Και ποιος να την πάρει;

Ο δεύτερος τελικός στο ΣΕΦ και τρίτος της σειράς, λες και ήταν βγαλμένος με καρμπόν με τον πρώτο. Και στην εξέλιξη και στο φινάλε.Ο Παναθηναϊκός Superfoods, είχε τον έλεγχο του ματς για 35 λεπτά, στο τελευταίο 5λεπτο κατάπιε θάλασσα. Κι έφυγε από το παρκέ ηττημένος. Άλλη μια, ακόμη πιο μεγάλη ευκαιρία για break” , που χάθηκε. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Δεν είναι τυχαίο γιατί, όσο περίεργο κι αν ακούγεται,ο Παναθηναϊκός, στην συντριπτική πλειοψηφία του ματς καταφέρνει να έχει μεγαλύτερη ποικιλία στο παιχνίδι του και να καταθέτει στο παρκέ περισσότερες ιδέες από τον αντίπαλο. Όμως στο τέλος,περισσότερο φαίνεται να τον προδίδει ο ευάλωτος χαρακτήρας του, παρά το αγωνιστικό (μη) πλάνο του. Ή για να το τοποθετήσουμε σε μια πιο δίκαιη βάση, μιλάνε πιο αποφασιστικά οι προσωπικότητες και η αυτοπεποίθηση του Ολυμπιακού. Αυτή τη φορά, πιο μπροστά από τον κυρίαρχο Μιλουντίνοφ (4/4 κρίσιμες βολές), να προβάλουν οι καθοριστικές άμυνες του Παπανικολάου, που θύμισαν Σιγάλα στο ντουζένια του.

Η ήττα αυτή όμως τον πόνεσε περισσότερο (τον Παναθηναϊκό) γιατί ήταν που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί και να υπερασπιστεί μια σημαντική διαφορά 10 πόντων (58-48), η οποία, υπό άλλες συνθήκες, θα πίστευε κανείς ότι θα αρκούσε για να κόψει τα πόδια του αντιπάλου.

Από το 48-58 (35’) και μετά οι παίκτες του «τριφυλλιού» έκαναν δυο φορές βήματα (Γκιστ , Σίγκλετον), είχαν 0/2 βολές (Ρίβερς), ένα χαμένο lay up( Τζέιμς) και ένα άστοχο τρίποντο (Τζέιμς) στην προσπάθειά τους να αρπάξουν την νίκη όταν είδαν ότι άρχισε να τους γλιστρά μέσα από τα χέρια τους.

Τα βήματα και οι χαμένες βολές είναι λάθη που χρεώνονται στους παίκτες, όχι στον Πασκουάλ.

Από εκεί και πέρα αναπτύχθηκε μια σπέκουλα για το αν υπήρχε σύστημα στις ουσιαστικά τρεις καθοριστικές επιθέσεις, που ξεκίνησαν και τελείωσαν από τα χέρια του Τζέιμς. Η πρώτη ερώτηση που θα μπορούσε να κάνει κανείς είναι ότι από την στιγμή που ο Μπουρούσης, ο μοναδικός παίκτης που μπορεί να πάρει την μπάλα στο low post ήταν τραυματίας και δεν έπαιξε στο τελευταίο 15λεπτο, ποιος άλλος θα έπρεπε να την πάρει; Σε αυτές τις περιπτώσεις , με την βεβαιότητα που προσφέρει το τελικό αποτέλεσμα μπορούσαμε κάλλιστα να παίξουμε την κολοκυθιά και άκρη να μην βγάλουμε. Ο Καλάθης, μάλλον όχι. Ό Ρίβερς, νωρίτερα είχε χάσει τις βολές. Ο Παππάς δεν ήταν στο παρκέ , ούτε στην μέρα του. Οι Γκιστ και Σίνγλετον νωρίτερα, που η πίεση ήταν μικρότερη, είχαν κάνει βήματα. Τουλάχιστον ο Τζέιμς είχε «καθαρίσει» τρία ματς της φετινής Euroleague με ατομικές προσπάθειες στα τελευταία δευτερόλεπτα.

Η δεύτερη ερώτηση είναι αν υπήρχε κάποιο σχέδιο από τον προπονητή του Παναθηναϊκού γι αυτές τις καθοριστικές επιθέσεις. Βλέποντας αργότερα (στο βίντεο) το πινακάνι του, προφανώς και κάτι είχε σχεδιάσει, που ανατράπηκε από την έμπνευση του Καλάθη να πασάρει απ’ ευθείας στον Τζέιμς κάτω από το καλάθι. Εκείνος ξαφνιάστηκε και απέτυχε να σκοράρει από κάτω.

Ωστόσο, όσο κι αν ψάξουμε στην πρόσφατη αλλά και στην πιο μακρινή ιστορία των τελικών –σε όλα τα επίπεδα- όλο και περισσότερο έδαφος κερδίζει η διαπίστωση ότι τα ματς που κρίνονται στο ένα σουτ, κρίνονται από τους παίκτες, την προσωπικότητά τους, τις αποφάσεις τους και ενίοτε από την τύχη ή ακόμη και από την διαιτησία. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που έχουν «μιλήσει» τα σχέδια του προπονητή.

Δηλαδή στα δυο περσινά νικητήρια τρίποντα του Σπανούλη στο ΟΑΚΑ, ο Ολυμπιακός έκανε κάποιο σύστημα; Η Παρτίζαν του Ομπράντοβιτς στον τελικό του 1992 έκανε συγκεκριμένο σύστημα για να πετύχει το νικητήριο τρίποντο ο Τζόρτζεβιτς; Το 2009 στον τελικό του Βερολίνου, αν ήταν λίγο πιο τυχερός ο Σισκάουσκας, θα συζητάγαμε τώρα για την σοφή απόφαση του Ομπράντοβιτς (αφού πρώτα ρώτησε τους παίκτες του) να παίξουν άμυνα; Ή μήπως το 2012 στην Πόλη, η πάσα του Σπανούλη στον Πρίντεζη και το πεταχτάρι, μετά τις χαμένες βολές του Σισκάουσκας, ήταν μετά από συγκεκριμένες οδηγίες του Ίβκοβιτς;

Με την αποχώρηση του Διαμαντίδη , ο Παναθηναϊκός έχασε τον παίκτη που μπορεί να αποφασίσει με καθαρό μυαλό όταν η μπάλα καίει και τα δευτερόλεπτα κυλούν. Δεν είναι εύκολο να βρει. Άλλωστε, ακόμη και ο Ομπράντοβιτς είχε παραδεχθεί πως «νιώθω ήσυχος, γιατί στα δύσκολα έχω στο παρκέ αυτόν με το «13» που τα κάνει όλα σωστά».

Πάντως, το χειρότερο απ’ όλα, για τους «πράσινους», ήταν ότι μόλις σχηματίστηκε η διαφορά των 10 πόντων, κανείς δεν πίστεψε ότι το ματς είχε κριθεί υπέρ τους.Αφενός γιατί ο Ολυμπιακός είναι διαπιστωμένα σκληρό καρύδι, με παίκτες γεμάτους αυτοπεποίθηση, που έπαιζαν μπροστά στο κοινό τους το οποίο τους υποστήριξε. Ούτε τρόμαξε, ούτε απογοητεύτηκε. Και από την άλλη,γιατί οι ίδιοι,φέτος είναι τόσο ασταθείς κι έχουν επινοήσει τόσους τρόπους για να κάνουν τα ματς ντέρμπι που αυτόματα αυθυποβλήθηκαν κι έγιναν νευρικοί και ανυπόμονοι. Αυτός που δείχνει ότι φοβάται να νικήσει είναι γιατί στην πραγματικότητα φοβάται να χάσει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πιο επώδυνα καλάθια που δέχθηκε η ομάδα του Πασκουάλ, ήταν τα δυο σερί τρίποντα, του Μάντζαρη και του Σπανούλη,τα οποία μέσα σε 20 δευτερόλεπτα κατέβασαν την χρονική διάρκεια της διαφοράς κάτω από το ψυχολογικό όριο που θα μπορούσε να δημιουργήσει αυξημένο άγχος σε έναν γηπεδούχο, που από την εξέδρα δεν εισέπραττε γκρίνια και αμφισβήτηση. Οι 4 πόντοι δεν είναι δα και κανένα βουνό με +4 λεπτά να απομένουν.

Ο Πασκουάλ δεν δικαιώθηκε για την ζώνη προσαρμογής πάνω στον Σπανούλη που εφάρμοσε στο πρώτο ημίχρονο γιατί αυτή περισσότερο μπέρδεψε την ομάδα του παρά τον απέναντι. Και επιπλέον γιατί συνεχίζει να παίζει με την φωτιά, όσες φορές στέλνει δεύτερο παίκτη (κυρίως κοντό από την δυνατή πλευρά) πάνω στον Πρίντεζη, επιτρέποντας στον Ολυμπιακό να ξεκινάει μια περιστροφή της μπάλας με τρεις καλούς σουτέρ να αποφασίζουν ποιος είναι αυτός που θα σουτάρει ξεμαρκάριστος. Οι Μάντζαρης και Σπανούλης ήταν πάλι άστοχοι, αλλά τα δυο κρίσιμα τα έβαλαν.

Το ματς της Πέμπτης, ούτως ή άλλως έχει ενδιαφέρον , γιατί μπαίνουμε σε διαδικασία “match ball”. Είναι σημαντικό να δούμε πόσο σοβαρά είναι τα προβλήματα του Μπουρούση (από την μία) και του Γκριν(από την άλλη), γιατί πλέον η κόπωση λειτουργεί αθροιστικά. Πάλι ο Παναθηναϊκός έχει την πίεση , αλλά και την δοκιμασία να αντέξει τις χαμένες ευκαιρίες. Γιατί ανέκαθεν έλεγαν ότι «οι παρ’ολίγον νίκες είναι οι χειρότερες ήττες».