκείνη που ανέπτυξαν παίζοντας για έναν κοινό στόχο, ο Γκάλης και ο Γιαννάκης, ειδικά με τον τρόπο που συνεργάζονταν για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους;

Η δεύτερη, έχει να κάνει με τα όσα βιώνουμε τα χρόνια που ακολούθησαν τον θρίαμβο. Αφορά την περίφημη «αρρώστια του Εγώ» για την οποία έχει γράψει με πολύ παραστατικό τρόπο , ο Πατ Ράιλι, στο βιβλίο «Ο νικητής μέσα σου». Λέει ο Ράϊλι: « είναι η αρρώστια που προσβάλει τα μέλη μιας ομάδας που συμμετέχουν σε μια μεγάλη επιτυχία. Κάποιος που έχει συνεισφέρει το 20%, αισθάνεται ότι πρέπει να εισπράξει το 70% , όταν έρχεται η ώρα της ανταμοιβής και δεν εννοούμε μόνο της υλικής. Τα πολλά και μεγάλα «ΕΓΩ» , προφανώς είναι εκείνα που στο διάβα του χρόνου έχουν αλλοιώσει τις σχέσεις όσων συμμετείχαν καθοριστικά για να ζήσουμε ό,τι ζήσαμε το βράδυ της 14ης Ιουνίου του 1987 και έκτοτε. Γι αυτό και έκτοτε, κάθε φορά που έρχεται η ώρα να το γιορτάσουμε και να το τιμήσουμε , φεύγουμε με μια πικρή γεύση στα χείλη.

Μήπως το να κατακτήσουμε εκείνο το χρυσό μετάλλιο, που έφερε πραγματική κοσμογονία στο μπάσκετ, ήταν τελικά πιο εύκολο από το μα μαζευτούμε όλοι μαζί και να υψώσουμε το ποτήρι, Ομοσπονδία, προπονητές και παίκτες; Ο καθένας, ας αναλογιστεί τις ευθύνες του.