Το ξεκλείδωτο μπαούλο

«Το μόνο παρήγορο, είναι ότι δεν γίνεται να παίξει ο Παναθηναϊκός χειρότερα», έγραφα στο live όσο παρακολουθούσα άναυδος την κατρακύλα του πρώτου εξαλέπτου στην έτσι κι αλλιώς κατηφορική για λιπόψυχους Χάλα Πιονίρ.

Έκανα λάθος, όμως. Στα τελευταία πέντε λεπτά του ίδιου αγώνα, ο Παναθηναϊκός έπαιξε ακόμα χειρότερα. Και έχασε μέσα από τα χέρια του, ένα παιχνίδι που είχε φτάσει στα δικά του μέτρα και σταθμά.

«Νικήστε μας να τελειώνουμε με αυτό το σερί που μας βαραίνει τους ώμους», έμοιαζαν να προσκαλούν με τη γλώσσα του σώματος οι Σέρβοι τους φιλοξενούμενους με τα πράσινα.

Αλλά ο Παναθηναϊκός του 2016-7 δεν είναι ο Παναθηναϊκός του Διαμαντίδη. Όποτε βρίσκεται να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί χωρίς τη ζεστή ανάσα των δικών του οπαδών για μαξιλάρι, πέφτει και γκρεμοτσακίζεται.

Γλίτωσε μόνο μία φορά, πριν από τρεις μήνες στη Γερμανία. «Στο τέλος κερδίζουν οι Έλληνες», θυμάμαι ότι έγραφα τότε. Έλα όμως που αυτοί οι Έλληνες στο τέλος χάνουν;

Οι επιλογές του Παναθηναϊκού στην τελική ευθεία του αγώνα σήκωναν επέμβαση εισαγγελέα και στρατοδίκη. Την αρχή στις κουτουράδες έκανε ο Σίνγκλετον, ο οποίος σούταρε τρίποντο (στο 64-63), ενώ δεν υπήρχε ψυχή για να διεκδικήσει επιθετικό ριμπάουντ.

Επειτα ο Καλάθης πήγε και τράκαρε στα πόδια του Σιμόνοβιτς, ο Τζέιμς εγκλωβίστηκε στην πλάγια γραμμή και χάρισε τη μπάλα στον Τζένκινς, ο Σίνγκλετον κλώτσησε τη μπάλα άουτ, ο Καλάθης σούταρε ένα από τα πολλά αποψινά του τούβλα, ο Τζέιμς πήγε για δίποντο ενώ η ομάδα χρειαζόταν τρίποντο.

Οι Σέρβοι απομακρύνθηκαν γελώντας, μολονότι πέρασαν και οι ίδιοι 4 λεπτά αφλογιστίας στην δ’ περίοδο, μετά το 64-61. Ο Παναθηναϊκός βρήκε την ενέργεια που χρειαζόταν στα μετόπισθεν στο πρόσωπο του ξεκούραστου Φώτση, αλλά προδόθηκε από το ολικό βραχυκύκλωμα που ανεξήγητα υπέστη ο συνήθως αξιόπιστος εγκέφαλός του.

Ο Καλάθης είναι ολοφάνερα σκασμένος από την υπερπροσπάθεια του πρώτου τριμήνου, αλλά η κόπωση δεν αρκεί για να δικαιολογήσει απόλυτα το θολωμένο του μυαλό ή τις γκάφες των πρώτων λεπτών ή τις βολές αέρος-αέρος στο 64-63.

Ο Παππάς αποδείχθηκε πιο στέρεο δεκανίκι στα 15’ της συμμετοχής του, ωστόσο είδε το φινάλε από τον πάγκο, παρέα με τον Μπουρούση που πλήρωσε το πάθος του με 5 φάουλ. Για τον Τζεντίλε και για τον Νίκολς καλύτερα ας μην ανοίξω συζήτηση.

Ο Τσάβι Πασκουάλ είναι φυσικά ικανότατος προπονητής, αλλά μοιάζει παγιδευμένος σε ένα υλικό που δεν του ταιριάζει και σε ένα παζλ που έχει αρκετά αταίριαστα μεταξύ τους κομμάτια.

Ο σημερινός Παναθηναϊκός υστερεί σε νοικοκυριό και σε αγωνιστική ταυτότητα, αδυνατεί να προκαλέσει φθορά στις αντίπαλες άμυνες, ενώ ποντάρει σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό στο μακρυνό σουτ.

Ο «ΚG των φτωχών» Κένι Γκέιμπριελ ήλθε από το πουθενά για να τιμωρήσει με τρίποντα και με επιθετικά ριμπάουντ έναν αντίπαλο ελάχιστα αθλητικό, αλλά με πρώτο βιολί τον Γκέιμπριελ δεν κερδίζεται ο πόλεμος. Ούτε με τους αυτοσχεδιασμούς του Τζέιμς.

Οι «πράσινοι» δείχνουν χαμένοι στις κρίσιμες στιγμές και ασυναίσθητα κοιτάζουν δεξιά αριστερά, αναζητώντας τη φανέλα με το 13. Στο ΟΑΚΑ, αν μη τι άλλο, η αύρα του Διαμαντίδη παραμένει ζωντανή και η φανέλα του ιδρωμένη, ενώ πότε πότε κάνει και ο ίδιος ο «3D» την εμφάνισή του.

Στα αφιλόξενα γήπεδα του εξωτερικού, όμως, ο Παναθηναϊκός γίνεται ομάδα «2D», δύο διαστάσεων, για να μη πω μίας.

Ακόμα και όταν βρίσκει τρόπο να ανατρέψει μία δυσοίωνη πραγματικότητα, όπως έγινε απόψε μετά το βαρύ 16-0, δυσκολεύεται να κλειδώσει το μπαούλο με τα λάφυρα και γίνεται έρμαιο του ξένου διαρρήκτη.

Η ήττα από τον Ερυθρό Αστέρα δεν ήταν φυσικά «εκτός προγράμματος», αλλά πέρασε καιρός πολύς από τότε που ο Παναθηναϊκός πέτυχε εκτός προγράμματος νίκη. Το φινάλε της διπλής αγωνιστικής τον βρίσκει να κοιτάζει ανήσυχος πίσω του, όπου γαυγίζουν πεινασμένα σκυλιά.

Ευτυχώς, η 9^η Εφές παίζει αύριο στη Μόσχα, ενώ το πρόγραμμα των επόμενων αγωνιστικών προσφέρει ευκαιρίες για αντεπίθεση.

Πού θα βρισκόταν όμως το «τριφύλλι», εάν είχε κερδίσει τα μισά από τα 6 παιχνίδια που έχασε στο νήμα; Η Φενέρ, που έκλεψε το ματς από τη Γαλατά ενώ έβλεπε πλάτη επί 39 λεπτά, δίνει την απάντηση.