Πράσινος κύκνος

Σύμφωνοι, με το νέο format της διοργάνωσης, κάθε νίκη στην Euroleague, έχει την ίδια βαθμολογική αξία. Ωστόσο είναι κάποιες από αυτές που αποκτούν μεγαλύτερη σημασία (γόητρο,ψυχολογία), ειδικά όταν προέρχεσαι από δυο σερί ήττες και την χρειάζεσαι για να πλησιάσεις πιο κοντά στον (minimum) στόχο σου.Και κυρίως όταν έχεις απέναντί σου την πρωτοπόρο της κούρσας, η οποία τυχαίνει να είναι η «βασίλισσα» Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τα τελευταία τέσσερα χρόνια διανύει μια από τις φωτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της, κυριαρχώντας στην Ισπανία και πρωταγωνιστώντας στην Ευρώπη ( ένας τίτλος κι ένας τελικός).

Στην προκειμένη περίπτωση, λοιπόν, το θέμα ίσως να μην είναι αυτό καθεαυτό το αποτέλεσμα,με δεδομένο ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει,σε μια περίοδο -που κατ’ αντιστοιχία - ο Παναθηναϊκός Superfoods δεν βρίσκεται στα (ευρωπαϊκά) φόρτε του. Είναι όμως το «πώς;», μιάς και η αποκρυπτογράφησή του μας βοηθάει να αποκτήσουμε μια πιο σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων πέρα από την ανάλυση ενός και μόνο ματς.

Σύμφωνοι λοιπόν, οι «πράσινοι» στο «σπίτι» τους μεταμορφώνονται προς το καλύτερο κι αυτή είναι μια διαπίστωση που τους «κυνηγάει» σα σκιά. Όμως αστεία –αστεία την Ρεάλ , την λύγισαν με πολύ πειστικότερο τρόπο σε σχέση με άλλες αντιπάλους χαμηλότερου φετινού βεληνεκούς, όπως η Εφες, η Νταρουσάφακα, η Μακάμπι, η Ούνιξ Καζάν και πάει λέγοντας. Κι αυτό μπορεί να εκληφθεί ως …υπόσχεση.

Από την άλλη είναι πολύ σημαντικό ότι σε ένα τόσο απαιτητικό ματς, επέδειξαν τέτοια συνέπεια και αξιοπιστία για να αντιστρέψουν ορισμένα δεδομένα που ήταν σε βάρος τους. Κι αυτά μπορούν να τοποθετηθούν σε τρεις βασικούς άξονες:

Ο πρώτος ήταν ότι αντιπαρατέθηκαν στην αυξημένη αθλητική ικανότητα των Μαδριλένων. Εδώ φάνηκε πόσο απαραίτητη ήταν η ένεση αθλητικότητας που έγινε το περασμένο καλοκαίρι με την απόκτηση παικτών που υπηρετούν το σύγχρονο μοντέλο του παιχνιδιού: Σίνγκλετον , Ρίβερς και Τζέιμς. Οι τρεις τους μαζί με τους Καλάθη, Φελντέιν, Γκιστ και την μεγάλη έκπληξη του συγκεκριμένου κεφαλαίου, τον Νίκο Παππά, μπόρεσαν να βάλουν κορμιά και πόδια απέναντι σε πολλούς περισσότερους παίκτες που βασίζονται στα κορμιά και στα πόδια τους, με το ελάχιστο κόστος ακόμη και στα mismatch.

Ο δεύτερος ήταν η απόλυτη εξουδετέρωση του ιθύνοντος νου και κινητήριου μοχλού της Ρεάλ Μ. , του πιο «καυτού» γκαρντ της χρονιάς, του Σέρχιο Γιουλ, ο οποίος εξελίχθηκε σε non factor του ματς. Η άμυνα του μετρ Νικ Καλάθη, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις τον έβγαλε από την ζώνη ασφάλειάς του, το βεντουζάρισμα του «τσόγλανου» Μάικ Τζέιμς που του έσπασε τα νεύρα και οι βοήθειες που έδιναν οι Φελντέιν και Παππάς, συν κάποιες παγίδες για να φύγει η μπάλα από τα χέρια του, του στέρησαν το δικαίωμα να αποφασίσει για το παιχνίδι, όπως έχει κάνει τόσες και τόσες φορές με την κλάση και την αυτοπεποίθηση που τον διακρίνει. Κατά την άποψή μου, όλη τη διαφορά σε αυτό το ματς (μπορεί και να) την έχουν θεμελιώσει τα τρία κλεψίματα της μπάλας από τα χέρια του Γιουλ (κι ένα από του Ντόνσιτς) στην κορυφή της επίθεσης των Μαδριλένων που μεταφράστηκαν εύκολα καλάθια. Τέτοιος απολογισμός με τέτοιους αντιπάλους συνιστά από πολυτέλεια μέχρι θρίαμβο.Στον αντίποδα τέτοια δώρα ο Παναθηναϊκός δεν πρόσφερε ούτε για δείγμα, από την στιγμή που το μπαράζ των επιθετικών ριμπάουντ της Ρεάλ Μ. εκτονώθηκε με κονσέρτο από άστοχα τρίποντα και συνεπώς δεν του στοίχισε.

Ο τρίτος, ήταν η επιστροφή του Τζέιμς Γκιστ. Πέρα από το γεγονός ότι η προσφορά του Αμερικανού σε άμυνα και επίθεση ήταν ασύλληπτα πληθωρική αν αναλογιστεί κανείς ότι μετά από τέτοια περιπέτεια, βρίσκεται πάλι στις επάλξεις σκάρτες δέκα μέρες, η παρουσία του συνέβαλε καθοριστικά στο ξεμπλοκάρισμα του Νικ Καλάθη. Οι δυο τους ξαράχνιασαν το κεφάλαιο pick and roll και το ξσναπαρουσίασαν, έστω και σε λιγότερο θεαματική version. Ο Γκιστ ακόμη δεν είναι έτοιμος για επικίνδυνες πτήσεις και alley oops που ξεσηκώνουν , ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι η φαρέτρα του Πασκουάλ εμπλουτίστηκε με έναν ακόμη αποτελεσματικό επιθετικό μηχανισμό.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ρεαλ Μ. του τελευταίου τριλέπτου, θύμισε τον Παναθηναϊκού του τελευταίου τριλέπτου στο Κάουνας κι αυτό είναι ένα παράσημο στην πράσινη στολή που το πιστώνεται και ο Τσάβι Πασκουάλ που εμφανίστηκε ως ο πολλών της μετρητοίς απέναντι στους περσινούς εφιάλτες του (Ρεαλ Μ στην Ισπανία και Λοκομοτίβ Κουμπάν με Ράντολφ στην Ευρώπη) .