Πόσο μπορείς να αλλάξεις;

Η ισοπαλία είναι ίσως το πλέον αντιεμπορικό αποτέλεσμα, αλλά από τη στιγμή που προβλέπεται στους κανόνες της διοργάνωσης, είναι υποχρέωσή μας να τη δεχθούμε. Είναι όμως σαν να έτρεξες μια κούρσα εκατό μέτρων χωρίς νικητή. Ασχέτως του ότι ανταποκρίνεται στην αλήθεια του παιχνιδιού.

Και το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι ο προβληματικός Άρης (στους εκτός έδρας αγώνες) θα αντιμετωπίσει την εξίσου προβληματική Βιλερμπάν στο Αστρομπάλ με φόντο την πρόκριση στους «8». Τούτο βέβαια ισχύει στους αγώνες του γαλλικού Πρωταθλήματος όπου το επίπεδο αποτελεσματικότητάς της δεν φτάνει ούτε το 50% γιατί στο Champions League μετρά επτά νίκες σε ισάριθμους εντός έδρας αγώνες.

Πέρα από την εικόνα που αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα κάθε κατάστασης, αν κανείς ρίξει μια ματιά στη στατιστική του αγώνα θα διαπιστώσει ότι ανατράπηκαν όλοι οι κανόνες του παιχνιδιού του Άρη.

Μέχρι χθες, οι «κοντοί» πετύχαιναν τουλάχιστον το 70% των πόντων, αλλά με τη Βιλερμπάν δεν ανταποκρίθηκαν στις επιθετικές απαιτήσεις του αγώνα. Και ο Δημήτρης Πρίφτης είδε τους Τσαϊρέλη, Καββαδά και Τζάκσον να δίνουν το 50% των πόντων. Αν του το έλεγες πριν από τον αγώνα, ενδεχομένως να έδινε και δέκα πόντους αβάντσο στους Γάλλους.

Το πρόβλημα του Άρη δεν ήταν στην άμυνα. Έφαγε πολύ ξύλο από τους Γάλλους οι οποίοι πλεονεκτούν σε αθλητικότητα, χρειάστηκε ένα ημίχρονο για να λειτουργήσει σωστά στα μπλοκ άουτ αλλά αμυντικά πέτυχε σπουδαία πράγματα. Πριν από τον αγώνα η αναλογία ασίστ-λαθών που δείχνει τον χαρακτήρα μιας ομάδας ήταν 18,6 - 12 για τη Βιλερμπάν. Χθες, συνέβη το αντίθετο.

Ουόλτερ Χοτζ και Ντε Μάρκους Νέλσον είχαν τουλάχιστον 10 ασίστ κατά μέσο όρο στη διοργάνωση αλλά χθες περιορίστηκαν στις δύο. Αντιθέτως, ο δεύτερος υποχρεώθηκε σε έξι λάθη. Δύο παίκτες «πλήγωσαν» τον Άρη και για να είμαι ειλικρινής, περίμενα ότι ο Ουτέρ θα κάνει ζημιά γιατί η ομάδα του Πρίφτη δεν έχει αντίδοτο απέναντι στην αθλητικότητα του. Ο δεύτερος ήταν ο Σι ο οποίος λειτούργησε περισσότερο σαν ελεύθερος σκοπευτής. Λίγοι κατάλαβαν τη φθορά που προκάλεσε.

Παρόλο αυτά ο Άρης έφθασε στο +10. Εκεί χρειαζόταν τον παίκτη που θα έδινε κατεύθυνση. Δεν τον είχε. Χθες, ήταν η πρώτη φορά όπου ο Δημήτρης Πρίφτης παραδέχθηκε ότι «ο Κάμινγκς προσπαθεί να γίνει πλέι μέικερ αλλά είναι αυτόφωτος». Ο Αμερικανός είναι ο κινητήριος μοχλός του Άρη κι όταν ο ίδιος εμφανίζεται δυσλειτουργικός, τότε βραχυκυκλώνει όλη η ομάδα. Έκανε κακό παιχνίδι.

Ο δε Τζαμόν Γκόρντον δείχνει να στοιχειοθετεί ένα χαμένο στοίχημα. Δεν είναι μόνο το χαμηλό επίπεδο ετοιμότητας, η έλλειψη αθλητικότητας και οι περιορισμένες πρωτοβουλίες, αλλά η συνολική συμπεριφορά του στο γήπεδο η οποία δείχνει έναν αθλητή ο οποίος στερείται φιλοδοξίας. Για να χρησιμοποιήσουμε και τη γλώσσα του Πρίφτη, ο Γκόρντον δεν φαίνεται πεινασμένος αλλά χορτάτος.

Βέβαια, αν ο Άρης είχε στοιχειώδες ποσοστό αποτελεσματικότητας έξω από τα 6,75 στα ελεύθερα σουτ που έβγαλε, τα δεδομένα θα ήταν διαφορετικά. Γιατί το 16% στο μακρινό σουτ είναι πολύ χαμηλό και ανεπαρκές ενόψει του δεύτερου αγώνα στη Γαλλία.

Εκεί ο Άρης θα πάει να παίξει τα ρέστα του. Ο Σπύρος Μούρτος ισχυρίστηκε ότι δεν διακυβεύονται οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ της ομάδας και του κόσμου, αλλά η αλήθεια είναι ότι απομένουν… 2-3 συρματάκια για να μην κοπούν. Δεν είναι πολλοί που πιστεύουν στις δυνατότητες του τωρινού συνόλου γιατί πολύ απλά δεν έλαβαν σχετικό δικαίωμα. Για την ακρίβεια ήταν τέσσερις αγώνες απέναντι σε Μπάνβιτ, ΑΕΚ, Παναθηναϊκό και Στρασμπούρ στο Παλέ.

Αρκετοί έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα μιας μέτριας ομάδας η οποία χαρακτηρίζεται από την αγωνιστική αστάθειά της. Αν λοιπόν στον Άρη θέλουν να κάνουν μια αρχή για να ανατραπούν οι τωρινές εντυπώσεις έχουν μπροστά τους μια μεγάλη ευκαιρία. Στο Αστρομπάλ.

Αντί (αγωνιστικού) επιλόγου, είναι απαραίτητο να σημειώσω ορισμένα πράγματα έπειτα από την τηλεοπτική εμφάνιση και τις εξαγγελίες του Νίκου Λάσκαρη. Επικοινωνιακά αποφασίζει ο ίδιος πώς θα διαχειριστεί ένα κρίσιμο θέμα, φαντάζομαι λοιπόν ότι δεν έχει ανάγκη τους καλοθελητές που όταν αποφάσισε να έρθει στον Άρη έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την παρουσία του.

Ανέκαθεν είχα τη βεβαιότητα ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του Άρη είναι ο ίδιος του ο εαυτός διότι το περιβάλλον καλλιεργήθηκε για να είναι γόνιμη η εσωστρέφεια, η απαξίωση και η ανθρωποφαγία. Ο Λάσκαρης δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, ποσώ μάλλον από τη στιγμή που δεν έκανε χατίρια.

Στη συγκεκριμένη γωνιά είχαμε σημειώσει ότι η καθημερινότητα του Άρη δεν είναι η ίδια με πέρυσι. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη νοημοσύνη για να αντιληφθεί κανείς ότι η δικαστική διένεξή του με τον πρώην συνεργάτη του που έφερε και τη δέσμευση της περιουσίας του στην Ελλάδα προκάλεσε δυσλειτουργία. Μένει να φανεί η εξέλιξη αυτής της υπόθεσης και το επίπεδο επιρροής του στην ομάδα.

Μίλησε επίσης για project ενός δισεκατομμυρίου ευρώ για την ανέγερση πολυμορφικού αθλητικού κέντρου. Δεν είπε ότι θα βάλει ένα δισεκατομμύριο ευρώ από την τσέπη του, γιατί όπως σημείωσε... «αυτό το ποσό είναι πέραν των δικών μας δυνάμεων». Παρόλο αυτά «μεταφράστηκε» ότι ο Λάσκαρης πουλάει φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες.

Οι δημόσιες δεσμεύσεις θα πρέπει να τηρούνται, οπότε απόλυτα λογικά άπαντες περιμένουν από τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ να πράξει το ίδιο. Βέβαια αυτό δεν δίνει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να απαξιώνει πρόσωπα και καταστάσεις. Προς το παρόν είναι προτιμότερο να θυμηθούν όλοι τη ρήση… «τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι».