Το είχε περισσότερο ανάγκη

Τρεις μέρες πριν τον τελικό του κυπέλλου, που θα κρίνει το πρώτο τρόπαιο της χρονιάς, ο Άρης , παίζοντας στο ΣΕΦ κόντρα στον πρωταθλητή και πρωτοπόρο Ολυμπιακό, έκανε μια δυνατή προπόνηση. Και σίγουρα δυνατότερη από τον Παναθηναϊκό, οποίος δεν συνάντησε την παραμικρή αντίσταση παίζοντας εντός έδρας με τη φιλότιμη πλην όμως ουραγό Δόξα Λευκάδας και το μόνο που φοβόταν για σαράντα λεπτά, ήταν μη τυχόν, σε κάποια ανύποπτη φάση, φορτωθεί κανέναν ανεπιθύμητο τραυματισμό.

Κάλλιστα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ίσως να ήταν προτιμότερο για τους «πράσινους» να κάνουν μια γερή προπόνηση και να τελειώσουν με ένα εσωτερικό διπλό, από το να παίξουν ένα επίσημο ματς χωρίς την παραμικρή αντίσταση, που δεν θα θύμιζε σε τίποτα την κατάσταση που θα πρέπει να διαχειριστούν το Σάββατο στο “Nick Galis Hall”.

Έλα όμως που υπάρχουν και παράμετροι που δεν μπορούν να αξιολογηθούν γιατί δεν μπορούν να αποτιμηθούν με κάποια αντικειμενική μονάδα μέτρησης. Το ερώτημα ήταν τι χρειαζόταν περισσότερο, την δεδομένη στιγμή, η συγκεκριμένη ομάδα; Ένα πιο δυνατό παιχνίδι ή μήπως την αποκατάσταση την ενίσχυση του ψυχικού δεσμού με τους οπαδούς της.

Γιατί δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητος αυτός ο αδιόρατος διάλογος που αναπτύχθηκε και αποτυπώθηκε με την παρουσία 8 (ίσως και περισσότερων) χιλιάδων ανθρώπων στις εξέδρες του «Νίκος Γκάλης» για ένα παιχνίδι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα τραβούσε 600 με 700 άτομα. Έμοιαζε με ένα σημάδι αποκατάστασης ενός δεσμού που είχε διαταραχθεί με πολλές αφορμές και ακόμη περισσότερους τρόπους από το περασμένο καλοκαίρι.

Η κίνηση της διοίκησης να ορίσει την τιμή του εισιτηρίου στο 1 ευρώ σε συνδυασμό με την έγκριση που είχε δώσει λίγες μέρες πιο πριν να γίνει ο τελικός στην έδρα του αντιπάλου, αποδεικνύοντας ότι η αρχική της τοποθέτηση («να γίνει ο τελικός στην βόρειο Ελλάδα») δεν ήταν για τα μάτια του κόσμου , επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι δεν συμφωνούν όλοι με το παρελκυστικό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Δεν ήταν λοιπόν μόνο το «καλό κατευόδιο» αλλά και η αφορμή για την ανανέωση μιας κλονισμένης σχέσης με οφέλη που πιθανότατα θα αποτιμηθούν στην επόμενη δύσκολη στιγμή.

Εννοείται ότι λόγω ποιότητας, στον τελικό ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα που διατηρεί τον τίτλο του φαβορί. Και ως κλαμπ και ως στελέχη (παίκτες, προπονητικό τιμ) έχει την απαραίτητη εμπειρία να διαχειριστεί όλα αυτά τα «πρέπει» με τα οποία θα μπει στο παρκέ. Ή τουλάχιστον περισσότερη από τη αντίστοιχη που έχει τα τελευταία χρόνια ο Άρης, ο οποίος ναι μεν μπορεί να εμφανίζεται ως αουτσάιντερ, αλλά πλέον καλείται να σηκώσει στις πλάτες του και την αυτόματη αύξηση των πιθανοτήτων και τις «κρυφές ελπίδες» που γεννήθηκαν από την στιγμή που αποφασίστηκε ότι το παιχνίδι θα γίνει στην έδρα του.