Ο κομιστής με τα Clochard!

Ζητώ εκ προοιμίου συγνώμη από τον φίλτατο Δημήτρη, όχι διότι τον αποκαλώ “κομιστή”, αλλά επειδή τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη λέξη συνδέθηκε με μια αμαρτωλή υπόθεση του δημόσιου βίου μας...

Αλλά, διάβολε, όταν ο Ιτούδης ανέλαβε εκείνη την αποστολή που άλλαξε δραματικά τη ζωή του, το να είσαι κομιστής ενός φακέλου δεν ήταν δα και έγκλημα!

Το ρολόι γυρίζει δέκα οκτώ χρόνια πίσω όταν διασταυρώθηκαν για πρώτη φορά οι δρόμοι του με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και μάλιστα σε ανύποπτο χρόνο και χώρο! Οι δυο τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά και έδωσαν τις απαραίτητες συστάσεις στο Ακερσλοτ της Ολλανδίας, τον Ιούνιο του 1993 όταν ο μεν τριαντατριάχρονος Ζοτς μόλις είχε αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Τζουβεντούτ Μπανταλόνα, ο δε (κατά μια δεκαετία νεαρότερος) Ιτούδης μαθήτευε στο πλευρό του Μπόκο Μπόζιτς στην ΚΚ Ζάγκρεμπ.

Η γνωριμία τους υπήρξε τυχαία, αλλά έμελλε να εξελιχθεί σε μοιραία! Οι δυο ομάδες συμμετείχαν σε ένα φιλικό τουρνουά, στο οποίο παρεμπιπτόντως αγωνιζόταν και ο Ηρακλής με προπονητή τον Ντράγκαν Σάκοτα, ασίσταντ τον Λευτέρη Σούμποτιτς και παίκτη τον μέχρι προ ολίγων ημερών προπονητή της ΑΕΚ Γιούρι Ζντοβτς...

Με το που έφτασαν οι αποστολές στο Ακερσλοτ, ο Ιτούδης αναζήτησε τον Ομπράντοβιτς όχι μονάχα για να τον γνωρίσει από κοντά, αλλά και να του δώσει έναν φάκελο, εκτελώντας την παραγγελιά του τότε προπονητή του ΠΑΟΚ και της (υπό καραντίνα ευρισκόμενης Εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας) Ντούσαν Ιβκοβιτς.

Τον έψαξε λοιπόν ο Δημήτρης τον Ζέλικο, τον συνάντησε, του έδωσε τον φάκελο και όπως είχε πει και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην Καζαμπλάνκα, “this is the beginning of a beautiful friendship”!

Όντως αυτή η συνάντηση απέβη η αρχή μιας όμορφης φιλίας, που εξελίχθηκε σε συνεργασία (επί δέκα τρία συναπτά έτη στον πάγκο του Παναθηναϊκού) και σε κουμπαριά: μια σχέση που δεν υπήρξε πάντοτε ανέσπερη, με αποκορύφωμα την (φερόμενη ως) παρεξήγηση τους όταν χώρισαν τα τσανάκια τους με τον Παναθηναϊκό και τον καυγά τους στη λήξη του περυσινού δραματικού τελικού στο Βερολίνο...

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι λίγο έλειψε ο Ομπράντοβιτς να παίξει με προπονητή τον Ιτούδη! Προτού αποφασίσει εν μία νυκτί, τον Μάιο του 1991 να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, να αφήσει σύξυλο τον Ντούντα (που τον περίμενε στο αεροδρόμιο του Βελιγραδίου για να αναχωρήσουν με την Εθνική ομάδα με προορισμό το Ντόρτμουντ (για ένα τουρνουά προετοιμασίας ενόψει του Ευρωμπάσκετ στη Ρώμη) και να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Παρτίζαν, ο Ζέλικο είχε δεχθεί πρόταση από τον Μπόζιτς για να παίξει στην ΚΚ Ζάγκρεμπ, αλλά την αρνήθηκε.

Τα επόμενα χρόνια πέρασαν με τον Ομπράντοβιτς να κάθεται στον πάγκο της Μπανταλόνα, της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπενετόν Τρεβίζο, ενώ ο εκ Τρικάλων Ημαθίας ορμώμενος Ιτούδης μετά την ΚΚΑ Ζάγκρεμπ (1992-95), εντάχθηκε στο προπονητικό επιτελείο του ΠΑΟΚ (1995-96), τον οποίο καθοδήγησε κιόλας ως head coach. Στη συνέχεια κατέβηκε στην Αθήνα και έπιασε δουλειά στον Πανιώνιο ως συνεργάτης του Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου και αργότερα ως πρώτος προπονητής μαζί με τον Γιάννη Γιαννόπουλο (1996-97), ενώ τα επόμενα δυο χρόνια ασκήθηκε στην Α2 με τον Φίλιππο Θεσσαλονίκης και τη ΜΕΝΤ.

Οταν το 1999 ο Ομπράντοβιτς άφησε το Τρεβίζο, προκρίθηκε έναντι του Μπόγκνταν Τάνιεβιτς στην κούρσα διαδοχής του Σούμποτιτς και ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού θυμήθηκε τον νεαρό που είχε γνωρίσει στο Ακερλοτ και τον κάλεσε για να καθίσει δίπλα του ως ασίσταντ, ως άνθρωπος της εμπιστοσύνης του, ως φίλος, ακόμη και ως διερμηνέας.

Ο Ιτούδης πέταξε τη σκούφια του από τη χαρά για την τιμή που του επιφύλαξε ο Ομπράντοβιτς και παραιτήθηκε από τη ΜΕΝΤ, ενώ πριν από τη συμφωνία με τον Παναθηναϊκό, είχαν βολιδοσκοπηθεί από τον Αρη, αλλά το πεπρωμένο τους έγραφε ότι θα έσμιγαν στον Παναθηναϊκό. Στις αρχές Ιουνίου του 1999 συναντήθηκαν στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης, όπου έδωσαν τα χέρια για να κατηφορίσουν παρέα στην Αθήνα και να δημιουργήσουν τη σύγχρονη πράσινη δυναστεία.

Δέκα οκτώ χρόνια αργότερα οι δυο τους ακολουθούν σόλο καριέρα με τον μεν Ομπράντοβιτς να βρίσκεται στον πάγκο της Φενέρμπαχτσε, τον δε Ιτούδη μετά το “αγροτικό” του για μια σεζόν στην Πάνορμο (Μπάνβιτ Μπαντίρμα) να διανύει την τρίτη σεζόν του στον πάγκο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, την οποία πέρυσι οδήγησε στον χρυσοποίκιλτο θρόνο της Ευρωλίγκας.

Τώρα πλέον ο γεννημένος στις 8 Σεπτεμβρίου του 1970 Ιτούδης είναι ένας από τους κορυφαίους προπονητές της Ευρώπης που δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να εκπληρώσει τον στόχο του και να ανοίξει τις φτερούγες του προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα και ανατρέχω στο παρελθόν, συνειδητοποιώ ότι η Μόσχα αποδείχθηκε η... καλομοίρα του Ιτούδη και μάλιστα καμώνομαι διότι υπήρξα αυτόπτης μάρτυς σε αυτή τη σύζευξη των γραμμένων στο ριζικό του!

Το ημερολόγιο έγραφε 12 Δεκεμβρίου του 1995 και ο κλήρος έπεσε στο μειράκιον που λεγόταν Ιτούδης! Μέσα σε δυόμισι μήνες ο ΠΑΟΚ είχε αλλάξει ήδη δυο προπονητές (Βαγγέλης Αλεξανδρής, Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου) και μετά τη σύντομη, αλλά θυελλώδη θητεία του “Coach K” απευθύνθηκε στον Ζέλικο Λούκαιτς.

Ο “Struja ” (ηλεκτρικό ρεύμα”, όπως ήταν το παρατσούκλι του Σερβου) είπε το “ναι”, αλλά δεν προλάβαινε να κοουτσάρει την ομάδα στον εκτός έδρας αγώνα του Κυπέλλου Κυπελλούχων με τη Ντινάμο Μόσχας και η διοίκηση ανέθεσε αυτή την αποστολή στον Ιτούδη, που έκανε το ντεμπούτο του με ήττα (65-62).

Τον μετέδιδα εκείνο τον αγώνα στην τηλεόραση και μάλιστα θυμάμαι ότι ο νυν προπονητής της ΤΣΣΚΑ, αν και πρωτάρης, διαχειρίστηκε με εξαιρετικό τρόπο τις απαιτήσεις του ματς, μάλιστα έφερε σε δύσκολη θέση τους Ρώσους με μια άμυνα ζώνης 1-3-1, για την οποία στο τέλος του απέδωσε τα εύσημα ο αείμνηστος Αλεξάντερ Γκομέλσκι.

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά επειδή ο Ιτούδης είναι από τους πιο καλοντυμένους προπονητές της Ευρώπης, ο γκομέλσκι θα μπορούσε να τον συγχαρεί όχι μόνο για το κοουτσάρισμα του, αλλά και για το κομψότατο κοστούμι “Clochard” που φορούσε....

Ενα σκούρο με λεπτή ρίγα, εάν ενθυμούμαι καλώς!

Η σεζόν 1995-96 εξελίχθηκε σε θρίλερ για τον ΠΑΟΚ, καθώς ναι μεν έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στη Βιτόρια, όπου ηττήθηκε από την Ταουγκρές, αλλά ούτε ο Λούκαιτς μακροημέρευσε. Οταν λοιπόν έφυγε και αυτός (ενώ μετά από λίγες ημέρες την κοπάνησε σαν κλέφτης και ο Αμερικανός σέντερ Ντιν Γκάρετ) επανήλθε στην πρώτη θέση του πάγκου ο Ιτούδης, ο οποίος παρέμεινε έως το τέλος της περιόδου.

Σε αυτό το δεύτερο-αλλά μεγαλύτερο από το πρώτο- σκέλος της θητείας του στον δίκην ηλεκτρικής καρέκλας, πάγκο του ΠΑΟΚ, πέτυχε δυο μεγάλες νίκες, που είχαν ως αποτέλεσμα να γνωρίσει την παλλαϊκή αποθέωση από τον κόσμο...

Στις 17 Απριλίου του 1996 ο Ιτούδης οδήγησε τον “Δικέφαλο του Βορρά” στη νίκη επί του Αρη στον πάγκο του οποίου βρισκόταν ο Μαρκόπουλος με 102-70 (Πρέλεβιτς 29, Στογιάκοβιτς 27, Φάντερμπεργκ 22), ενώ έντεκα ημέρες αργότερα μετά τον Σούλη τον “αναγνώρισε” και του έδωσε την ευλογία του και ο Γιάννης Ιωαννίδης!

Το ημερολόγιο έγραφε 28 Απριλίου του 1996 όταν στο Αλεξάνδρειο στον δεύτερο ημιτελικό των πλέι οφς ο ΠΑΟΚ νίκησε τον πρωταθλητή Ολυμπιακό με 81-76, με τον Ιτούδη να χρησιμοποιεί και πάλι ως άρμα μάχης την αγαπημένη του ζώνη 1-3-1, την επονομαζόμενη “σταυρό”, που παρεμπιπτόντως υπήρξε επί σειρά πολλών ετών ο θυρεός της Ολύμπια Μιλάνο, κωδικοποιημένος ως “aquila” (αετός).

Με το που ακούστηκε η κόρνα της λήξης αυτού του δευτέρου ημιτελικού, ο Γιάννης Ιωαννίδης, αν και ήταν σκασμένος από την ήττα, έσπευσε όχι μονάχα να συγχαρεί τον Ιτούδη, αλλά και να του επιφυλάξει μια πολύ... τρυφερή χειρονομία, χαϊδεύοντας τον στοργικά στο κεφάλι!

Η... επίθεση αγάπης του “Ξανθού” συνεχίσθηκε και στη συνέντευξη Τύπου στην οποία του επιδαψίλευσε κάμποσα κομπλιμέντα και μάλιστα στην τελευταία αποστροφή του είπε “μπράβο στο παλικαράκι”!