Αντέδρασε, μπάσκετ δεν έπαιξε…

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος εντοπίζει την μεγάλη διαφορά που χωρίζει τον Παναθηναϊκό και την Φενέρμπαχτσε  στην έννοια "δουλεμένη ομάδα"  και προσδιορίζει πόσο δύσκολο είναι να νικήσεις τέτοια ματς μόνο με  το ένστικτο και την τρέλα.  

Αντέδρασε, μπάσκετ δεν έπαιξε…

Οι μεγαλύτεροι αγώνες στην Sportingbet. Παίξε νόμιμα με πριμ 5% στο Κολωνία – Χόφενχαϊμ (21+).

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους παίκτες και τον προπονητή του Παναθηναϊκού Superfoods  ότι δεν έδωσαν και την ψυχή τους , να  διορθώσουν την τραγική  εικόνα  του δευτέρου ημιχρόνου  του ματς της Τρίτης. Ή  ότι δεν προσπάθησαν , τουλάχιστον να  ισοφαρίσουν, ώστε να πάνε στην Πόλη την ερχόμενη εβδομάδα με την κρυφή ελπίδα να διεκδικήσουν να πάρουν πίσω το break. Ένα (break) όμως , γιατί πλέον τα δυο  είναι πάρα πολλά, ειδικά όταν απέναντί τους  βρίσκεται μια ομάδα όπως η Φενέρμπαχτσε και ειδικά η Φενέρμπαχτσε όπως   παρουσιάστηκε στα δυο ματς του ΟΑΚΑ.

Για να είμαστε ρεαλιστές οι πρωταθλητές Τουρκίας είναι πια  με το ενάμιση πόδι στο final4  της Πόλης. Και  οι οπαδοί τους, που  εξέφρασαν την πίστη τους  αγοράζοντας εκ των προτέρων  εισιτήρια που αντιστοιχούσαν στο 59% όσων τα προμηθεύτηκαν από  το  διαδικτύο, αποδείχθηκε ότι ήξεραν τι έκαναν. Μόνο αν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα,  ανατρέπεται η κατάσταση σε  μια τέτοια σειρά.

Κακά τα ψέματα, οι  «πράσινοι» βρήκαν απέναντί τους μια ομάδα πιο δουλεμένη και συνεπώς πιο σκληρή πνευματικά και πιο έτοιμη ψυχολογικά. Μια ομάδα με μικρότερο rotation  , αλλά με μεγαλύτερη ποιότητα και ομοιογένεια , όπως ορίζεται από τον τρόπο που συνεργάζονται προπονητής και παίκτες πριν μπουν σε τόσο κρίσιμες και σοβαρές μάχες.

Ελόγου τους, είχαν να αντιπαρατάξουν την δίψα, την καυτή έδρα, την φόρμα, το μεγαλύτερο βάθος αλλά δυστυχώς , λίγα πράγματα από …μπάσκετ. Δηλαδή από τον συνδυασμό αγωνιστικού πλάνου(δουλειά του προπονητή)  και εκτέλεσής του(δουλειά των παικτών).  Μπόλικο ένστικτο, γαρνιρισμένο με άφθονη τρέλα (του Τζέιμς κυρίως) τα οποία ενδεχομένως  θα μπορούσαν  να αποδειχθούν αρκετά για  να νικήσουν οποιαδήποτε άλλη ομάδα που βρέθηκε στις θέσεις 5 -8 της κανονικής περιόδου,  εκτός από την συγκεκριμένη. Ας όψεται ο Σάρας και η αναπάντεχη νίκη της Ζαλγκίρις μέσα στην Μπασκόνια, που  έκανε τις διασταυρώσεις σαλάτα και τους έστειλε συστημένο ετούτο το πεσκέσι. Καμιά φορά χρειάζεται και λίγο τύχη.

Η μοναδική στιγμή που ουσιαστικά ο Παναθηναϊκός βρήκε ένα στήριγμα για να διεκδικήσει την νίκη σε αυτό τον  δεύτερο αγώνα ήταν στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου, όταν αποφάσισε να πιέσει του σκοτωμού για να αξιοποιήσει το γεγονός ότι  υπήρχαν παίκτες απέναντι, που έβγαιναν από το παρκέ μόνο για να πάρουν μια ανάσα και αν. Τότε που με ένα Αμερικάνικο σχήμα, άρχισε να κλέβει μπάλες και να προκαλεί αναστάτωση, τελειώνοντας αιφνιδιασμούς. Γιατί αν  δεν έφτανε σε ένα γρήγορο καλάθι και  ήταν υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει μια  άμυνα που είχε επιστρέψει και οργανωθεί,  ήταν μια σκέτη απογοήτευση. Ειδικά στις κρίσιμες επιθέσεις του τελευταίου τετράλεπτου, όταν το ματς παιζόταν σε  τεντωμένο σχοινί, είναι ζήτημα να εκδηλώθηκαν δυο από αυτές με περισσότερες από δύο πάσες. Δηλαδή με ένα οργανωμένο πλάνο, με υπομονή  και καλή κυκλοφορία της μπάλας, μέχρι να βρεθεί κάποιος ξεμαρκάριστος ή έστω με ένα σχετικό πλεονέκτημα από τον προσωπικό του αντίπαλο. Εξ ου και η διαφορά στις ασίστ: 11 έναντι 18 των φιλοξενουμένων.Είναι άλλο να σουτάρεις (για παράδειγμα) 35 τρίποντα , επειδή ήταν προϊόν μιας ομαδικής κίνησης και αξιοποίησης παικτών που το έχουν και άλλο να σουτάρεις τα περισσότερα από αυτά μετά από χειρόφρενο γιατί δεν είχε τι άλλο να κάνεις.

Θα έμοιαζε με εκλογίκευση , ικανή να σκοτώσει την λογική, ότι αυτό ήταν ένα στοιχείο που προέκυψε τις τελευταίες ημέρες. Ο κανόνας λέει ότι όταν βρίσκεσαι υπό πίεση , σου βγαίνει αυτό που έχεις συνηθίσει, δηλαδή έχεις κάνει κτήμα σου μέσα από την επανάληψη(προπόνηση).  Και ο φετινός Παναθηναϊκός δεν είναι μια ομάδα που  έχει προλάβει να αποκτήσει πολλές καλές συνήθειες, από εκείνες που κάνουν μια ομάδα να ξεφεύγει όταν στριμώχνεται. Εξηγήσεις-δικαιολογίες, υπάρχουν πολλές.

 Ναι, έχει καλύτερους παίκτες, πολύ πιο αθλητικούς από πέρυσι, έκανε μια αξιοσημείωτη πορεία στο πρωτάθλημα των 30 αγωνιστικών και  στο φινάλε άρπαξε το πλεονέκτημα έδρας από την Φενέρ,  η οποία πλήρωσε το πιο ακριβό–φτωχό ρόστερ της διοργάνωσης, με την έννοια που την προσδιόρισε ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς («θα θέλαμε να παίζουμε με 12 αλλά δεν γίνεται, οπότε αν κάποιος από τους βασικούς λείπει, έχουμε πρόβλημα»). Όμως σίγουρα  τόσο δουλεμένος (και σε ποιότητα και σε διάρκεια) , όσο η αντίπαλος που ήρθε στο δρόμο του φέτος, δεν είναι.

Είναι άδικο να φορτωθεί όλο το μισό  ανάθεμα ο Πασκουάλ. Αν μη τι άλλο, θα του αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό ότι δεν διάλεξε αυτός τους παίκτες το καλοκαίρι. Ακόμη κι αν –πάνω –κάτω και ο ίδιος να ήταν  στην θέση του  Πεδουλάκη, αμφιβάλω αν θα έπαιρνε καλύτερους  αν κρίνω  με γνώμονα την  ευχέρεια του μπάτζετ,  την προσφορά της αγοράς την δεδομένη στιγμή, αλλά και τους παίκτες που άφησε στην Μπαρτσελόνα. Θα  μπορούσε , για παράδειγμα, να αρπάξει από την Φενέρ  τον Ούντοχ , ο οποίος  κοστίζει στους Τούρκους περίπου 2,5 εκατομμύρια το χρόνο; Χλωμό…

Είναι επίσης άδικο να φορτώνονται το άλλο μισό ανάθεμα (ανεξάρτητα από την απόδοσή τους στα τελευταία δυο ματς)  μία ο Καλάθης και  μία ο Μπουρούσης, επειδή  δεν μπορούν να καλύψουν , όχι μόνο τις δικές τους αδυναμίες αλλά και του υπόλοιπου ρόστερ, επειδή  μοιάζουν οι πιο εύκολοι στόχοι, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.   

Και θα έρθει εδώ κάποιος να ρωτήσει, δικαιολογημένα: μα ρε μεγάλε, πώς τα κατάφεραν πέρυσι η Λαμποράλ και η Λοκομοτίβ και κοτζάμ «Εξάστερος» λείπει από  τα τελευταία τέσσερα (που πάνε να γίνουν πέντε)  final4; Μα ακριβώς γι αυτόν το λόγο: γιατί δεν είναι ίδια η πίεση και το «πρέπει» σε τέτοιες ομάδες. Κι  όσο μεγαλώνει η αποχή, αυτή η πίεση  τόσο πιο ασφυκτική θα γίνεται.   

 

Τελευταία Νέα