Η μαύρη τρύπα του Παλέ

Αυτή η αίσθηση υπάρχει σε κάθε μεγάλο παιχνίδι. Είναι η αύρα αυτού του γηπέδου. Είναι η νοητή δίνη που δημιουργείται στο κέντρο του Παλέ, όσο απλώνεται «καταπίνει» κάθε αντίπαλο. Έστω κι αν αυτός είναι ποιοτικότερος. Ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές, λόγω του… βεβαρημένου παρελθόντος, νιώθεις ότι κάτι θα γίνει την ύστατη στιγμή και όλα θα αλλάξουν. Αυτό έγινε στον ημιτελικό με την ΑΕΚ. Ακόμη κι όταν ξέφυγε με διαφορά οκτώ πόντων κι έδειξε ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα, ένιωθες ότι στους τίτλους τέλους, πρωταγωνιστές θα είναι οι κύριοι που φορούν τη φανέλα με τον θεό του πολέμου στο στήθος.

Ο Άρης είναι στον τελικό γιατί αυτό έπρεπε να συμβεί για την υγεία του. Αυτοί που ζουν την καθημερινότητα του συλλόγου γνωρίζουν. Ο Άρης δεν κέρδισε μόνο την ΑΕΚ αλλά κυρίως την ηρεμία του. Μέχρι σήμερα, ήταν μια τσαλακωμένη ομάδα. Από κάθε άποψη. Μια ομάδα που λειτουργεί υπό τους σκληρούς κανόνες της αμφισβήτησης, των διαδοχικών τραυματισμών, της αμφιβολίας. Γνώριζε ότι, αν δεν κέρδιζε την ΑΕΚ, θα έσπαγε και το τελευταίο λουκέτο στους δεσμούς της με τους φιλάθλους. Καλώς ή κακώς, αυτή είναι η αλήθεια.

Η ΑΕΚ είχε να διαχειριστεί λιγότερη πίεση. Επιδιώκει τη δική της ουσιαστική επιστροφή, νιώθει την απαίτηση του κόσμου, αλλά στον Άρη η κατάσταση είναι εντονότερη. Το έβλεπες στα πρόσωπα αυτών των χιλιάδων φιλάθλων που κατέκλυσαν το Παλέ. Μια μυρωδιά… μπαρουτιού απλωνόταν στον ουρανό του Nick Galis Hall. Αυτή εξαφανίστηκε ως δια μαγείας μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Τα παράθυρα του Παλέ ήταν αδύνατο να ανοίξουν γιατί τα κάλυπταν τα κορμιά των φιλάθλων του Άρη. Ήταν όμως η πρόκριση στον τελικό, η μέθη της επιτυχίας, το δικαίωμα στο όνειρο. Το όραμα που θέλει ο κάθε φίλαθλος και το οποίο αποτελεί την κινητήριο δύναμή του. Γλυκαίνει την καθημερινότητά του, την κάνει απολαυστική. Και σήμερα ο αρειανός την έχει.

Αγωνιστικά, ο Άρης κέρδισε έναν ποιοτικότερο αντίπαλο. Γιατί έπαιζε στο Παλέ. Κάθε φορά που το παιχνίδι πάει στα τελευταία δευτερόλεπτα, εμφανίζεται ένας άλλος… Παναγιώτης Γιαννάκης. Λες και πρόκειται για θεϊκή απόφαση. Όπως στον τελευταίο ευρωπαϊκό τίτλο, όπου ο Ραΐτσεβιτς εμφανίστηκε από το πουθενά. Και τα τρία καλάθια μπήκαν στην ίδια μπασκέτα. Είναι το Παλέ.

Ο Άρης κέρδισε γιατί κράτησε την ισορροπία του. Στο 50-58, εκεί όπου η ΑΕΚ είχε επιβάλλει τους δικούς της κανόνες, είχε τη ψυχική ηρεμία και την ανθρώπινη δύναμη να σταθεί στα πόδια του. Εκεί άλλαξε η ψυχολογία. Κέρδισε διότι ο Ουίλ Κάμινγκς απέδειξε ότι είναι παίκτης κλάσης. Όλοι στέκονται στο τελευταίο καλάθι του, αλλά ξεχνούν ότι σημείωσε και τους δέκα τελευταίους πόντους του Άρη μέσα σε 210 δευτερόλεπτα. Τελείωσε τις τέσσερις από τις έξι τελευταίες επιθέσεις του Άρη. Κυρίως όμως, δεν έδινε την μπάλα σε κανέναν.

Ο Κάμινγκς λατρεύει τις τελευταίες κρίσιμες στιγμές. Εκεί όπου το βάρος της μπάλας είναι μεγαλύτερο του σώματός του, δεν την αφήνει από τα χέρια του. Εκμεταλλεύτηκε και το λάθος του Γιούρι Ζντοβτς ο οποίος μέχρι τότε ήλεγχε το παιχνίδι απλά δεν έμπαιναν τα ελεύθερα σουτ. Να μας συμπαθά ο Σλοβένος αλλά πιάστηκε αδιάβαστος. Σε όλα τα φετινά παιχνίδια του που κρίθηκαν στον πόντο, η τελευταία επιλογή του Πρίφτη ήταν ο Κάμινγκς. Μόνο στην Πάνορμο δεν έγινε επειδή ο Ντραγκίτσεβιτς σούταρε από τα εννιά μέτρα.

Η μη χρησιμοποίηση του Ελονού – ο οποίος νωρίτερα είχε κόψει τον Κάμινγκς σε ίδια προσπάθεια – αποδείχθηκε βούτυρο στο ψωμί του Αμερικανού. Τα δε ταλαιπωρημένα πόδια του Ούκιτς ήταν αδύνατο να ακολουθήσουν τα αντίστοιχα ενός 24χρονου και πιο αθλητικού γκαρντ. Τόσο απλά. Ο Ούκιτς έβαλε το καλάθι νικώντας – με σπάσιμο της μέσης και αλλαγή χεριού στον αέρα – τον Μπάκνερ.

Κλείνοντας, ο Άρης μπορεί να ονειρευτεί αλλά έχει μεγαλύτερη σημασία να οχυρωθεί. Δύο απώλειες είναι πάρα πολλές για μια ομάδα που ισχυρίζεται ότι έχει υψηλούς στόχους. Τα αγωνιστικά κενά είναι αδύνατο να καλυφθούν εκ των έσω. Αποδείχθηκε με τον πλέον περίτρανο τρόπο και στη νίκη-πρόκριση επί της ΑΕΚ.