Η βασιλεύουσα του τρόμου

Δεν έχω πάει ποτέ στο μαρτυρικό κλαμπ «Reina» της Κωνσταντινούπολης, αλλά αν είχα ένα γρόσι για κάθε ιστορία που γνωρίζω ότι διαδραματίστηκε ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους του θα ήμουν τώρα πλούσιος σαν πασάς.

Πρόκειται για το ευαγές ίδρυμα όπου συνωστίζεται όλος ο καλός -και λιγότερο καλός- κόσμος του μπάσκετ, κάθε φορά που διεξάγεται στην Κωνσταντινούπολη κάποια μεγάλη διοργάνωση. Ακόμα και τα σουαρέ του Μπερτομέου και των Φιμπαίων, εκεί γίνονται.

Εάν ο τρομοκράτης χτυπούσε τη βραδιά μετά το τέλος του final-4 του 2012, ο κατάλογος των υποψήφιων θυμάτων θα περιελάμβανε τον Σπανούλη, τον Διαμαντίδη, τον Ομπράντοβιτς, τον Τσαρτσαρή, τον Τεοντόσιτς, τον Σλούκα, τον Ιτούδη, τον Παπαλουκά, τον Μπατίστ, τον Γιασικέβιτσιους, τον Πρίντεζη, τον Κιριλένκο, τον Ίβκοβιτς, τον Σβεντ, τον Καλάθη, τον Ναβάρο και αμέτρητους άλλους αθλητές, προπονητές, παράγοντες, δημοσιογράφους, διαιτητές, ατζέντηδες.

Συμπαθάτε με αν στην πραγματικότητα έλειπε κάποιος από τους παραπάνω εκείνο το βράδυ, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Οι περισσότεροι είχαν μαζί συζύγους, φίλους, οικογένειες. Οι σφαίρες και οι βόμβες δεν κάνουν διακρίσεις.

Στο Μουντομπάσκετ του 2010, μπαινόβγαιναν στο ίδιο «Reina» («βασίλισσα», για να μη πω «βασιλεύουσα») ο Κέβιν Ντουράντ, ο Ντέρικ Ρόουζ, ο Μάικ Σιζέφσκι και οι υπόλοιποι σούπερ σταρ της Team USA, για να μην ανοίξουμε κουβέντα και για τους παίκτες άλλων ομάδων ή για τους U2 που διασκέδασαν εκεί μετά από τη συναυλία που και εμείς παρακολουθήσαμε.

Θα προσέξατε, ίσως, ότι το Ευρωμπάσκετ Εφήβων έγινε πριν από 2-3 εβδομάδες στη Σαμψούντα, χειμωνιάτικα, μολονότι πολλοί από τους παίκτες έχουν σχολείο αυτή την εποχή. Ήταν να διεξαχθεί το περασμένο καλοκαίρι, αλλά οι φόβοι των γονιών οδήγησαν στην αναβολή του.

Εν τέλει, η Ομοσπονδία μπάσκετ της Τουρκίας έδωσε διαβεβαιώσεις για την ασφάλεια των αποστολών και καλωσόρισε τα παιδιά στη χώρα, έστω με καθυστέρηση μερικών μηνών. Υποθέτω ότι και το «Reina» έδινε παρόμοιες διαβεβαιώσεις στους θαμώνες του.

Ευτυχώς, οι μικροί πήγαν και γύρισαν στη Σαμψούντα χωρίς παρατράγουδα. Οι περισσότεροι παίκτες βγήκαν από το ξενοδοχείο μόνο για να πάνε στο γήπεδο, ενώ υπήρξαν και αρκετοί που αρνήθηκαν τη συμμετοχή. Ο φόβος, βλέπετε, φυλάει τα έρημα.

Για ποια έρημα, μιλάμε, όμως; Μέσα στους πρώτους 9 μήνες του 2017, η Κωνσταντινούπολη απειλεί να φιλοξενήσει όχι μόνο το final-4 της Euroleague (και δεκάδες μεμονωμένους αγώνες της ίδιας διοργάνωσης), αλλά και τα τελικά του Ευρωμπάσκετ Ανδρών.

Στην Πόλη μάλιστα θα διεξαχθεί και ο ένας από τους 4 Ομίλους της προκριματικής φάσης, με οικοδέσποινα τη Φενέρμπαχτσε, πάει να πει τη λιγότερο τουριστική ανατολική όχθη. Ο κλήρος έλαχε στις Σερβία, Βέλγιο, Ρωσία, Λεττονία, Μεγ.Βρετανία και φυσικά Τουρκία.

Ο Μίλος Τεοντόσιτς καλείται να περάσει στην λίαν τεταραγμένη πρώην «βασιλεύουσα» όχι τρεις, όχι έξι, αλλά …εικοσιέξι μέρες από τη ζωή του.

Στόχος υψηλού προφίλ όπως κάθε διάσημος αθλητής, με ατελείωτα πήγαινε-έλα, σε χώρους εκτεθειμένους στο έλεος του τυφλού μανιακού, σε γεμάτα γήπεδα, σε δημόσιες εμφανίσεις, σε ξενοδοχεία, σε αεροδρόμια. Και στο «Reina», που δεν πρόκειται βέβαια να κατεβάσει ρολά.

Ποιον μπορούν να καθησυχάσουν οι μεγαλοστομίες του πολυχρονεμένου σουλτάνου για δρακόντεια μέτρα ασφαλείας; Και τι μας κόφτει εμάς που οι ένοχοι θα τιμωρηθούν παραδειγματικά; Δεν θέλουμε ικριώματα στην πλατεία Τακσίμ, θέλουμε την ησυχία μας.

Όσες φορές δοκίμασα να προσηλυτίσω φίλους και γνωστούς για το επόμενο ταξίδι της «επίσημης αγαπημένης», έπεσα πάντοτε πάνω στον ίδιο τοίχο: «Θα ταξιδέψουμε μόνο για την πρώτη φάση και μόνο αν κληρωθεί η Εθνική στη Φινλανδία ή στη Ρουμανία ή στο Ισραήλ».

Η κληρωτίδα έβγαλε Ελσίνκι, πράγμα που σημαίνει ότι θα ταξιδέψουν δεκάδες Έλληνες στον μακρυνό, πανάκριβο βορρά για ματσάκια της πλάκας και ελάχιστοι στην κοντινή, πάμφθηνη Κωνσταντινούπολη για τα ραντεβού της φωτιάς.

Μέρες που είναι, ουδείς θέλει να κάψει τα δάχτυλά του. Η δροσιά της Βαλτικής είναι ένα ελκυστικό αντίδοτο.

Όπως έγραφα σε ένα αντίστοιχο σημείωμα στο χθεσινό «Documento», εγώ είμαι από τους αναίσθητους που δεν φοβούνται τίποτε και εμπιστεύονται τη στατιστική. «Αφού πέφτει ένα αεροπλάνο ανά 10 εκατομμύρια πτήσεις, αποκλείεται να είναι το δικό μου».

Κάπως έτσι βρέθηκα να ρεμβάζω σε πλαγιές ηφαιστείων και να κοιμάμαι σε απροστάτευτες καλύβες μέσα σε ζούγκλες γεμάτες ιαγουάρους. Αυτή τη φορά, όμως, το σκέφτομαι.

Γιατί να πάω στην Τουρκία και να έχω τη μάνα μου είκοσι μέρες άυπνη από την αγωνία; Τι χρωστάει η συμβία μου, να σκάει τόσες μέρες από το άγχος; Ποιος θα φροντίσει τις γάτες μου, αν σκάσει βαρελότο στο «Reina» τη μέρα που θα περάσω τις πύλες του για ρεπορτάζ;

Φινλανδία, βέβαια, θα πάω. Και στο Final-4 θα πάω. Αρκεί να βγάλει ο Τζόρντι το βουλοκέρι από τα αυτιά και να ακούσει τα κελεύσματα όσων απαιτούν να διεξαχθεί η γιορτή κάπου αλλού, μακριά από τα στρατά του και από τους νεόπλουτους αυλικούς του.

Σαν να μην έφταναν οι υπόλοιποι, θα πρέπει τις επόμενες εβδομάδες να υποστούμε και την προεδράρα αυτής της ΟσμανλούΣπορ, με τα αλυτρωτικά του κηρύγματα. Αλήθεια, εκεί θα πάνε Έλληνες; Πέφτει και λίγο δύσπεπτη η Άγκυρα, σε σύγκριση με την Κωνσταντινούπολη…

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τους Τούρκους. Αντιθέτως, τους βρίσκω εξαιρετικά φιλικούς, τους συμπαθώ πολύ και περνάω χάρμα στη χώρα τους, χωρίς να αντιμετωπίζω το παραμικρό πρόσκομμα.

Ούτε με τους μουσουλμάνους έχω πρόβλημα. Μάλιστα αυτό το σχόλιο γράφτηκε σε μουσουλμανική χώρα, με άφθονες κελεμπίες στα πέριξ.

Έχω όμως πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο, με τον μεγαλοϊδεατισμό, με τον φανατισμό και τον εθνικισμό, ιδίως όταν εκφράζεται από χώρες με τρύπια παπούτσια, ανήμπορες να μοιράσουν δύο γαϊδουριών άχυρα.

Είμαστε και εμείς οι Έλληνες ένοχοι αυτού του αμαρτήματος, αλλά η Τουρκία κάνει διεθνή πρωταθλητισμό. Πάει πολύ, να πουλάει στη διεθνή αθλητική (και μη) κοινότητα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, με μοναδικό επιχείρημα το παχύ της πορτοφόλι.

Η μοναδική στατιστική που μετράει για τους τελευταίους 18 μήες είναι αυτή που αφορά την τρομοκρατική δράση στην Τουρκία, άσχετα με τα κίνητρα και το πολιτικό της υπόβαθρο: τουλάχιστον 25 χτυπήματα (κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα), περισσότεροι από 420 νεκροί.

Δείτε ξανά το βίντεο από τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη και σκεφτείτε πόσο δύσκολο, ή εύκολο, θα είναι να συμβεί το ίδιο σε κάποιον Έλληνα μπασκετμπολίστα.