Τα καλύτερά μας χρόνια...

Η εκδήλωση μόλις που είχε αρχίσει...

Δύο θέσεις πιο μπροστά από εμένα είχαν καθίσει τρεις παίκτες που φόρεσαν, ίδρωσαν, μάτωσαν και τίμησαν με το παραπάνω τη φανέλα της Εθνικής ομάδας. Τρεις παίκτες που αποτέλεσαν τη συνέχεια του ελληνικού μπάσκετ, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους πραγματικούς «μύθους» του '87: «Αν δεν ήταν αυτοί εκεί, εμείς δεν θα παίζαμε μπάσκετ...» ήταν η ατάκα που ψιθύρισε ο Θοδωρής Παπαλουκάς στους Μιχάλη Κακιούζη και Γιάννη Καλαμπόκη δείχνοντας με το δάχτυλό του τα τιμώμενα πρόσωπα. Οι δύο πρώτοι ήταν εκείνοι που επανέφεραν την «επίσημη αγαπημένη» στην κορυφή της Ευρώπης, ενώ ο νυν πρόεδρος του ΠΣΑΚ, εκείνος που φόρεσε για τελευταία φορά στο λαιμό του ένα μετάλλιο με τα γαλανόλευκα χρώματα.

Πόσο μα πόσο δίκιο είχε δίκιο ο Θοδωρής. Και σας το λέω που είμαι συνομήλικός τους. Τότε, όλα τα 10χρονα, 12χρονα πιτσιρίκια πήραμε μια μπάλα μπάσκετ στα χέρια μας και ξεχυνόμασταν στους δρόμους για να μιμηθούμε τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φάνη και τα υπόλοιπα παιδιά. Κάποιοι είχαν το ταλέντο να παίξουν και να πρωταγωνιστήσουν. Και αυτό -πάντα- σε συνδυασμό με τη σκληρή δουλειά. Κάποιοι άλλοι προσπάθησαν να υπηρετήσουν την πορτοκαλί μπάλα από διαφορετικό μετερίζι. Οι κοινός παρονομαστής ωστόσο ήταν ένας.

Εκείνη η ομάδα που κάποιοι εξ ημών είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε και δια ζώσης από τις εξέδρες του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας τον Ιούνη του '87, κατάφερε να βάλει το μπάσκετ στην καθημερινότητα των Ελλήνων. Να γίνει... τρόπος ζωής, να ανοίξει ορίζοντες και να δώσει δουλειά σε πολλούς ανθρώπους από διάφορα πόστα! Άλλωστε ο Βασίλης Σκουντής που παρουσίασε με τεράστια επιτυχία τη λαμπερή και άκρως συγκινησιακή εκδήλωση, το είπε: «Πολλοί βγάλαμε το ευ ζην μας...» Και έτσι είναι.

Το να βλέπεις αυτούς τους παίκτες μαζεμένους ξανά και να μιλούν για τα όσα έζησαν πριν από 30 χρόνια σαν να ήταν χθες, μόνο αποσβολωμένος μένεις και απλά τους... ακούς με προσοχή και ευλάβεια. Τα πειράγματα μεταξύ τους, τα «θυμάσαι τότε» ο ένας στον άλλον και τα βλέμματα όλων «καρφωμένα» στο video wall όπου παιζόταν ο μεγάλος τελικός με τη Σοβιετική Ένωση. Ακόμα και τώρα, ύστερα από τρεις δεκαετίες, έδειχναν στην οθόνη και σχολίαζαν μεταξύ τους τις φάσεις. Θυμήθηκαν τα παρατσούκλια τους. Τις πλάκες που έκαναν. Τα καψώνια του Σισμανίδη. Την προετοιμασία. Όλα όσα έζησαν μέχρι την κορύφωση της 14ης Ιουνίου, την -για πολλούς- «Άγια Νύχτα» του ελληνικού μπάσκετ.

Μα πώς διάολο να ξεχαστούν όλα αυτά; Ούτε στον αιώνα τον άπαντα! Και όχι τίποτε άλλο, αλλά οι παλμοί ανέβαιναν και πάλι τη στιγμή που στην οθόνη έδειχνε τον Λιβέρη Ανδρίτσο να ετοιμάζεται να στείλει το ματς στην παράταση ή όταν ο Αργύρης Καμπούρης έπαιρνε τη μπάλα για τις πιο «χρυσές» βολές στην ιστορία του αθλήματος στη χώρα μας. Πραγματικά, σαν να ήταν χθες...

Φυσικά η ανατριχίλα ήταν ακόμα πιο έντονη, όταν άκουγες τους ήχους του «Eye of the tiger ή του «Final Countdown» να πλημμυρίζει την αίθουσα. Βέβαια υπήρχαν και μικρά παιδιά, από τις ακαδημίες ομάδων όπως του Μίλωνα, του Πανιωνίου, του Αμύντα, του Πρωτέα Βούλας, του Π. Φαλήρου κ.α., τα οποία ούτε γνώριζαν, αλλά ούτε και ήξεραν καλά-καλά ποιους ανθρώπους είχαν απέναντί τους: «Αμάν πια, πάλι το ίδιο βαρετό τραγούδι;» ακούστηκε από μια μερικά πιτσιρικάδων. Το... εγκεφαλικό το ίδιο! Όμως, εντάξει. Δικαιολογούνται τα παιδιά, τα οποία περίμεναν και ρωτούσαν για το αν θα έρθει ο Αντετοκούνμπο ή ο Πρίντεζης! Θα έρθει και η σειρά τους να τιμηθούν ύστερα από κάποια χρόνια, αφού ετοιμάζονται και εκείνοι να προσφέρουν ανάλογες χαρές στους Έλληνες φιλάθλους.

Όμως κακά τα ψέμματα. Ό,τι κι αν γίνει στο μέλλον, όσες επιτυχίες και αν έχουμε, η ομάδα του 1987 και ο μεγάλος άθλος του Eurobasket της Αθήνας έβαλε τα θεμέλια για να υπάρχει... ελληνικό μπάσκετ!

Ήταν, είναι και θα είναι τα καλύτερα μας χρόνια...