Xημείες και αλχημείες

Η κυνική ανάγνωση του αγώνα έχει να κάνει με τη βαθμολογία: εφ’όσον ο Παναθηναϊκός προστάτευσε κουτσά στραβά το 86-80 της Αθήνας, η ήττα του από τη 9^ης της κατάταξης Νταρουσαφάκα είναι σχεδόν ανώδυνη. Οι αιθεροβάμονες κοιτάζουν προς τα πάνω, αλλά η τετράδα ήταν χαμένη υπόθεση. Εγώ θυμάμαι πάντοτε το δόγμα Συρίγου: πρώτα κερδίζεις την παρτίδα και μετά κοιτάζεις να την πάρεις διπλή.

Δύσκολα θα κατορθώσει η ομάδα του Μπλατ να καλύψει απόσταση 2+1 βαθμών στις έξι αγωνιστικές που υπολείπονται, εφ’όσον μάλιστα υπάρχουν και άλλες τρεις ομάδες ανάμεσα στους δύο χθεσινούς μονομάχους της Κωνσταντινούπολης.

Οι Τούρκοι, άλλωστε, έχουν σημαδέψει άλλες ομάδες στο κυνήγι μίας θέσης για τα playoffs. Ενώ είχαν τη μπάλα στα χέρια τους λίγο πριν το φινάλε, δεν δοκίμασαν καν το σουτ της απελπισίας για το +7.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να κοιμάται σχετικά ήσυχος παρά το βαρύ του πρόγραμμα και να καταστρώνει σιγά σιγά τα σχέδιά του για τα προημιτελικά του Απριλίου.

Πάμε παρακάτω, για να μη χάσουμε την ουσία. Η ουσία είναι ότι ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να θυμίζει ομάδα του Οκτώβρη, σε διαρκή αναζήτηση χημείας και ρόλων.

Ανήμπορος να φτιάξει ένα σύνολο που να διακρίνεται από σταθερότητα και αγωνιστική αξιοπιστία, ο Τσάβι Πασκουάλ εξακολουθεί να καταφεύγει σε αλχημείες και να ανακατεύει την τράπουλα.

Απόψε είδαμε για πρώτη φορά τον Γιάννη Μπουρούση «πενταδάτο», με τον Κρις Σίνγκλετον αγκυροβολημένο επί 15 λεπτά στο «τέσσερα».

Αυτό το σχήμα αποδείχθηκε αποτελεσματικό, όχι μόνο επειδή ο Αμερικανός πυροβολούσε κατά ριπάς, αλλά κυρίως επειδή η παρουσία του Μπουρούση στο low post έφερε ισορροπία στην κυκλοφορία της μπάλας.

Ωστόσο, τα κέρδη 30-35 λεπτών πήγαν στράφι στο τέλος, όταν η ευθύνη για τις κρίσιμες επιθέσεις πέρασε στα χέρια του Τζέιμς, ειδικευμένου σε καταστάσεις απελπισίας αλλά ασυνάρτητου όταν καλείται να ελέγξει τον ρυθμό.

Ακόμα και ο Νίκος Παππάς ακούμπησε με τις δηλώσεις του τοντύπον των ήλων: «Ο ενθουσιασμός είναι καλός σύμβουλος όταν παίζουμε μπροστά στον κόσμο μας, αλλά όχι εκτός έδρας». Και δεν αναφερόταν στον εαυτό του.

Ο Νικ Καλάθης έπαιξε καλά στα 21 λεπτά που του δόθηκαν χωρίς να φτάσει στα ζενίθ του Νοεμβρίου, αλλά είδε από τον πάγκο το κρισιμότερο κομμάτι του αγώνα, όταν η ομάδα χρειαζόταν απεγνωσμένα την άμυνα και το καθαρό του μυαλό.

Στο μεταξύ ο Παναθηναϊκός υποχρεώθηκε να ξοδέψει άφθονο καύσιμο στην προσπάθειά του να καλύψει το χαμένο έδαφος των πρώτων λεπτών, όχι μόνο στο πρώτο (το σύνηθες 11-4), αλλά και στο δεύτερο (13-3) ημίχρονο.

Θα εκπλαγώ πολύ αν ξαναδώ τον αρνητικό Τζεντίλε στη βασική πεντάδα ή σε οποιανδήποτε άλλη. Η στήριξη στις «μετεγγραφές αεροδρομίου» έχει και τα όριά της.

Το θετικότερο στοιχείο της βραδιάς ήταν η ψυχραιμία με την οποία αντιμετώπισε ο Παναθηναϊκός την κατηφόρα των πρώτων λεπτών μετά την ανάπαυλα, χωρίς μάλιστα να γίνει άλλη αλλαγή στο σχήμα του εκτός από την αναπόφευκτη, του Τζεντίλε με τον Ρίβερς.

Οι αριθμολάγνοι θα σταθούν στις επιθετικές επιλογές και θα επισημάνουν την έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα σε μακρινά (13/30 τριπ.) και τα λιγότερο μακρινά (11/27 διπ.) σουτ, αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να παραμείνω αιρετικός.

Το μπάσκετ που παίζει ο Παναθηναϊκός υπαγορεύεται από το υλικό του και άλλωστε τα περισσότερα τρίποντα ήταν καλές και αβίαστες επιλογές. Δεν γίνεται να φτιάξεις ομελέτα χωρίς αυγά ούτε να στήσεις pick and roll χωρίς Διαμαντίδη-Μπατίστ.

Η Νταρουσαφάκα, «Ντάσκα» όπως τη λένε στην Τουρκία, τελείωσε τον αγώνα με σερί 7-0 στα τελευταία 2:15, χωρίς να απειληθεί καθόλου στα μετόπισθεν. Ο Τζέιμς νικήθηκε δύο φορές, ο Μπουρούσης έκανε το 7ο λάθος του απέναντι στην ψεύτικη παγίδα του Μπλατ και η πλάστιγγα έγειρε.

Εάν ο Παναθηναϊκός κατόρθωνε να περιορίσει τη δράση του Ουαναμέικερ (24π., 3ασ.), θα κέρδιζε και το ματς. Ο Αμερικανός πέτυχε 24 πόντους κυρίως με ατομικές ενέργειες, αλλά έβαλε στην εξίσωση και παίκτες-κλειδιά όπως ο Μπέρτανς.

Από τους δώδεκα του «τριφυλλιού», δύο έμειναν άποντοι και τρεις παρακολούθησαν το ματς με πολιτικά.