Μάτια ερμητικά ανοιχτά

Eίναι παράξενο καροτσάκι ο φετινός Παναθηναϊκός. Η μία του γροθιά είναι σφιγμένη και πανηγυρίζει, η άλλη κρύβει το πρόσωπο για να μη βλέπει. Τα μάτια πότε γουρλώνουν από ευχάριστη έκπληξη και πότε σφαλίζουν από αποστροφή. Το «δόξα τω Θεώ» απέχει από το «βόηθα Παναγιά» μισή φάση, ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Το ίδιο μοντέλο που συχνά ισοπεδώνει τον αντίπαλο και σε προτρέπει να μιλήσεις για ολοκληρωτικό μπάσκετ, άλλοτε μοιάζει αποκρουστικό και αυτοκαταστροφικό.

Ο μέσος όρος αυτής της παράξενης παλινωδίας συνολικά δικαιώνει αυτούς που φοράνε τη φανέλα με το τριφύλλι, αλλά τα σκαμπανεβάσματα δεν δικαιολογούν τυφλή ψήφο εμπιστοσύνης.

Πάσχιζα να καταλάβω τι μου θυμίζουν όλα αυτά, μέχρι που μου ήρθε στο μυαλό η σωστή παρομοίωση, μετά από εκείνο το τρίποντο που έβαλε ο Τζέιμς σουτάροντας στα καλά καθούμενα από 8,5 μέτρα: Λαμποράλ.

Ο πρώην προπονητής της Μπαρτσελόνα έχει στα χέρια του μία πράσινη Λαμποράλ με ανεπαίσθητη ελληνική προφορά. Είτε του αρέσει, είτε όχι.

Υποψιάζομαι ότι ο Πασκουάλ θα ήθελε να παίξει διαφορετικό μπάσκετ, αλλά το υλικό που κληρονόμησε -σε συνδυασμό με κάποιες συγκυρίες όπως ο τραυματισμός του Γκιστ και η προσθήκη του απροσάρμοστου Τζεντίλε- τον υποχρεώνει να βαδίσει σε απάτητο από τον ίδιο μονοπάτι.

Δεν τα πήγε και άσχημα πάντως η περυσινή Λαμποράλ του Τζέιμς και του Μπουρούση…

Ο Παναθηναϊκός γίνεται απολαυστικός όταν βρίσκει ρυθμό μέσα από την άμυνά του, γεμίζοντας τους διαδρόμους με «πλοκάμια» και προξενώντας πανικό στον ανυποψίαστο αντίπαλο.

Το πρώτο πεντάλεπτο της δ’ περιόδου, όταν τα κλεψίματα των Τζέιμς, Γκέιμπριελ και Σίνγκλετον δρομολόγησαν σερί 0-9 με αφετηρία το εύθραυστο 66-68, ήταν η πυξίδα της ννίκης.

Συμπτωματικά (ή μη), αυτό ήταν και το μοναδικό διάστημα του αγώνα στο οποίο οι «πράσινοι» απέφυγαν τα μακρυνά σουτ. Σούταραν -και έβαλαν- μόνο ένα τρίποντο.

Ωστόσο, το μαχαίρι του ενθουσιασμού είναι δίκοπο. «Ενθουσιασμός είναι ο πανικός προς τα εμπρός», συνήθιζε να λέει ο Γιάννης Τσαρούχης.

Όταν ο Πασκουάλ είδε τους παίκτες του να παρασύρονται σε υπερβολές και να λησμονούν την άμυνα, προχώρησε σε ένεση φαιάς ουσίας, με Καλάθη αντί Τζέιμς και Μπουρούση αντί Γκέιμπριελ.

Οι δύο διεθνείς πήραν εντολή να στήσουν συνεργασίες για να βάλουν το παιχνίδι του Παναθηναϊκού σε καλούπι λογικής, αλλά το αποτέλεσμα ήταν 4 συνεχόμενες αστοχίες, που κράτησαν τη Γαλατασαράι ζωντανή.

Οπότε; Οπότε …Λαμποράλ. Ο Παναθηναϊκός θα ζήσει ή θα πεθάνει με τρίποντα (16/31 χθες), με αυτοσχεδιασμούς, με οριακά ελεγχόμενη τρέλα, με το ένστικτο των, ικανότατων πάντως, παικτών του. Στα βάσκικα, αυτό λέγεται Λαμποράλ.

Σε αυτήν την παράξενη βερσιόν του Παναθηναϊκού, ο Νίκος Παππάς έχει εξελιχθεί σε ισορροπιστή του παιχνιδιού και φωνή της λογικής. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω κάτι άλλο…

Αισθητά βελτιωμένος ο αινιγματικός άσος ήταν και αυτή τη φορά περισσότερο «άσος» παρά «δυάρι», περισσότερο Μάντζαρης παρά Παππάς.

Το σερί (0-13) με το οποίο τούμπαρε το παιχνίδι ο Παναθηναϊκός υπαγορεύτηκε από τα δικά του χέρια, με τρεις συνεχόμενες ασίστ πάσες σε ελεύθερους περιφερειακούς σουτέρ και ένα δικό του κάρφωμα μέσα σε «τράφικ».

Δεν θα πιστέψετε τι μου είπε προχθές ο Φώτης Κατσικάρης. Αλλά αυτό σηκώνει ξεχωριστό αφιέρωμα. Δεν είναι της παρούσης.

Η επιστροφή του Παππά και ο οίστρος του Τζέιμς βοήθησαν ώστε να πάρει πολύτιμες ανάσες ο Νικ Καλάθης, ο οποίος σιγά σιγά ξαναβρίσκει το κέφι και τις δυνάμεις του.

Ο Παναθηναϊκός πήρε ένα δίποντο που του ήταν απολύτως απαραίτητο στο κυνήγι της πρόκρισης και τον προσγείωση σε τριπλή ισοβαθμία με (τα θύματα της Παρασκευής) Αστέρα και Βασκόνια για τις θέσεις 5^η-7^η.

Κρατήθηκε μακριά από τις ομάδες που βρίσκονται κάτω από τη γραμμή, αλλά παραμένει και μακριά από εκείνες που μοιράζονται καμαρωτές την πρώτη τετράδα. Εάν είχε πάρει ένα από τα μεγάλα διπλά που έχασε πάνω στο νήμα, θα βρισκόταν τώρα πολύ πιο κοντά στους τέσσερις που σέρνουν τον χορό.

Τον έναν από αυτούς, βέβαια, έμαθε πρόσφατα ότι μπορεί να τον νικήσει ακόμα και εκτός έδρας. Μάλλον αυτόν θα ήθελε για αντίπαλο και στα πλέι-οφ.