Τα λιοντάρια του …Φάμπρι

Στο παιχνίδι με την Μπάμπεργκ επιβεβαιώθηκε η θεμελιώδης συνθήκη του μπάσκετ: το παν είναι να μπαίνει η μπάλα στο καλάθι. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο Παναθηναϊκός, μπορεί να μην εντυπωσίασε με τις ιδέες και τα συστήματά του, να τελείωσε με 8 λιγότερες ασίστ,περισσότερα λάθη και χαμηλότερη αξιολόγηση από μια καλοδουλεμένη ομάδα, αλλά νίκησε , χωρίς ουσιαστικά να κινδυνεύσει. Και σε συνδυασμό με τα άλλα αποτελέσματα της βραδιάς, έμεινε μόνος 5ος να κρυφοκοιτάζει , πότε το πρόγραμμα που του απομένει και πότε την τετράδα τον ομάδων που βρίσκεται από πάνω του.

Πάντως, η αλήθεια είναι ότι με βάση τα ως τώρα δεδομένα, είναι πολύ δύσκολο να καταφέρει να χωθεί σφήνα και να αφήσει έξω κάποιον από τις Ρεάλ Μ., ΤΣΣΚΑ, Ολυμπιακό ή Φενέρ, αλλά τουλάχιστον αυτή είναι μια ευχάριστη αναβάθμιση για το φρόνημα μιας ομάδας που θα δικαιούται , με όσα πέρασε (πολλές μεταγραφές, αλλαγή προπονητή, τραυματισμοί Τζέιμς και Γκιστ), να νιώθει ικανοποίηση αν τελικά στο τέλος του μαραθωνίου των 30 αγώνων , βρεθεί μέσα στην πρώτη εξάδα. Κάτι σαν ένεση αυτοπεποίθησης, που όσο υπάρχει τόσο πιθανό είναι, κάποια στιγμή, να αποδειχθεί εφαλτήριο στην διεκδίκηση μιας υπέρβασης.

Το σημαντικό είναι ότι , με αυτά και με εκείνα, οι «πράσινοι», εκτός από το γεγονός ότι συνεχίζουν να υπερασπίζονται την έδρα τους όπως «τα …λιοντάρια του Φάμπρι»* , βρέθηκαν να έχουν καλύψει όλη την απαραίτητη ύλη που τους χρειαζόταν για να έχουν αποτελεσματικότητα στην επίθεση.

-Και low post παιχνίδι με τον Γιάννη Μπουρούση σε μια από τις δραστήριες βραδιές του στην Euroleague.

-Και εκτέλεση, στο «ένας εναντίον ενός» , μετά από ντρίπλα, από τον δαιμόνιο Μάικ Τζέιμς, ο οποίος - αρέσει δεν αρέσει- έχει τον τρόπο να δίνει την ώθηση , ακόμη κι αν χρειαστεί να βάλει τρίποντο από τα 9,5 μέτρα κι αυτό δείχνει χαρακτήρα νικητή.

-Και spot shot από τον πάντα τίμιο Τζέιμς Φελντέιν, ο οποίος περνάει μια καλή φάση για τις συνθήκες της ομάδας.

-Και επιβολή στην διεκδίκηση των διεκδικούμενων φάσεων από τον Κρις Σίνγκλετον, έναν παίκτη ο οποίος πρέπει να είναι μακράν εκείνος με τον μεγαλύτερη σταθερότητα προσφοράς, από την αρχή της σεζόν.

-Και πνεύμα extra bonus μαχητικότητας από τον Νίκο Παππά, ο οποίος πλέον έρχεται από τον πάγκο και ξέρεις ότι ο αντίπαλος θα τον νιώσει, ακόμη κι αν δεν σκοράρει, όπως θα περίμενε κανείς με βάση αυτά που ήξερε γι αυτόν από το πρόσφατο και το απώτερο παρελθόν.

Με αυτά και μ’ εκείνα , για μια ακόμη φορά δεν χρειάστηκε να κάνει όργια ο Κέι Σι Ρίβερς. Για μια ακόμη φορά έμεινε σε ρηχά νερά ο Νικ Καλάθης. Παρ’ όλα αυτά ο πλουραλισμός, όπως μεταφράζεται το σκοράρισμα 15+ πόντων από τέσσερις παίκτες, υπήρξε και ήταν ευπρόσδεκτος.

Τι μένει ακόμη; Η σταθεροποίηση σε ένα επίπεδο απόδοσης που δεν θα μεταβάλλεται τόσο δραματικά , όχι μόνο από παιχνίδι σε παιχνίδι, αλλά μέσα στο ίδιο το παιχνίδι. Μπορεί και να είναι ο Παναθηναϊκός μια από τις ομάδες με αυξημένη την ικανότητα, όσο εύκολα παίρνει μια διαφορά, άλλο τόσο εύκολα να την σπαταλά. Κι αυτό είναι ένα σύμπτωμα μιας ομάδας που προσπαθεί να ξεκαθαρίσει τις εσωτερικές της ισορροπίες και να βρει το πραγματικό κέντρο βάρους της.

Στον Πασκουάλ μένει να λύσει το πρόβλημα του νωθρού ξεκινήματος που πάει να καταντήσει έθιμο και να πείσει ακόμη κι εκείνους που πλέον περιορίζονται σε βοηθητικούς ρόλους (Γκάμπριελ, Νίκολς, Φώτσης, Τζεντίλε, Χαραλαμπόπουλος, Μποχωρίδης) να τους αποδεχθούν και να περιμένουν, είτε το συγκεκριμένο παιχνίδι, είτε την συγκεκριμένη περίοδο (της σεζόν) που θα ζήσουν τη στιγμή τους, χωρίς να την εκβιάζουν και κυρίως χωρίς να αγχώνονται.

Κι από την άλλη , ήταν η Μπάμπεργκ. Μια ομάδα συνόλου, δηλαδή ομάδα του (πολύ καλού) προπονητή, η οποία μόνο όταν παίζει ως τέτοια μπορεί να πάρει μεγάλες νίκες. Όσες φορές κάποιος από τους παίκτες της πήγαινε να βγει από το μαντρί (δηλαδή να ξεφύγει από το πλάνο) τον έτρωγε ο λύκος. Όπου λύκος η άμυνα του Παναθηναϊκού. Φάνηκε επίσης ότι της λείπει η φανέλα και η εμπειρία να κάνει κάτι παραπάνω, εκτός από το να προσφέρει όμορφο μπάσκετ και να κάνει μερικές «κηδείες» όταν όλα της πάνε καλά. Με τα ατού της (Κοσερ, Στρέλνιεκς και Μέλι) σε άσχημη μέρα και με πρώτο σκόρερ τον Τάις δεν κερδίζεις στο ΟΑΚΑ.

* Ο Φάμπρι Γκονζάλες είναι ένας Ισπανός προπονητής που εργάστηκε στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό στις αρχές του 2013 και πριν από έναν αγώνα πρωταθλήματος με το ΠΑΣ ,στους Ζωσιμάδες είχε χρησιμοποιήσει στην ομιλία του το παράδειγμα της αναπαραγωγής των λιονταριών, τα οποία την ώρα που ζευγαρώνουν στη ζούγκλα, δημιουργούν μια απαγορευμένη περιοχή κατουρώντας γύρω από την λιονταρίνα.