Διάλεξε την τύχη του

Ήταν ένα από τα ματς που τα αποφάσισε ένας συνδυασμός ρέντας και ικανότητας. Και η Ούνιξ να το είχε νικήσει, κανείς δεν θα το έλεγε «άδικο», με βάση την συνολική της εικόνα, αλλά και με δεδομένο ότι στο φινάλε δεν έκανε κάποιο κραυγαλέο λάθος το οποίο ο νόμος του μπάσκετ καθόρισε ότι έπρεπε να πληρώσει.

Υπό αυτή την έννοια, αν παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη του αγώνα από την στιγμή που η ρωσική ομάδα, στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου πήρε μια διαφορά 10 πόντων, μία από όλες αυτές τις φάσεις που μεσολάβησαν μέχρι να φύγει η μπάλα από τα χέρια του Μάικ Τζέιμς για το ακροτελεύτιο σουτ, να είχε εξελιχθεί διαφορετικά, το πιθανότερο θα ήταν ο Παναθηναϊκός να πλήρωνε την κακή του εμφάνιση. Για την ακρίβεια: άλλη μια κακή του εμφάνιση.

Αν έλειπαν: η δράση του Μπουρούση από το low post, η ευψυχία του Σίνγκλετον, η μεγάλη φάση του Παππά, με το μπλονζόν για να γλιτώσει το μπρος –πίσω, το επιθετικό ριμπάουντ που άρπαξε στο καπάκι και την πάσα που έκανε στον Ρίβερς για να ευστοχήσει σε ένα από τα πολλά τρίποντα που έφεραν τα πάνω-κάτω, η απόφαση του Πασκουάλ να γίνει φάουλ στον Ουίλιαμς , ακόμη και η αναπάντεχη απόλυτη ευστοχία του Αμερικανού στις δυο βολές, η συζήτηση που θα κάναμε τώρα, θα ήταν σε εντελώς διαφορετική βάση.

Γιατί είναι ολότελα διαφορετικό το …περιβάλλον στις 14 νίκες, μία (αλλά στην ουσία δυο λόγω του αβερέϊτζ) πίσω από την τέταρτη Φενέρμπαχτσε και δυο (στην ουσία τρεις) πίσω από τον τρίτο Ολυμπιακό, από εκείνο που θα διαμορφωνόταν αν οι νίκες έμεναν 13, δηλαδή όσες ο Ερυθρός Αστέρας, αλλά μόλις μία πάνω από την Μπασκόνια και την Εφές που ορίζουν τις παρυφές της οκτάδας. Με το πρόγραμμα να φαντάζει ιδιαίτερα απαιτητικό και μάλιστα να επιφυλάσσει μετά από ένα τέτοιο στραπάτσο, δυο σερί επικίνδυνες επισκέψεις στην έδρα της Νταρουσάφακα (11 νίκες) και της Ζαλγκίρις ( 10 νίκες), που καραδοκούν σαν κοράκια για να εκπαραθυρώσουν από την διαμορφωμένη οχτάδα όποιον πετύχουν πιο μπόσικο.

Το ένα από τα πολλά θέμα του ματς ήταν (πάλι) τα τρίποντα, ως βασική, ου μην και η μόνη, πηγή αντίδρασης. Σύμφωνοι, όλοι θα προτιμούσαν μια μεγαλύτερη ποικιλία και είναι απαραίτητη αν μια ομάδα θέλει να φτάσει μακριά, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο κακός Παναθηναϊκός (των 3 ασίστ του α’ ημιχρόνου) -και σε αυτό το ματς- εξαργύρωσε την επένδυση που έκανε το καλοκαίρι σε παίκτες που «το έχουν». Ποιος είπε της Ούνιξ να αφήσει τον Μπουρούση και τον Σίνγκλετον να σουτάρουν έξω από την γραμμή χωρίς ειδική μέριμνα και επιτήρηση; Αυτό δεν είναι ένα χαρακτηριστικό του φετινού πράσινου παιχνιδιού; Όλοι όσοι σκόραραν από το -10 και μετά είναι παίκτες που είτε έπαιξαν στον περσινό final4, είτε είχαν παίξει και είχαν κατακτήσει άλλα παλαιότερα.

Το δεύτερο (θέμα) είναι ο αφανής ήρωας του συγκεκριμένου ματς, γιατί ο … φανερός είναι ο Μάικ Τζέιμς με το νικητήριο τρίποντο. Η δική μου ψήφος θα πήγαινε αυτή τη φορά στον Κέι Σι Ρίβερς. Ήταν εκείνος που ανέλαβε τελευταίος το μαρκάρισμα του Λάνγκφορντ και με τον τρόπο που τον αντιμετώπισε , τον έβγαλε εντελώς εκτός παιχνιδιού στην καθοριστική τελευταία περίοδο. Σε όλες τις καθοριστικές φάσεις ο Αμερικανός άσος της Ούνιξ και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, όχι μόνο δεν σκόραρε, αλλά ούτε καν δημιούργησε , όπως είχε κάνει στο πρώτο ημίχρονο. Τότε που μοίρασε και τις 7 ασίστ του, απέναντι στον ανειδίκευτο ως αμυντικό Τζεντίλε, τον Καλάθη ή τον Φελντέιν που εναλλάχθηκαν πάνω του γιατί διάβαζε την βοήθεια που έδινε ο Σίνγκλετον και στις καταστάσεις «δυο εναντίον δυο» που έστηνε μαζί με τον Ουίλιαμς, έκαναν πάρτι. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ο Ρίβερς θυμήθηκε τον ρόλο που είχε στην Ρεάλ Μ., που (υπενθυμίζω) δεν ήταν ανάμεσα στους σταρ όπως εξελίσσεται στον Παναθηναϊκό, αλλά ένας ρολίστας που αναλάμβανε να εξολοθρεύσει τον καλύτερο επιθετικό γκαρντ της αντίπαλης ομάδας. Έπαιρνε κανένα τρίποντο μόνο αν περίσσευε από τις «ισπανίδες πριμαντόνες του Λάσο».

Και το τρίτο, δεν είναι μόνο η ουσιαστική συμμετοχή του Πακσουάλ με την απόφαση να γίνει φάουλ στον Ούλιαμς στα 7 δευτερόλεπτα, αλλά κυρίως ο πειστικός τρόπος που την αιτιολόγησε. Σύμφωνοι, τέτοιου είδους αποφάσεις κρίνονται , καθαγιάζονται είτε πυροβολούνται, εκ του αποτελέσματος. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην έχει μπει το σουτ του Τζέιμς και ο Καταλανός να εγκαλείτο για γκάφα. Θα έπρεπε να απολογηθεί γιατί δεν έπαιξε καθαρή άμυνα και γιατί έδωσε έτσι εύκολα την ευκαιρία στους φιλοξενουμένους να μπουν μπροστά . Ήταν όμως μια απόφαση την οποία προσπάθησε και εξήγησε ως ένας φυσιολογικός άνθρωπος, βοηθώντας και αυτούς που είχε απέναντί του, δηλαδή όλους, να καταλάβουν πώς σκέφτηκε. Και το λέω αυτό γιατί οι περισσότεροι, ακόμη και πολύ μεγάλα ονόματα, απαντάνε αόριστα και με ασάφειες του στυλ «έτσι κρίναμε» (σσ: ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία) . Αρνούνται να φανούν τόσο αναλυτικοί και επεξηγηματικοί, σε σημείο να αρχίζεις να πιστεύεις ότι τις περισσότερες φορές αποφασίζουν κι αυτοί με το ένστικτο και …όπου κάτσει.

Εξήγησε λοιπόν ο Τσάβι με το «νι» και με το «σίγμα»: «1. δεν είχα άλλο τάιμ άουτ, άρα αν δεχόμασταν καλάθι θέλαμε χρόνο να μεταφέρουμε την μπάλα για να προλάβουμε να έχουμε εμείς την τελευταία επίθεση. 2. Με την εικόνα που είχαμε δεν ένιωθα καμία εμπιστοσύνη ότι η άμυνά μας ότι θα προστατεύσει το καλάθι μας. 3. Το σκορ ήταν ψηλό άρα είχαμε και οι δυο ομάδες πιθανότητες να σκοράρουμε και 4. Ζητήσαμε να φύγει η μπάλα από τα χέρια του Λάνγκφορντ (έγινε παγίδα δυο φορές) και να κάνουμε φάουλ στον Ουίλιαμς που έχει χαμηλότερα ποσοστά».

Τα υπόλοιπα, ενίοτε, είναι και θέλημα μιας ανώτερης δύναμης.