Το φεστιβάλ της αγάπης

«Οι τελικοί της περσινής σεζόν άφησαν σπουδαία παρακαταθήκη τόσο για τη φετινή όσο και για την επόμενη σεζόν», δήλωσε λίγο πριν τους πρώτους τελικούς τηυς θητείας του στην προεδρία του ΕΣΑΚΕ ο φίλος Βαγγέλης Γαλατσόπουλος.

«Ήταν», πρόσθεσε, «οι πιο συναρπαστικοί τελικοί που έχουν γίνει στην ιστορία, ενώ το πιο σημαντικό ήταν ότι οι ηττημένοι έδωσαν συγχαρητήρια στους νικητές και πάρα το γεγονός ότι είχαμε τρεις εκτός έδρας νίκες δεν συνέβη το παραμικρό. Πρέπει να διαφυλάξουμε αυτή τη παρακαταθήκη και να ζήσουμε ανάλογες στιγμές και φέτος».

Live Στοίχημα σε NBA & Bundesliga με Live Stream στη Novibet (21+).

Δεν γνωρίζω σε ποιον ακριβώς πλανήτη συνέβησαν όλα αυτά, θυμάμαι όμως να καταγράφω σε ένα κείμενα όλα τα παρατράγουδα της περυσινής περιόδου και να τα κάνω μπλάστρι σε όποιον μου μιλούσε για φεστιβάλ φιλίας, συναδέλφωσης και ευγενούς άμιλλας.

Για να μη τα ξαναγράφω από την αρχή και κουράζω τα χεράκια μου άδικα, επιστρατεύω το ευλογημένο copy/paste και τα ξαναφέρνω στην επιφάνεια, από το σχόλιο της 1^ης Ιουνίου 2016. Η …παρακαταθήκη που λέγαμε:

* Υπήρξε ή δεν υπήρξε τσουνάμι χυδαιότητας και στα τέσσερα γήπεδα; Υβρίστηκαν εν χορώ μανάδες, σύζυγοι και οικογένειες, ναι ή όχι; Ενορχήστρωσαν γραβατωμένοι κύριοι τα συνθήματα, ναι ή όχι; Αναρτήθηκαν γιγάντια χουλιγκάνικα πανό στις κερκίδες (ιδίως του ΟΑΚΑ) ή μήπως έκαναν τα μάτια μου πουλάκια; Αντί να φιλοτεχνήσουν οι οπαδοί ένα μεγαλοπρεπές banner για το αντίο του Διαμαντίδη, αφιέρωσαν ώρες για τα επεισόδια της Λευκάδας...

* Προπηλακίστηκαν ή δεν προπηλακίστηκαν παίκτες, προπονητές και παράγοντες στα «κιτρινόμαυρα» ντέρμπι και στους ημιτελικούς; Μπουγελώθηκε ή όχι ο Λάσκαρης από ανενόχλητους φανατικούς στο ΟΑΚΑ; Εξαναγκάστηκε σε άτακτη φυγή ή μήπως ήταν κάποιος σωσίας του αυτός που αποχώρησε κακήν κακώς από το γήπεδο;

* Κυκλοφορούσαν φουσκωτοί μπράβοι στους διαδρόμους του ΣΕΦ πριν τον 3^ο τελικό, ναι ή όχι; Μήπως ήταν τίποτε φύλακες του Σταδίου και τους παρεξηγήσαμε τους ανθρώπους;

* Διαδόθηκαν ψευδείς ειδήσεις για τη δημιουργία ηφαιστειώδους κλίματος, ναι ή όχι; Ήταν ή δεν ήταν μούφα η διαρροή για «ύβρεις του Σπανούλη προς τον Θανάση Γιαννακόπουλο»; Την απάντηση ευτυχώς την έδωσαν οι ίδιοι, με τρόπο που δεν σηκώνει αμφισβητήσεις.

* Εκδόθηκαν ή όχι εμπρηστικές ανακοινώσεις –με πρωταγωνιστές αυτή τη φορά τους Αγγελόπουλους- πριν την έναρξη των τελικών;

* Εγκαταστάθηκαν ομάδες χουλιγκάνων πίσω από τους πάγκους των φιλοξενουμένων, ναι ή όχι; Έβρεξε πτύελα και αντικείμενα ή μήπως το ψιλόβροχο οφειλόταν σε κάποιο ασυνήθιστο βαρομετρικό χαμηλό κλειστού χώρου;

* Προστατεύτηκαν οι αθλητές από τους ασύδοτους φανατικούς των court side θέσεων ή αφέθηκαν στο έλεος των αφιονισμένων; Αναγκάστηκε ο Ολυμπιακός να τιμωρήσει κάποιον που έκανε απειλητική κίνηση ενάντια σε αντίπαλο παίκτη ή μήπως όχι; Είναι επαρκής τιμωρία ο αποκλεισμός από τις …πολυθρόνες;

* Στοχοποιήθηκαν ονομαστικά διαιτητές από διοικήσεις και οπαδικές εφημερίδες, ναι ή όχι; Εκδόθηκαν ανακοινώσεις ψεύτικης οργής σε βάρος δικαίων και (ιδίως) αδίκων, ναι ή όχι; Υπήρξαν παρεμβάσεις και εκβιαστικά αιτήματα προς την Ομοσπονδία των διαιτητών για τον ορισμό «ημετέρων» και των αποκλεισμό άλλων, ναι ή όχι;

* Επιχειρήθηκαν διαβήματα από διοικήσεις προς τα μέσα ενημέρωσης για δημοσιεύματα που θεωρήθηκαν υποτιμητικά ή μήπως ήταν αποκύημα φαντασίας όσα ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες; Στο στόχαστρο βρέθηκαν περισσότεροι από ένας δημοσιογράφοι, περισσότερα από ένα μέσα ενημέρωσης, με πρωτοβουλία περισσότερων από έναν προέδρων και με ποικίλα αποτελέσματα. Λίγες είναι οι ομάδες που αρνούνται αυτό το «παιχνίδι».

* Tραμπουκίστηκαν από οπαδούς του Ολυμπιακού οι οπαδοί του Ολυμπιακού που αφελώς θέλησαν να φωτογραφηθούν με τους Διαμαντίδη-Φώτση, ναι ή όχι;

* Υπήρξε διοίκηση που απέσυρε τους φιλάθλους της από το γήπεδο σε μία προφανή –ποδοσφαιρικής λογικής- προσπάθεια εναρμόνισης με τις επιθυμίες των φανατισμένων οπαδών (κόντρα στο δικό της dna) ή μήπως ήταν εικονική πραγματικότητα το άδειο Αλεξάνδρειο;

* Πολιορκήθηκαν με απειλή ξυλοδαρμού οι δημοσιογράφοι και το συνεργείο της Nova στο ΟΑΚΑ μετά τον 4^ο τελικό, με αποτέλεσμα τη ματαίωση του post-game σχολιασμού, ναι ή όχι; Δέχθηκε επίθεση από οπαδούς της ΑΕΚ η κόρη του Γιώργου Αμερικάνου ή το είδα στον ύπνο μου;

* Τα λέιζερ δεν υπολογίζονται πλέον ως παρεκτροπές; Τα βεγγαλικά; Οι κροτίδες; Οι υπεράριθμοι; Έγινε έλεγχος στις πόρτες των γηπέδων ή μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε;

* Έγινε ή δεν έγινε επίθεση με πέτρες και καδρόνια στο κτίριο του ΣΚΑΙ (απέναντι από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας) την επόμενη μέρα του 4^ου τελικού; Εκτός αν ήταν τίποτε γιάπηδες που είχαν επιχειρηματικές διαφορές με τον Αλαφούζο οι δράστες…

* Απείλησε ο Παναθηναϊκός να αποχωρήσει από τους τελικούς σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη «σφαγή» του 2^ου τελικού ή δεν απείλησε; Πιθανότατα θα είχε πραγματοποιήσει την απειλή του, αν δεν υπήρχε η δαμόκλειος σπάθη μιας βαριάς και ασήκωτης τιμωρίας.

* Τιμωρήθηκαν ή όχι 4 αθλητές μετά το 2^ο ματς ΑΕΚ-Άρη για συμμετοχή σε επεισόδιο πάνω στο παρκέ; Αποβλήθηκαν ή όχι σχεδόν όλοι οι παίκτες και προπονητές των δύο ομάδων; Λοιδορήθηκαν ή όχι οι διαιτητές που στη συγκεκριμένη περίπτωση εφάρμοσαν κατά γράμμα τον κανονισμό;

Πού το είδατε, μωρέ, το φεστιβάλ αγάπης και συναδέλφωσης; Πώς είναι δυνατόν να δηλώνετε ικανοποιημένοι με τόσο λίγα; Τόσο εύκολα συμβιβαστήκατε με την παρακμή; Σε εσάς τους αθλητές και τους προπονητές μιλάω, τους μοναδικούς που έχουν τη δύναμη για να αντισταθούν σε αυτή την κατάντια.

Είναι αυτό τώρα «ευ αγωνίζεσθαι»; Αν μου έλεγε αλήθεια ο Μπαμπινιώτης στα νιάτα μου, «ευ» σημαίνει «καλώς»; Σε ποιο ευνομούμενο κράτος θα έμεναν ατιμώρητα αυτά τα καμώματα;

Εδώ τελειώνει το περυσινό κείμενο και ξαναρχίζει το φετινό. Μη ξεχάσουμε να προστατεύσουμε σαν κόρη οφθαλμού την κληρονομιά του 2016 και να την κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας, για να διαιωνιστεί η μνήμη της εις τους αιώνας των αιώνων. «Και όταν, γιε μου, ηττηθεί η ομάδα σου, να πάρεις ένα καδρόνι και να τα κάνεις γυαλιά καρφιά».

Ούτε η διάχυτη συγκίνηση για τον θάνατο του πατέρα του Γιώργου Πρίντεζη στάθηκε ικανή για να ρίξει αρκετό νερό στη φωτιά ούτε το «αντίο» του εμβληματικού για το ελληνικό μπάσκετ Δημήτρη Διαμαντίδη ούτε οι εκθαμβωτικές παραστάσεις του Βασίλη Σπανούλη.

Εδώ δεν λυπόμαστε τους ζωντανούς, θα σεβαστούμε τους νεκρούς ή μήπως θα τιμήσουμε εκείνους που μας ένωσαν με τα κατορθώματά τους; Αυτά είναι για τις πολιτισμένες χώρες.

Το σημερινό ταρατατζούμ του ΕΣΑΚΕ κορυφώθηκε την ίδια ώρα που ανακοινώθηκε η ποινή του Ολυμπιακού από τη Euroleague. Oι «κόκκινοι» τιμωρήθηκαν με 1 αγωνιστική κεκλεισμένων των θυρών και 32.000 πρόστιμο, για τα καπνογόνα που άναψαν στην κερκίδα και για την εισβολή οπαδών στον αγωνιστικό χώρο για τα πανηγύρια.

«Ο σύλλογος έχει βρεθεί υπόλογος για τα συγκεκριμένα παραπτώματα κατ’επανάληψη τα τελευταία χρόνια», ανακοίνωσε ο δικαστής. «Όφειλε να γνωρίζει ότι τα πυροτεχνήματα δεν είναι σε καμία περίπτωση ακίνδυνα και θα πρέπει να θεωρεί εαυτόν τυχερό, που δεν υπήρξαν τραυματισμοί». Τι να μας πει, ο κουτόφραγκος...

Κατά πάσα βεβαιότητα, οι καμπάνες θα χτυπήσουν μέσα στις επόμενες μέρες –εκκωφαντικά, φοβάμαι- για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος καλείται για πολλοστή φορά να εξηγήσει πώς και γιατί πλημμυρίζουν οι κερκίδες του ΟΑΚΑ με υπεράριθμους. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά, παρά τις τιμωρίες.

Οι διοικήσεις, φυσικά, κωφεύουν. Ουδείς διανοείται να ενοχλήσει την αγία κερκίδα.

Ή μήπως είναι καλό σημάδι για τα φετινά πλέι-οφ η απουσία πράσινων ευχών προς τον Ολυμπιακό, για την ευρωπαϊκή του αποστολή; Ο Διαμαντίδης αποκλείεται να σιωπούσε, αν βρισκόταν στη θέση του Καλάθη και του Πασκουάλ.

Μετά τις αθλιότητες του Βόλου και του βόλεϊ ξεπήδησαν πάλι αφιερώματα, τα οποία προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της βίας.

Και γιατί παρακαλώ είναι φαινόμενο; Φαινόμενο θα πρέπει να θεωρηθεί κάτι που δεν εξηγείται. Η βία στα γήπεδα δεν είναι παρά φυσικό επακόλουθο της κονσομασιόν των ομάδων, του οπαδικού Τύπου και της Πολιτείας προς τους κακοποιούς της εξέδρας.

Σε αυτό το φεστιβάλ, του «τηρουμένων των αναλογιών», συγγνώμην αλλά εγώ αρνούμαι να συμμετάσχω. Μπορεί οι τελικοί του μπάσκετ το 2016 να εξελίχθηκαν «πολιτισμένα για τα ελληνικά δεδομένα», αλλά τα ελληνικά δεδομένα αντιστοιχούν πια όχι στον τρίτο, αλλά στον τέταρτο ή τον πέμπτο κόσμο.