Εθνική ντυμένη στα κόκκινα

Παίξε νόμιμα στην Sportingbet με επιστροφή στοιχήματος στο Αγιαξ - Λυών, αν ο Βαλμπουενά σκοράρει το πρώτο γκολ (21+).

Στην ανάπαυλα του αγώνα, απαισιόδοξος διότι έτσι με ζωγράφισαν, έφτιαξα ένα μικρό παραλληλόγραμμο στο χαρτί μου και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να σημειώσω μέσα τα μακροβούτια των παικτών του Ολυμπιακού, τις φάσεις δηλαδή που θα έγραφαν με κεφαλαία γράμματα το δικό τους «θέλω», απέναντι στους φαινομενικά θαρραλέους καμικάζι του Περάσοβιτς.

Μία ώρα αργότερα, έψαχνα απεγνωσμένα άδεια σελίδα στο μπλοκάκι, διότι το «κουτάκι» είχε γεμίσει μέχρι σκασμού. Φοβάμαι ότι ο Ολυμπιακός θα φτάσει τα 15 φάιναλ-φορ μέχρι να μάθω να σημειώνω απ’ευθείας στον υπολογιστή…

Θα με πείτε παλαιομοδίτη, αλλά δεν φταίω εγώ, φταίει ο Ολυμπιακός. Και αυτός παλαιομοδίτης έιναι, μία ομάδα που υπερασπίζεται, αξιοποιεί και ανανεώνει τις πατροπαράδοτες συνταγές τής ελληνικής σχολής.

Εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε Γκόλντεν Στέιτ για να παίζουμε run and gun, ούτε Αναντολού Εφές για να ποντάρουμε τα πάντα στα αθλητικά χαρίσματα και το γεμάτο τεπόζιτο, λεγεωνάριων.

Ο Παναθηναϊκός απέτυχε διότι προσπάθησε να εφαρμόσει ένα μοντέλο αντίθετο με τη φύση του. Ο Ολυμπιακός προκρίθηκε επειδή κατέθεσε στο παρκέ όσα τον έκαναν τακτικό θαμώνα των φάιναλ-φορ και φόβητρο για κάθε αντίπαλο που σέβεται την Ιστορία.

Την ομοιογένεια, την αυτοσυγκέντρωση, την προσήλωση στην αποστολή, το «ένας για όλους και όλοι για έναν», τη χημεία, τον χαρακτήρα, το never-say-die, τη φαιά ουσία, αυτά που οι Αμερικανοί αποκαλούν intangibles, άυλα.

Tα άυλα χαρίσματα του Ολυμπιακού είναι πολύ σημαντικότερα από τα χειροπιαστά ομάδων όπως η Εφές. Μπορώ να σκεφτώ και άλλες λέξεις, λιγότερο εύηχες, αλλά τις αφήνω για την κερκίδα.

Υποψιάζομαι ότι τη διπλή «ερυθρόλευκη» παράσταση των τελευταίων αγώνων με την Εφές τη ζήλεψαν οι οπαδοί όλων των ομάδων.

Εάν μου επιτρέπετε μία διασταλτική κριτική όσων είδαμε αυτές τις μέρες, ο Ολυμπιακός του Σπανούλη, του Πρίντεζη, του Παπανικολάου, του Παπαπέτρου, του Μάντζαρη, του Αγραβάνη και του Σφαιρόπουλου είναι μία Εθνική Ελλάδας ντυμένη στα κόκκινα.

Το παραλληλόγραμο άρχισε να πλημμυρίζει με κωδικοποιημένες σημειώσεις αμέσως μετά το ξεκίνημα της γ’ περιόδου. Οι Μάντζαρης-Σπανούλης παγίδευσαν τον Γκρέιντζερ στη σέντρα και του άρπαξαν τη μπάλα.

Ο Μπερτς κατάπιε τον Ντάνστον σε διαδοχικές φάσεις (και του πήρε το 4^ο φάουλ) πάνω στο «βαμμένο». Ο Παπανικολάου τραμπούκισε τον Οσμάν στη σέντρα και τον σόκαρε σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι 13 πόντοι του πρώτου μέρους έμειναν 13 ως το τέλος.

Ο Σπανούλης, ναι, ο Σπανούλης, μάρκαρε αναίμακτα τον πυρηνοκίνητο Χάνικατ στο «ποστ». Ο Παπανικολάου έκλεψε τη μπάλα στο κέντρο και ξεχύθηκε μπροστά για το κάρφωμα.

Το 37-41 έγινε 46-41 και η Εφές δεν ξαναπήρε κεφάλι. Αν κρατήθηκε ζωντανή, το οφείλει περισσότερο στα «σκοτωμένα» σουτ του Γκρέιντζερ και του Πολ, παρά στη μεθοδικότητα του α’ ημιχρόνου (όπου σημάδεψε με επιμονή τα mis-match).

Η άμυνα έδωσε ρυθμό και καθαρό βλέμμα στην επίθεση του Ολυμπιακού, οπότε το κοντέρ του β' ημιχρόνου έγραψε 50 πόντους, χωρίς να χρειαστεί «Σπανουλειάδα».

Ο Ιωάννης Παπαπέτρου πέτυχε 8 πόντους καμωμένους από χρυσάφι (όταν όλος ο Ολυμπιακός μετρούσε 2/11 τρίποντα), αλλά ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα έβγαινε από τα σπλάχνα της ομάδας ένας ήρωας, ή περισσότεροι.

Το κοινό στο κατάμεστο από πλήθος και πάθος ΣΕΦ πανηγύριζε την αποκάλυψη του Ιωάννου, αλλά εγώ άνοιγα καινούριο «κουτάκι» για να σημειώσω αυτά που με ενδιέφεραν περισσότερο.

Ο Σπανούλης βούτηξε στο παρκέ και έκλεψε τη μπάλα από τον προικισμένο αλλά άνευρο Χάνικατ. Η Εφές έμεινε με τη μπάλα στα χέρια 24 δευτερόλεπτα. Ο Παπανικολάου ξανάφυγε στον αιφνιδιασμό για να γκρεμίσει το καλάθι μετά από κλέψιμο.

Όπως επισημαίνει ο Σκότι Πίπεν στο γνωστό διαφημιστικό της NBA TV, «στα πλέι-οφ παίζεις το κάθε ματς σαν να είναι το τελευταίο της ζωής σου». Παρασκευή, και ξανά Τρίτη.

Και δεν ήταν μόνο τα μούσκουλα και η καρδιά που έβγαλαν τον Ολυμπιακό στον αφρό, αλλά και το σημαντικότερο από τα άυλα προσόντα, το μυαλό. Ο ενθουσιασμός είναι συχνά κακός σύμβουλος, αλλά η πυξίδα έδειχνε πάντοτε βορρά. Ή μάλλον ...ανατολή, τον δρόμο προς την Πόλη.

Μόλις έφυγαν από τη μέση οι σέντερ της Εφές, η μπάλα μεταφέρθηκε συστηματικά στη ρακέτα για να σημειωθούν εύκολοι πόντοι. Όταν ο Σπανούλης πήγε να παρασυρθεί σε ηρωισμούς, ο Σφαιρόπουλος τον απέσυρε δίχως δισταγμό στον πάγκο.

Το rotation των τεσσάρων ψηλών (συμπεριλαμβάνω τον Αγραβάνη) αποδείχθηκε ιδανικό για τις ανάγκες κάθε στιγμής. Τα περίσσια φάουλ χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν τέλεια. Και πάει λέγοντας και …καταγράφοντας.

Η τελευταία μου σημείωση είχε να κάνει με τις ελεύθερες βολές. Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε με 8/15, αλλά έβαλε 13/14 στην τελική ευθεία του αγώνα. «Τέλος τα χωρατά, μπορείτε να πηγαίνετε», ήταν το μήνυμα.

Όταν η μπάλα απογειώθηκε προς το καλάθι από τα χέρια του Γιώργου Πρίντεζη, στο 80-74, τα βλέμματα των Τούρκων χαμήλωσαν. Δεν τους έσωζε πια ούτε ένθερμη προσευχή.

«Game over», έγραψε ο ηλεκτρονικός πίνακας. «Thank you for playing». Να περάσει ο επόμενος.